Subtrama Romántica

สายธารฝันซ้ำๆว่าเธอฝันเห็นครอบครัวหนึ่งที่มีพี่ชายน้อยชายสามคนอาศัยอยู่ท้าหมู่บ้านที่ห่างออกจากตัวหมู่ไปเป็นลี้ในบ้านดินทีมีสามห้องนอนบนเนื้อที่ห้าหมู่ที่บิดามารดาทิ้งเอาไว้ให้พี่ชายมีอาชีพเป็นพรานป่า

เมื่อความรักในชาติก่อนจบลงด้วยความตาย ทั้งนางและเขากลับได้โอกาสหวนคืนสู่อดีตอีกครา...ความรักครั้งนี้ยังจะถูกพรากอีกหรือจะครองคู่อยู่จนผมขาวโพลน

ซูเซียว โกรธแค้นที่มองคนผิด ทำให้ลูกในครรภ์ไม่มีโอกาสลืมตาดูโลก ทั้งหมดเป็นเพราะหญิงชั่วชายโฉดคู่นั้น หากแต่สวรรค์กลับเมตตาให้นางได้ย้อนเวลากลับมาทวงแค้น ชาติภพนี้นางขอเป็นสตรีร้ายกาจ

เมื่อโบ๋ตั๋น องุ่น และหลินหลิน สามสาวผู้ที่ติดซีรี่ส์เป็นชีวิตจิตใจ ได้นัดกันบินลัดฟ้าไปเที่ยวตามรอยซีรี่ส์และไปหาผัวเอ้ยไปส่องผู้ชาย หวังให้หัวใจดวงน้อยๆได้กระชุ่มกระชวย แต่ต้องมีอันซวยเมื่อตื่นมา...

“หากสวรรค์ให้ข้าตาย ข้าจะขอเป็นวิญญาณอาฆาต...แต่ถ้าสวรรค์ให้ข้ารอด ทุกคนที่ทำกับข้าและท่านแม่จะต้องชดใช้ด้วยเลือด!” "จากสตรีอาภัพที่เกือบสิ้นใจใต้สายน้ำ สู่ฮองเฮาผู้กุมอำนาจเหนือมังกรเพียงผู้เดียว!" ชีวิตของ 'ซูเซียน' พลิกผันเพียงชั่วข้ามคืน เมื่อมารดาผู้เป็นที่รักต้องจากไปจากการฆ่าหวังให้ตาย ผลักจนตกน้ำสิ้นใจทั้งๆ ที่เย่วชิงหรูว่ายน้ำเก่งราวมัจฉา นางที่ไร้ที่พึ่งถูกคนในตระกูลจองจำและทำร้ายกลั่นแกล้งจนเกือบเอาชีวิตไม่รอด ท่ามกลางความมืดมิดและสายน้ำที่เย็นเยือก มือแกร่งของบุรุษนิรันดร์นามว่า 'เซียวจ้านหรง' ได้ฉุดรั้งนางขึ้นมาจากขุมนรก เขาคือ “เจ้าโง่” อ๋องหนุ่มผู้สูงศักดิ์ที่ยื่นมือเข้ามาปกป้อง และสัญญาว่าจะไม่มีใครรังแกนางได้อีก! เพียงไม่นาน เขาก็ประกาศก้อง รับนางเข้าสู่กำแพงวังเพื่อเคียงข้างเขาในฐานะสตรีเพียงหนึ่งเดียว ทว่าเส้นทางในวังหลังมิได้โรยด้วยกลีบกุหลาบ     

เมื่อความตายไม่ใช่จุดจบ แต่คือโอกาสให้แก้ไขอดีตที่ผิดพลาด ไป๋หงเหยียนบุตรสาวแม่ทัพใหญ่ ผู้เคยสูญเสียครอบครัวและถูกบีบจนต้องสิ้นใจ ได้ลืมตาตื่นขึ้นอีกครั้งก่อนเหตุโศกนาฏกรรมเกิดขึ้น นางตั้งใจจะเปลี่ยนชะตาทุกคนที่ตนรักให้ได้ แม้ต้องเผชิญเล่ห์กลของรัชทายาทผู้ทะเยอทะยาน และกุ้ยเฟยผู้ซ่อนปริศนาอันดำมืดไว้ใต้รอยยิ้มอ่อนหวาน ทว่านางไม่ใช่ผู้เดียวที่ย้อนกลับมา อวี้เหวินหลง ซื่อจื่อผู้สุขุมเย็นชา ก็กลับมาพร้อมความทรงจำจากชาติที่แล้วเช่นกัน เขารู้ว่าหากปล่อยให้อดีตซ้ำรอยเดิม แผ่นดินจะล่มสลาย และนาง สตรีผู้ที่เขาแอบมีใจให้จนชั่วชีวิต จะไม่มีวันได้มีชีวิตที่ควรได้ เมื่อทั้งสองต่างมีความลับที่ไม่อาจพูดกัน ต้องร่วมมือปิดบังพยาน ปกป้องแม่ทัพไป๋ ขัดแผนการกบฏ และต่อสู้กับโชคชะตาที่อาจร้ายแรงกว่าอดีต พร้อมทั้งเอาชนะหัวใจของอีกฝ่ายที่เริ่มเต้นแรงขึ้นทุกครั้งที่เข้าใกล้กัน ชาติก่อน เขาเสียนางไป ชาตินี้ แม้ต้องสู้กับทั้งราชสำนัก เขาก็จะไม่ยอมให้นางหลุดมืออีกครั้ง    

