Novel & Cerita Tula Pasasalamat Sa Magulang

“Loka ka talaga, anong mangingitlog ka dyan, mag-ingat ka palagi ha at alagaan mo ang sarili mo.” “Mag-ingat ka palagi at alagaan mo ang sarili mo.” “Yes po kuya, nag iingat naman po ako lagi and inaalagaan naman din naman ako ni Tita Cath. Spoiled na nga ako kay Tita eh.” “Buti naman kung ganun, alam mo naman na mahal ka talaga ni Mama na para na niyang anak dahil wala naman siyang anak na babae.” “Alam ko naman po yun kuya, kaya nga laking pasasalamat ko rin kay Tita na tinuturing niya ko na parang tunay na niya kong anak.”

Sa pamilya na meron ako ngayon. Kung bibigyan ako ng Diyos ng milagro para mapahaba pa ang oras ko, taos-puso kong pasasalamatan iyon. Pero kung hindi man, tatanggapin ko ito ng buo ang loob, at pusong may pasasalamat. At patuloy akong mananalangin para sa himala… habang nilalasap ko ang bawat sandali sa piling nila.

Ang matandang nakaharap sa kanya ay kahawig na kahawig ng kanyang lolo. Pinapansin ni Yesha ang tamis ng candy na natutunaw sa kanyang bibig, at may lumabas na tuwa sa kanyang mukha. Nang maubos ang candy, natuyo ang mga luha ni Grandpa. Nang malaman niyang si Yesha ay isang ulila at galing sa baryong iyon, nagtanong siya nang may pagmamahal sa mga mata, "Kung wala kang pupuntahan, gusto mo bang manirahan dito sa akin? Baka hindi na ako magtagal, kaya dito ka na muna hanggang makahanap ka ng bagong tirahan." Nakangiting sabi ng matanda.

“Sa aking Ate Nenita na patuloy pa rin sa pagkalinga sa amin na siyang tumatayong nanay at tatay naming magkapatid. Salamat sa lahat-lahat, ate. To all my fellow student's, tumayo kayong lahat. Puntahan niyo ang inyong mga magulang, yakapin niyo sila at pasalamatan sa kanilang mga sakripisyo sa bawat araw.” Hindi pa rin ma ampat ang mga luha ni Nenita. Nanumbalik sa kanyang isipan ang mga hirap na pinagdaanan niya maitaguyod lang ang mga kapatid sa pag-aaral dahil wala namang pakialam ang kanyang mga magulang sa edukasyon.

Tama ito, hindi dapat sayangin ang ikalawang buhay na ibinigay dito at kung saan ito masaya ay doon na rin sila mag-asawa. "Thank you po, Mama! Napaka swerte ko na kayo ang aking naging mga magulang. Huwag po kayong mag-alala dahil hindi ako maging pabigat pa mula ngayon sa inyo ni Papa." Naluluhang niyakap niya ang ina.

"Hindi ko din alam kung ano ba 'yung tamaang pagkakaton, o kahit man lang tamang lugar para sabihing, sorry..." "Mama..." "Murahin mo man ako, okay lang sa'kin at naiintindihan ko." "..." "Alam ko namang, hindi sa lahat ng pagkakataon, eh, tama yung mga magulang. Pero, nak. Salamat ah? Salamat sa mahabang pasensya pag tinutupak ang mama mo."

“Salamat po… Sa lahat.” Hinaplos ni Mama ang kanyang likod. “Anak, hindi mo kailangang pasalamatan kami. Magulang kami. At sa puso ng magulang, kahit anong hirap, basta para sa anak—kayang-kaya.” Tahimik ang paligid. Tanging tikatik ng orasan at banayad na hangin mula sa bintana ang maririnig. Hanggang sa biglang—

Lumabas sya para tumingin sa kalangitan. Tumulo ang luha nya. "Gramps, kung nakikita mo man kami ngayon o naririnig mo ako... Maraming salamat po. Sa dinami dami ng tinulong nyo sa akin hindi ko na po alam kung paano ko pa kayo pasasalamatan." Kung nababasa lang talaga ang nilalaman ng kanyang puso, maipapakita nya kung gaano sya nag papasalamat kay Gramps.

"Ma... mabait talaga siya. Hindi ko rin maintindihan kung bakit siya pa rin ‘yung naiisip ko minsan. Pero ayos lang... baka dala lang ‘yun ng pasasalamat ko sa kanya." Tumango si Mama, sabay hawak sa kamay ko. "Basta anak, kahit anong mangyari, lagi kang magpasalamat sa mga taong tumulong sa’yo. At ngayon, magpakatatag ka. Tuloy mo lang ang buhay mo." Ngumiti ako. "Oo, Ma." Habang tuloy ako sa pagkain, ramdam ko pa rin ang kabog ng puso ko. At sa utak ko, paulit-ulit na bumabalik ang eksena kanina—yung matamis na ngiti ni Uncle Wild... at yung babaeng nakayakap sa braso niya.

“O siya, tara na anak para makapagpahinga ka na. Masama sa kalagayan mo ang mapagod. Hay naku, mabuti na lang at nagkabukingan na, at least ngyaon ay malaya na akong alagaan ka ng husto Stacy at ang magiging apo ko.” Tumango ako kay Dad at ngumiti. Bago tumayo ay inabot ko ang akamy ni Tita. “Thank you po Tita, salamat po sa lahat.” Ginantihan niya ako ng matamis na ngiti. Alam ko na naintindihan niya kung para saan ang pasasalamat kong iyon sa kanya. Alam ko na alam niya na malaking tulong siya sa relasyon naming mag ama.