Unique Motto For Students Novels & Stories

Sa dami ba naman ng paaralan, diyan niya pa napiling mag-enroll. Shioma University is one of the most prestigious shool in our countries. Ang unibersidad na subrang hirap pasukin. Marami ang mga nagnanais na makapag-aral dito—maliban sa akin. Mas pipiliin ko pang mag-aral sa mga hindi sikat na paaralan. I often heard news about them sa social media at T.V. Madalas may nangyayaring riot ng mga students o ‘di kaya ay may mga estudyanteng natatagpuang wala ng buhay o ‘di kaya ay nag-aagaw buhay sa ‘di matukoy na dahilan. Iyon din ang dahilan kung bakit ayo’ko mag-aral doon. "Bakit, beshy? Ayaw mo ba don mag-aral? Eh, andon naman si kuya tsaka pangalan palang ang ganda pakinggan 'di ba?" Nakangi

saad nito mayamaya ng masiguradong iyon nga ang room namin. "Kumatok ka muna baka may teacher na jan," saad ko naman dito na agad naman n'yang ginawa. Sigundo pa lang ang lumipas ay may bumukas na no'n, isang lalaki na batid kong istudyante rin dahil sa ID nitong suot. Sa ID lang naman kasi malalaman kung istudyante ka dahil wala namang uniform ang university na ito kaya kahit anong gustuhin mong isuot ay malaya kang isuot.

Pagkatapos kong basahin ang mensahe ko ay kaagad ko na itong sinend at ibinalik ulit sa loob ng bulsa ko ang cellphone ng pumasok na sa room ang adviser namin. xxx Naitawid ko ng maayos ang paboritong-paborito ng mga teacher tuwing first day of class ito ay ang introduce yourself na kahit kailan ay hindi mawala-wala. Kaso nga lang pumalya ako sa bandang huli dahil may pahabol pa ang class adviser namin na si Ma'am Daisy kung ano raw ang paborito kong motto sa buhay. Nagkagulo lahat ng neurons ko sa tanong na iyon dahil wala akong paboritong motto. Sa mga slam book na nasusulatan ko ay wala akong nilalagay sa tanong na: what is your motto in life? Hindi ko alam kung ano nga ba ang pumasok sa

Pag-uusisa pa nito na tila ba may dalang panunukso. “Shut up and just do as I say.” He firmly stated saka niya binabaan ito ng tawag. Him? Interested? No. He shrugged to himself. Isang college student si Solene sa isa sa pinakasikat na unibersidad sa Manila. Ang Bright Quest University. Twenty-years old pa lamang siya at ang dami na niyang kailangang tustusan sa pang-araw-araw. She is a working student. Nagpa-part- time pa siya sa isang high end cafe sa gabi para may sarili siyang pera. Pandagdag na rin sa pambili ng mga pangangailangan ng Mama niya habang ang Papa niya ay palamunin na walang ginawa kundi ang mag-inom at magsigarilyo.

So it means matatalino din pala tong mga kasama ko hindi basta basta, ewan ko kay Chessca di ko alam hihihi. We're fully paid scholars, so it means that our miscellaneous tuition fees, foods, shelters, allowances and all our needs will give it and sustain us. That's what I like about this Academy because they are giving chances and opportunities for those students who want to attend this school with their knowledge weapons only to study here. I really love it because that's the way, that's the reason why I am here right now, standing in the school yard and mesmerizing the new ambiance of my eternal life.

tanong niya. "Ahmm, motto mo?" Ano ba naman 'tong tanong ko! What's your motto? Ano 'yon? Parang timang naman! "My motto is; be loyal to the nightmare of your choice." patango-tango niyang sabi. "Motto ko sa buhay, ano; It's not a dead end, it's just a plot twist!" Nakaw ko lang na motto 'yan kay ligaya no'ng high school...ewan ko ba bakit ko naisip 'yon? Tunog seryoso kasi sa buhay.

tanong n’ya sa `kin bago humarap kay Rome. “At ikaw naman, Rome, shame on you! Straight Erminguardian ka pa naman! Wala ka ba’ng napulot sa Erminguard education mo? ‘Alphas, Betas, Females and Omegas hand in hand, are all equally important in building this nation!’, hindi ba’t `yan ang secondary motto ng school natin?” bumalik ang tingin n’ya sa `kin, “Millenial motto `yan ng school na ipinamana sa `yo ng tatay mo!” “Tama ka...” nag-init ang mukha ko, may punto nga naman si Aveera. “Pati nga si Louie, sabi, importante ang pag-aaral...”

ko sa 'yo kaya ayaw ko na isang estudyante ang mapapayag ko na bigyan ako ng anak. Kung kailangan nila ng pera para sa pangtuition nila ay bibigyan ko sila ngunit hindi ko na kailangan na abalahin pa sa nais kong 'yon. Ayaw ko na samantalahin ang pagkukulang nila sa buhay nila para lang sa kagustuhan ko. Kung may babaeng mapapayag ako na bigyan ako ng anak ay gusto ko na wala na ngang kailangan pa na isipin o responsibility sa buhay niya o sa iba pa na nasa paligid niya. Umalis na tayo sa lugar na 'to, dude. Maghanap na lang tayo sa iba at huwag na dito. Ayaw ko na ako pa ang maging dahilan para masira ang magandang plano nila sa sarili nila lalo na sa pag-aaral nila. I want to help those s

paliwanag pa nito sa paraang sumasapat upang mainsulto ang lahat. “That is why, most of the student from your kingdom ay nauuwi lamang bilang alalay o katulong ng iba pang mas hamak na matataas ang katayuan. It’s been a while noong nagkaroon ng estudyante mula sa inyo ang nakasama sa top ranking student sa Akademia. Pero hindi na iyon nasundan pa at sa tingin ko ay hindi na nga mauulita pa.”

‘Alam mo ba mayroon daw pala estudyante rito sa university na magpinsan pero lihim na mag-jowa,’ ‘Talaga? Alam mo ba name? Kadiri naman noon pinsan pa talaga,’ ‘May blind item sa isang app. Mayroon nag-post, kaya lang dummy account naman iyong nag-post baka hindi legit at dito raw sa atin na university,’