Tula Tungkol Sa Sarili Example の小説・ストーリー

Unti-unting tumutusok sa balat ko. Ganito pala ang pakiramdam ng mga taong umangat sa buhay. Magiging topic sa chismis ng mga kapitbahay na walang ibang ginawa kundi ang bantayan ka. “Umangat sa buhay at tuluyang kinalimutan ang sariling ama.” Akala ba nila nakalimutan ko talaga ang sarili kong ama? Tuloy-tuloy lang kami sa paglalakad hanggang sa makapasok kami sa loob ng bahay at nakita ko si Tita Maria na nakikipagtawanan pa sa mga barkada niya.

Hindi madaling magpatawad sa sarili, lalo na kung ang sugat ay sanhi ng pagkawala ng isang mahal sa buhay. "Marcuz, ang mahalaga ay binibigyan mo ng pagkakataon ang sarili mong maghilom. Ang kalungkutan mo ay hindi mo kailangang itago. Nandito ako, at handa akong makinig kung kinakailangan."

Tawag ni Molly, hinila ako pabalik sa kasalukuyan. Lumingon sa kanya ang mga mata ko na kanina pa nakatutok sa mesa. “Oo?” "Alam kong cliché ang sasabihin ko pero kailangan mong makinig sa akin," simula niya. "Hindi ka talaga uunlad hangga't hindi mo napapatawad ang iyong sarili. Napakaraming kasalanan at panghihinayang ang dinadala mo. Pareho kang nilulunod, binibigatan at kinakain ka ng buhay. Kailangan mong bitawan. Patawarin mo muna ang sarili mo."

“Llewela Furiae Ortíz-Lambríx POV ” PAULIT ULIT sa isipan ko lahat ng mga nangyayari, ganun ba ako Katanga at ka b*bo para hindi ko Malaman lahat lahat? Para akong nakakulong ngayon sa isang madilim na parte ng Buhay ko. Wala akong ibang maisip kundi ang sisihin Ang Sarili ko.

Pagkatapos nun ay napahawak siya sa sling ng bag niya at pinagsabihan ang sarili. “Ikaw naman kasi Ateng ilang beses na kitang pinaalalahanan na huwag mag expect pero palaasa ka rin ano?! O ano ka tuloy?!” panunuya niya sa kanyang sarili. Kung titingnan para sitang tangang kinakausap ang sarili at pinapagalitan. “Tigas din kasi ng ulo mo eh! Di ka na natuto, kaya ayan…nasaktan ka tul—”

MIKAY Tulala. Tuliro. Hindi alam ang gagawin dahil sa sobrang lakas ng tibok ng puso ko. Napahawak ako sa aking labi... pakiramdam ko naiwan yung labi niya sa labi ko. Yung pakiramdam na hinahalikan niya ako ng dahan-dahan kanina tapos isama mo pa yung... ahhhh I kennat the feels talaga! Bakit kasi may padila? Tapos akala mo pa kung aksyon star yung dila niya kung makipag-away ito kanina sa bibig ko...

Sa mangyayari na pinangungunahan agad ng utak ko kahit mukhang malabo. “Pwede po bang tigilan niyo na ito Sir Raffy?" sabi ko, mahina. “Itigil? Ang alin?" para pa siya nagbibiro sa kanyang sagot. May pagkapilosopo itong mas idinikit ang sarili sa akin. Pangingilabot at panghihina ng mga tuhod ang sumunod na bumalot sa buo kong katawan. Hindi ako makahinga ng maayos at pangangapos ng hininga ang patuloy at hindi mawala sa akin.

Not in this water but on my own tears! Umagang umaga pero eto nanaman ako... Nilulunod sa sariling lungkot ang puso ko trying to make sense of what had happened. "What if mawala na rin ako?" Yan ang tanong ko sa sarili ko nang ilublob ko ang sarili ko sa bathtub. Kung mawawala ako baka sakaling mawala na rin itong hapis nanararamdaman ko... Kung mawawala ako baka sakaling hindi ko na maramdaman ang pighating nararamdaman ko ngayon!

Singhal ni Tita. Inalalayan ako ni Tita paupo sa upuan sa bakuran. Mabilis na nilapag ng katulong ang tubig na agad ko namang ininom. Nakatitig pa ako kay Ayla na tahimik habang nakatingin sa akin. "Are you okay, Hija? What happened to you?" Tanong nito. Umiling ako. Hindi ko alam ang dapat na sabihin para mapanatag sila na ang anak ko lang ang importante sa akin.

Namumula ang mukha, nanginginig ang kamay, tila nilalamon ng sariling pagkapahiya. Ang mga salita ni Richard ay pumipitik sa kanyang isip gaya ng latigong di mo matakasan: "Aralin mo muna." "Gumawa ka ng sarili." May katuturan ang lahat. Hindi siya umabot sa taas dahil sa sariling galing. Kundi sa kakayahan niyang manggaya, magnakaw ng idea, at umasa sa ibang utak. Sa madaling salita…