Reduce Reuse Recycle Tagalog Novels & Stories

"Sige subukan mo lang puputulin ko rin yong ano mo..." "Nǐ zài shuō shénme??" (What are you saying??) "Pfft, di nya gets yong tagalog ko hahah." "You two stop! Let's just play. Hey Eugene let's one on one after this." "Dāngrán kěyǐ..." (Yeah sure...)

sigaw niya at doon na lumabas ang tunay niyang kulay. She looked at me as if I’m the dirtiest s*** in town. "Welcome to reality Sayuri. Ito ang mundo natin, nagagamitan lang tayo at nagagaguhan,” humalikipkip siya at tinaasan ako ng kilay. "Tayo?" hindi makapaniwalang tanong ko. "Us, the rich kids, duh stop being bobo," she rolled her eyes at me. "So hindi ka man lang nakokonsensya sa ginawa mo ha?"

sabi niya sabay tawa at nagpatuloy naman sa pagsasalita, "Kaya siya open kasi may mga pagkakatao mo na alam mo na alam ko rin. Gaya nito, alam ko na Captain ka ng basketball team, alam mo rin na Captain ka ng basketball team. Gets mo?" Tumango naman ako sa kanya at nagpapatuloy na naman siya sa pagke-kwento, "Tapos ang pangalawa naman ay tinawag na hidden or close. Kaya siya tinawag na hidden is because may mga pagkakatao mo na alam mo pero hindi ko alam kung ano 'yun. Ang pangatlo naman ay ang Blind Area —" "Grabe 'no? Ang bintana, blind na pala ngayon?"

“Sa itsura mo ngayon. Vernice, hindi ka masaya... Tama ba ako? Napupuno ng kalungkutan ang mga mata mo. Nang mga tanong na tanging ikaw lang ang makakasagot kung haharapin mo. Masakit talaga ang magmahal Vernice, isang bagay na dapat mo tanggapin. Normal lang, lalo na sa agwat ng realidad na mayroon kayong dalawa. Sa antas kung saan magkaibang-magkaiba ang inyong pinanggalingan." Malalim na napabuntong hininga si Vernice. “Mag-usap nalang tayo sa susunod. Busy pa ako at marami pa akong inaasikaso. By the way, wala naman masama sa mga sinabi ko, pero ang gusto ko lang imulat mo ang mata. Maging mapagmasid ka at malikot dapat ang isip mo nang hindi ka maloloko o mauutakan ng mga tao sa paligid

ANG PAGBABALIK NG MGA BAYANI Isla ng Maligaya, ika-2 ng Hulyo – Limang taon matapos ang labanan Limang taon na mula noong protektahan ng mga taga-isla ang puso ng isla, at ngayon ay mas malaki at mas maunlad na ang komunidad. May mga bagong bahay na itinayo, mas maraming taniman at mga lugar para sa mga hayop, at isang bagong ospital at paaralan na itinayo gamit ang mga materyales na hindi nakakasira sa kalikasan.

Kabanata 20 "RENCE, this is letter A. Ang basa sa english ay ‘ey’ tapos sa Tagalog naman, ‘ah’. Naiintindihan mo ba si Mama?" Namimilog ang mga mata ni Rence habang nakatitig kay Ann. Pagkatapos ay binalik nito ang tingin sa librong hawak ni Ann bago ito kumamot sa ulo.

mahinang wika ko rito "Patawad kong nahuli nang dating si kuya, hayaan mo simula ngayon ay poprotektahan kita sa abot nang aking makakaya" nangangakong wika nito sa akin kaya napatango ako rito "Kuya ikaw na pong bahalang magpasa nang resignation letter ko sa DLC dahil hindi ko po kayang humarap sa kanila at makapagtrabaho sa sitwasyon kong ito" pakiusap ko dito kaya tumango ito sa akin

Reply niya with a smiling emoji in the end. "I know that I've been waiting for two years and that's fine, pero gusto ko lang malaman if may patutunguhan ba ito? Huwag ka sanang magalit, takot lang kase ako na baka may makilala ka and I want to know kung may pag-asa pa ba ako o wala na, huwag kang mag-alala dahil anumang sagot ang isagot mo, I'll be fine." Sent Halos hindi ko mapindot ang send button noong unaa pero naglakas loob ako para isend yun.

Nagsimula na muli siya sa pagkwekwento. "Mabuti na lang noong panahon na napansin nila na hindi na ako nagpupumiglas at lumalaban. Hinayaan na nila akong gawin ang gusto ko, ngunit may pagbabanta sila na kapag hindi ako umuwi ng bahay hahanapin nila ako at papatayin. Noong una natakot ako, pero habang tumatagal nagsasawa na ako. Gusto ko na talagang malayo sa poder nilang dalawa. Kaya noong kinagabihan, lumayas ako sa bahay dala ang pera na ninakaw ko sa wallet ni Daddy. Nagpakalayo-layo ako. Hindi ko alam kung saan ako tutungo, ang gusto ko lang naman ay lisanin ang bahay namin at ang mga walang halang na kaluluwa na pamilya. Ang huling lugar na pinuntahan ko ay ang Bicol, minsan na kami na

tugon ko. "Tulungan na kita," sabi ni Alicia. Pagkatapos, tinulungan niya ako sa pamimitas. Tumulong na rin ang iba pa. Blue Irisis symbolize faith and hope. Kaya ito ang naisipan kong ibigay kay mama. Pagkatapos, pumunta na kami sa puntod ni mama at inilagay ang mga pinamitas naming bulaklak. Mama, nagkaayos na po kami ni auntie at ng mga kaibigan ko. Maraming salamat po sa inyo.