When Boredom Strikes Novels & Stories

Kaya panigurado hindi sa lahat ng pagkakataon ay may oras si Jonathan. Humiga ako sa kama ni Kj nang matapos ligpitan ang mga kalat niya. Napaisip aako kung ano ang gagawin ko para mawala ang boredom na nararamdaman ko. Ayokong habang buhay na lang na dito na lang sa bahay. Gusto kong may gagawin sa bawat oras na lumipas. Hindi ako sanay na ganito lang, na uupo lang habang naghihintay sa wala. Napa buga na lang ako ng hangin at bumangon sa kama. Sinuot ko muli ang tsinilas at lumabas sa kwarto ng anak.Tutulong na lang ako sa mga gawain para kahit paano ay malibang naman ako.

seryoso niyang tanong dito, pilit na pinagtatakpan ang nadaramang pagkailang. His stares was still on her face as he answered her. "Wala naman. Kanina ka pa narito. Aren't you bored?" Halos gusto niya itong irapan. Bored? Seriously? Kung boredom lang ang pag-uusapan ay sobra na siyang nababagot. Sa mga oras na iyon ay abala na dapat siya sa paggawa ng commercial para sa isang produkto na ieendorso niya. Bagay iyon na malabo nang mangyari dahil sa pagbili ng kanyang kapatid sa kontrata niya.

Nasa isip lang ito ng asawa. “Nero, hindi ako bored. I swear. Tigilan mo ng mag-alala sa akin dahil okay lang ako dito sa bahay. Hindi natin kailangang lumipat o ano pa man. Ayos na ako dito. Masaya ako sa unit mo. Mukha lang akong bored, pero mas gusto kong dito lang ako. Kung nag-aalala ka na bored ako, payagan mo na lang akong maghanap ng trabaho.” himok niya para matapos na ito.

I stomped my foot on the floor, so he could see that I was sulking. “It’s so boring here kaya Dad, and Mum’s busy too, she’s talking to her amigas e, kaya wala na siyang time para sakin.” Pinalungkot niya ang boses, para talaga kaawaan siya nito. She’s always like this, wala naman ng bago, pero nagi-inarte lang talaga siya ngayon ng extra para makapag bar siya tonight. She’s a little bit sad because it’s true, na her mum was always busy, at wala na itong time sa kaniya. Pero hell, she’s going to be a waste tonight, at kahit kalungkutan ay hindi siya mapipigilan.

gising ko sa kanya. Bumukas naman agad ang mata niya. Tumayo ulit ako ng matuwid at umupo siya sa couch. Ngumuso ako ng bahagya. He's bored in here. Wala namang ibang mapaglibangan ang opisina ko. I don't have TV... papalagyan ko nalang baka sakaling sumama ulit siya. "Tapos ka na?" mahina niyang tanong. "Yeah. Mananghalian na tayo."

Ilang beses na niya itong pinagbawalan na makipag-usap kay Aaron pero matigas talaga ang ulo ng babae— kasing tigas ng pagkalalaki niya ngayon dahil nanggigigil na siya sa babae. Damn, Anna! Lihim na napamura si Brett sabay naiyukom ang kamao nito. Patuloy sa pagsasalita ang isang empleyado sa unahan kung saan sila nakaharap lahat habang isinasalaysay nito ang topic ng meeting nila ngayon nang walang gana niyang pinutol ang sasabihin pa sana nito. "I'm bored. Matagal pa ba iyan matatapos?" seryoso na walang gana niyang tanong.

I accepted that my friend are no longer with me. Bored na lang talaga ako dahil nasanay naman ako na may ginagawa kahit paano, dito kasi as in wala talaga akong ginawa. Sa sobrang bored ko nga nakatadalawang ulit na ako doon sa isa sa mga binabasa ko, minsan naman ay kakwentuhan ko si Ani pero madalas kasi ay wala sila ni Nathan dahil nagpupunta sila sa pamilya nito o kaya naman ay naggala.

Ni hindi niya nga ako binigyan ng tingin. "Ih nakaka-bored! Wala na akong ibang magawa kundi ang matulala sa kisame. Saka ang sakit na ng perlas ko para galawin ko nanaman bukas dahil bored ako!" Maktol ko sa kanya. Hindi niya naman ako bibigyan ng cellphone. Kulang na lang ay mabaliw na akong mag-isa rito. "Ok fine. Lalagyan na ng tv." Aniya.

Mabuti nga hindi naiisipan nitong sipingan siya ulit at angkinin baka pinagagaling pa siya muna nito ng husto saka siya ulit bibirahin. Iniisip niya pa lang na papasok na naman ang pagkalal*ki nito sa kanya napapangiwi na siya. Pero bakit ba niya iyon iniisip? Umiling siya at sinapo ang sariling noo habang nakahiga siya kama at tulala sa itaas ng kisame. She's really bored. Argh! Lalo pa at hindi na siya binibigyan ng pagkakataon ni Giovanni na makalabas, hanggang hardin lang talaga siya tapos sandamakmak pa ang mga bantay!

At least mawala-wala man lang ang pagka-bored ko. Inurong ko nang kaunti ang upuan ko paatras para maitaas ko ang mga paa ko sa mesa at pinagmasdan sila. Sayang wala akong popcorn. Mukhang drama na naman ang mangyayari ngayon. ‘Ke-aga-aga eh. Dyahe talaga!