Sadness Dress To Impress นิยาย & เรื่องราว

“You need to come.” May ibinulong pa siya sa sarili niya pagkatapos, pero hindi ko na iyon masyadong narinig. Parang may binabalak. At base sa ngiti niya... Mukhang wala iyong maidudulot na tahimik na buhay sa akin. Napailing na lang ako. Habang abala siya sa pagpili, nagsimula na rin akong tumingin ng mga dress. Nothing flashy, nothing too glamorous. Ayokong maging sentro ng atensyon. A simple semi-formal gown would be enough.

Umahon ako para sana punasan ang luha ko nang hindi sinasadayang nasulyapan ko ang itsura ko sa rearview mirror. My makeup is ruined. I looked like a crying ghost. Sumisigid ang kirot sa dibdib ko dahil sa awa para sa aking sarili. I pity myself. I dressed up for this night and I even changed my style. Nilalamig ako sa rooftop kanina, ang suot ko ay manipis na satin dress na halos kita ang kalahati ng hita ko at backless iyon. I dressed up as his preferred type of woman! Nag-vibrate ang cellphone ko nang sunod-sunod. It's a call from an unregistered number. I declined it and cried again.

bulong niya saakin dahilan upang mapairap na lamang ako. Nang makarating kami sa loob ng botique ay agad kong tiningnan ang mga naka-display na evening dress. And the red v neck, fish tail long elegant dress, really caught my attention. "Maaari ko bang isukat ang dress na ito?" "Yes ma'am." Nakangiting sagot ng saleslady. "This way to the fitting room ma'am." "Okay, thanks." "Are you sure with that dress? I think, it's too revealing." Damon said as he follows me in the fitting room.

The gala is louder than it needs to be. Crystal laughter. Camera shutters. Music dressed up as confidence. Dinadaanan ko ito na parang isang sinasanay na kasinungalingan—nakangiti kapag kinakausap, tumatango kapag pinupuri, nabubuhay nang hindi sinasabi ang kahit ano. My dress is midnight silk, backless, unapologetic. The cover girl. The creative director. Ang babaeng hindi humingi ng pahintulot. Nararamdaman ko na siya bago ko pa siya makita.

Kaya lang nag-aalala siyang ma-offend ang binabae nitong puso kapag ginawa niya 'yon. Nang maisuot niya ang dress, labis na 'di siya makapaniwalang nagkasya at tila saktong-sakto ang size niyon sa katawan niya. Saglit na pinasadahan niya ng tingin ang malaking salamin sa hindi kalayuan na kitang-kita mula roon ang kabuuan niya habang suot ang ibinigay na dress ng kakilala.

Hindi ko napigilan ang paghinga ko nang makita ko ang laman. mga damit na halos walang bakas ng panahon. Mga kulay na hindi ko pinipili. Mga hiwa na hindi ko sinusuot. Kinuha niya ang isang dress. Ivory. Simple. Elegante. “She wore this when she said no to me.” Napatitig ako sa damit. “No to what?” Ngumiti siya—ngiti na walang init. “To becoming small.” Ibinato niya ang dress sa akin. Hindi ko agad nasalo. Tumama iyon sa dibdib ko bago dumausdos pababa.

Nanlulumong tinignan niya ang kanyang designer dress na natapunan ng kape, at dahil may mga papel at tissue sa loob ng trash bin, kumapit iyon sa damit niya. “How dare he… HOW DARE HE—!” “Woahhh!, grabi yung landing mo pang Olympics, dinaig mo pa si Carlos yulo don teh, kung eh rerate 10 out of 10 ka” pumapalakpak na pang aasar ng Isang babae, nakasuot ito ng isang puting corporate dress, matalas ang tingin at nakangiting may halong pang aasar. Nakapamewang ito habang tinitingnan siya mula ulo hanggang paa.

As clumsy as Marissa, will she be able to pull it off? “You know-“ “Boss Jeric, she’s ready!” Nakangiting sabi ng isang babae na lumabas sa isang pintuan na nandoon. And I felt my heart skip a beat for a second when Marissa emerged from the door. She looks so breathtaking, so beautiful. As if the dress was actually made for her. I gulped a mouthful of saliva because my throat feels dry. The dress hugged her curves. That dark blue dress with crystals is like the sky full of stars. She’s like a heavenly being who came down from the heavens, flowing like a wind when walked. Her face has this innocent look with a tint of pink and her hair flows like a river adorned with small crystals. F*ck! I c

Imbes na nakapagpahinga siya ay lalo lang ata siyang nalungkot at napagod. Pagkatapos niyang maligo, sinuot niya ang bestidang binili niya sa Scotland kasama sina Bebe at Jonie. Kulay pulang dress iyon na hapit sa kanyang katawan. May slit din iyon sa kanang bahagi ng kanyang legs, na lalong nagpaganda sa kanyang hubog. She looked so sophisticated in that dress.

Nagulat na lang siya nang pasimple itong lumapit sa likod niya at parang may tiningnang kung ano. "Oh my! How can you afford such a dress?" Pumunta na uli ito sa harap niya na takang-taka ang mukha. Saka lang niya na-gets na tiningnan pala nito ang tatak ng damit niya. "No offense intended, ha? But anything from Clothes of Elegance is really expensive. I can tell right away if the dress is from them because all of my salary is being spent on buying their creations."