Relax Caption Novelas e Histórias

Humakbang siya palapit roon at dinampot ang maliit na aparato. It was an I* notification from Vesper’s story. It was the second photo from the photo booth. At ang caption, ‘For the kids’ at may hashtag na ‘CharityGala, BagayKayo. Mayroon pa iyong smiley na ang mga mata ay hugis puso. The photo was posted nineteen minutes ago. And she knew he'd see it.

Napakagwapo n'ya talaga, at mas lalo s'yang gumwapo sa suot n'ya. "You will look more handsome when you remove the tension on your face." I said. One of my hands went up and my fingers caressed between his eyebrows. I gently massage the part to ease his tension. Naramdaman kong nagrelax naman s'ya kahit papaano. "She's late, Amethyst," sabi n'ya na may pagkataranta.

Ang dami kasi niyang alam. Wala naman masyadong ganap, irerefresh ko na sana nang biglang nakita ko ang pangalan ni Nathaniel. Kanina lang, picture iyon ng cafe na pinuntahan namin pero nahagip ang half ng katawan ko sa picture. Nilagyan niya iyon ng caption na ‘My solace’, bigla akong natigilan pero umiling lang ako. “Hindi naman siguro, nagkataon lang talaga.” Pangungumbinsi ko sa aking sarili.

Kapag ganito katahimik, may paparating na bagyo. Pumasok siya sa silid na parang wala lang, kahit ramdam niyang mabigat ang hangin. Nakadiin ang dila niya sa pagitan ng mga ngipin, isang unconscious habit tuwing kinakabahan siya pero ayaw niyang ipahalata. May bakas ng pagka-siga at pang-aasar ang mukha niya, yung tipong ngiti na parang, *Relax lang. Kaya ko ‘to.* Niluwagan niya ang kurbata, kunwaring casual, tapos nagtanong nang may halong biro: “Uncle… huwag mong sabihing—?”

Magkahawak pa ang kanilang mga kamay ay kuha rin sa larawan ang relos na ibinigay ni Stella sa kanya. The profile was created seven months ago, and its first caption hit me like a knife to the chest: “What am I going to do? I slept with my friend’s fiancé.” Kusa na lamang nag-igting ang aking mga kamao. Karamihan sa mga komento ay kinondena siya, pinupuna siya sa kanyang ginawa. Ngunit sa mga tugon, ipinagtanggol niya ang kanyang sarili:

"Eh, madam Rica naman, super stressed ka na o, nag mamadali din kami, tsaka baka you need to relax na, can we call it a day na?" Pinili ni Kitana na balewalain ang galit na mukha nito, kahit pa nga inis na inis na siya rito at halos gusto na niyang agawin ang hawak nitong camera at ipokpok sa ulo nito. Iyong malakas, na sa sobrang lakas eh makakatulog ito. "Oo nga naman po madam Rica, lets call it a day. Gusto niyo po ba ng pasalubong pag balik namin galing ng Paris?"

relax heart! End of chapter

nasa boses nito na para siyang naguguluhan, kahit naguguluhan rin ay tumango ako. "I'm sorry Mr. Vig--- " No. . .just my second name." Okay? " Cannon. " " Again. " " Cannon. " " Again. " " Cannon. " " F*ck, I'm already turn on, " agad nanlaki ang mata ko dahil sa sinabi niya. Umawang pa ang aking labi sa pagkagulat.

Those deep black eyes and intimidating aura is here again. Nakasuot na ito ngayong ng itim na t shirt that hugs his body and faded jeans. Hindi ko maiwasang hindi mapatitig sa itim na tinta sa kaliwang braso niya. Maraming nakaukit doon, hindi ko maintindihan. Umakyat ang paningin ko sa mukha niya. Bagsak ang buhok niya, hindi katulad ng huli ko siyang makita.

His really such pain in the ass. "You need to relax madame don't look down to Earth. Your so ugly when your lips was always on a thin line common Celeste smile. For today kalimutan mo puna ang prolema mo and act like you are free. Kailangan mo ring magpahinga don't worry we are always here. Me and Ivy, you have us okay" a smile slowly form onto my smile at I saw them looking at me wiith full of sincerity.