ภาพฉายมาที่เมืองใหญ่ที่มีตึกระฟ้าจำนวนมากตั้งเบียดเสียดกันอย่างหนาแน่น แสงนีออนบาดตา เสียงแตรดังระงม กลิ่นดินปืนคละคลุ้งในอากาศเย็นเยียบของเครื่องปรับอากาศ เห็นเงาสะท้อนของตนเองในกระจก เป็นหญิงสาวในชุดดำขลับ เรือนผมสั้นกุด ดวงตาเย็นชาเฉียบคม ในมือถือปืนเก็บเสียงกระบอกยาว นักฆ่ามือหนึ่งโค้ดเนมไคเมร่า ก่อนที่ภาพจะฉายมาอีกที่หนึ่ง เรือนไม้โบราณที่อบอวลไปด้วยกลิ่นยาจางๆ สัมผัสอ่อนโยนของฝ่ามืออบอุ่นที่ลูบศีรษะ รอยยิ้มของสตรีงดงามผู้หนึ่งที่เรียกว่าท่านแม่ แต่แล้วรอยยิ้มนั้นก็เริ่มซีดจางลง กลายเป็นเสียงไอและใบหน้าที่ซูบตอบ ความทรงจำถัดมาคือความหิวโหยที่กัดกินลำไส้ ไอเย็นของพื้นไม้ที่นอนทับ เสียงหัวเราะเยาะเย้ยของเหล่าพี่น้องและบ่าวไพร่ที่ตราหน้าว่าปัญญาอ่อน ทุกภาพล้วนพร่าเลือนและชุ่มโชกไปด้วยหยาดน้ำตาแห่งความน้อยเนื้อต่ำใจ “ความตายไม่ใช่จุดสิ้นสุดหรอกเหรอ?” ภาพความทรงจำทั้งสองสายวิ่งเข้ามาปะทะกันอย่างรุนแรง เสียงระเบิดที่ปลิดชีวิตในโลกอนาคตดังประสานกับเสียงฟ้าร้องคำรามในอีกภพหนึ่ง แสงไฟจากปากกระบอกปืนสาดส่องทับซ้อนกับแสงตะเกียงน้ำมันที่ริบหรี่ ความเจ็บปวดจากการถูกทรยศหักหลังในชาติก่อน ผสมปนเปกับความรวดร้าวจากการถูกทอดทิ้งในชาตินี้

นางเอกเคยเป็นฮูหยินเอกที่รักและเทิดทูนพระเอกสุดหัวใจ ทว่าเขากลับหมางเมินนางและหลงเชื่อมารยาของหญิงสาวสกุลไป๋ สตรีเสแสร้งที่เป็นดั่งดอกบัวขาว จนกระทั่งวันที่ลูกชายตัวน้อยป่วยหนักปางตายท่ามกลางพายุหิมะ เขากลับเลือกปกป้องสตรีแพศยาและทอดทิ้งสองแม่ลูก นางจึงได้ตาสว่าง ตัดสินใจฟ้องหย่าแล้วอุ้มลูกหนีลงใต้ไปยังเมืองหลินอันแห่งแคว้นเจียงหนาน

แพทย์สาวยอดนักฆ่าผู้เย็นชาและเลือดเย็นทะลุมิติมาอยู่ในร่างสตรีผู้อ่อนแอถูกทอดทิ้ง นางเลี้ยงลูกน้อยเพียงลำพังอย่างยากลำบาก แต่ด้วยวิชาชีพติดตัวมาตั้งแต่ชาติก่อนทำให้นางมองเห็นทางรอดให้ตนเองและลูก ขณะเดียวกันนางก็เลือกกลับเข้าใกล้เป้าหมายด้วยการเปิดโรงหมอ จงใจสร้างชื่อเสียงเพื่อรอการสะสางบางอย่าง แต่เขานี่สิกลับวนเวียนเข้ามาในชีวิตแล้วยังตามง้อนางไม่ลดละ แต่เสี่ยวไป๋ เด็กชายตัวแสบมีหรือจะยอมรับบิดาที่ไม่รู้จักง่าย ๆ   

แค่ตายเพราะความสะเพร่าก็ว่าซวยแล้ว แต่ตื่นขึ้นมาในร่างนางร้ายที่คนทั้งเมืองอยากตบหน้านี่มันเกินไป เมื่อบทนางเอกไม่ใช่ของนาง เช่นนั้นข้าจะเขียนขึ้นมาใหม่แล้วกัน