Where Are You Going In Tagalog Mga Nobela at Kwento

“Bakit gising ka pa? Tatakas ka na naman, ano?” “Tatakas? Saan ako pupunta?” maang-maangan ko pa at napailing. “Naalimpungatan ako nang marinig ko na parang may nagbubukas ng gate. Baka inaakyat bahay na tayo.” Nanlaki ang mga mata ni Papa. “Ano?” Hindi na ako hinintay makasagot at dali-daling bumaba ng hagdan. Sumunod lang kami ni Mama.

Nakaupo ako ngayon dito sa table namin ni Rio, katatapos lang ako isayaw ng mga pinsan ko kaya naman nakasimangot ang mukha ko, ang dami ba naman kase nila! "Yeah, pwede na bang umalis? I want to go home now," utas ko. He sighed. "Okay, magpaalam ka na sa parents mo. Didiretso tayo ngayon sa bahay ko, I will just call my driver." Agad ko siyang nilingon nang marinig ang sinabi niya. "What do you mean bahay mo? Uuwi ako sa mansyon namin, Rio!" Umiling siya. "No, we're going to my house. Your parents already asked some people to pack your things, we're ready to go."

Iniba niya ang usapan bago pa tumulo ang mga luha niya at tuloyan siyang mabuko sa sumisibol na damadamin niya para dito. Apologies to my some kind of tagalog. I'm not a tagalog anyway, Im an Ilongga, and we spoke Hiligaynon everyday, so pasenxa na kung may mga tagalog akong mali mali dyan, i accept comments and corrections.🤗🤗🤗🤗

Sigurado akong nakuha ko na ang atensyon nila ngayon. ----------------------------------------------------------------------------------------------------------- "Saan ba talaga tayo pupunta babe?" Jacob asked for the ninth time. Apparently, this guy hates surprises. He kept on asking where we were going. "Malapit na tayo." Pasimple kong sagot sa kanya. Pa punta kami sa Saint Archangel's orphanage. Bumili ako ng pagkain, mga laruan at ilang mga gamit para sa mga bata. I drove one more hour before we reached the town of San Rafael in Bulacan. The road going to the orphanage location was all muddy.

“We're near.” “Nasaan na tayo?” Ang mga puno na naaaninag ko sa baba ay hindi malinaw dahil sa kapal ng fog na nakikita ko. Medyo maulap din sa lugar kung nasaan kami ngayon. Parang Baguio lang. “We're in tagaytay, Elora.”

Baka ang paggawa ng panibagong masasayang mga alaala ang makabura sa pinagdadaanan nitong sakit. "Where do you want to go?" "Ikaw na ang bahala," tugon ng dalaga. "I have a place in my mind, pero ang naiisip ko lang ay malalaking alimango. They also served juicy and tender lobster. Saan kayang lugar 'yon?" "Sa Morato." "Dinala na ba kita roon?" "Ako ang nagdala sa 'yo roon."

Sana may taxi kaagad. "AKIRA WHERE DO YOU THINK YOU'RE GOING?" napatingin naman ako sa likod sa lakas ng sigaw ni daddy. Bwiset na sumbungera talaga. I didn't mind them. Basta dapat hindi matuloy ang kasal. Palabas na ako ng gate at ready na sana pumara ng taxi ng biglang may humintong kotse sa harapan ko. "Hey where are you going?" "Danzil?" anong ginagawa ng mokong na 'to sa Pilipinas?

"S-Sasama ka sa’kin?" "Saan ba tayo pupunta?" tanong niya. "Sa Zambales." "Ang layo naman?" "May sasakyan naman ako saka---" "Sshhh…" iniharang niya ang hintuturo sa mga labi nito. Nginitian niya ito. "Hintayin mo ko dito. I’ll go with you, kahit saan. Kahit gaano pa kalayo," seryosong sagot niya.

“Where are we going Mommy? Yaya said that we’re leaving, is that true?” Bumaling ako sa anak ko at saka tumango. “Yes, baby. We’re going to go back in the Philippines.” Natigil ito sa kaniyang ginagawa at kumunot ang noo. “Philippines? That’s the place where Daddy lives right?”

KRIESHA "Saan tayo pupunta?" kasalukoyang nagmamaneho siya ngayon at nasa daan ang atensyon nang tinanong ko siya. "Where going to Nakamise-dori Street," simple niyang sagot at sinulyapan ako ng may kasamang ngiti. "Anong klaseng spot ba 'yan?" wala akong ideya kung anong spot iyon, siguro street lang na may magandang street lights?