ขอโทษที...นางร้ายคนนี้ไม่คลั่งรักอีกต่อไป Novels & Stories

93 CRAZY LOVE คลั่งรัก ♥ ตอน บทพิสูจน์รัก "...แต่นายทำร้ายฉันมามากเกินกว่าที่ฉันจะลืมและกลับไปเริ่มต้นใหม่กับนายได้แล้วจริง ๆ" คนตัวเล็กพูดเพียงเท่านั้น เธอค่อย ๆ ก้าวถอยออกห่างจากเขาอย่างช้า ๆ "ฉันขอโทษไง!"

เขายื่นมือไปปัดเศษฝุ่นที่เปื้อนอยู่บนแก้มนางอย่างแผ่วเบา “ตรงกันข้าม... ข้ากลับรู้สึกว่าตัวเองช่างโชคดีเหลือเกิน” เขาไม่โกรธหรือรังเกียจนาง หนำซ้ำกลับรู้สึกภูมิใจที่นางเก่งกาจถึงเพียงนี้

“จนป่านนี้ยังไม่กล้ายอมรับผิดอีกเหรอ ตอนแรกฉันแค่อยากจะคุยกับเธอดี ๆ สักครั้ง ถึงเรื่องที่เคยเกิดขึ้น อุตส่าห์บอกพี่ติณณ์แล้วว่า จะก้าวข้ามอดีตงี่เง่านั่นเสียที ไม่คิดเลยว่าเธอจะมาสะกิดมันขึ้นมาอีก ในเมื่อไม่ยอมจบ ก็ช่วยไม่ได้ อย่าคิดจะทำร้ายคนอื่นต่อหน้าฉันอีก” “แม่เจ้า แมนโคตร ๆ เลย พี่คะ เมื่อกี้นี้ฉันพูดถึงพี่ไม่ดี เพราะฟังความข้างเดียว ฉันขอโทษพี่ด้วยนะคะ”

มันดูง่ายเกินไปหรือเปล่าที่นางจะให้อภัยคนผู้นี้ นางทั้งเสียใจร้องไห้มาตั้งเท่าไหร่อยู่ ๆ จะมาเอ่ยขอโทษแล้วทุกอย่างจะเป็นเหมือนเดิมหรือเจ้าคนใจร้าย เอ่ยจบมู่จื่อเหมยก็กลับทันทีไม่ได้อยู่ต่อหรือคุยอะไรทั้งนั้น เพราะดูแล้วก็ไม่ได้เป็นอะไรมากมายขนาดนั้นถึงจะบาดเจ็บจริง แต ่ก็ไกลหัวใจสำหรับคนแบบนี้ "ขึ้นรถม้าเถอะขอรับ"

จากนี้ไปเธอพอแล้วละ จะไม่มีความโกรธแค้นหรือทิฐิอะไรอีกแล้ว เธอรักเหมราชมาตลอด ไม่ว่าที่ผ่านมาเขาจะทำเรื่องเลวทรามต่ำช้ากับเธอไว้แค่ไหน สุดท้ายหัวใจเธอก็ยังอยู่ตรงนี้เสมอ ไม่เคยมีสักวันที่เธอจะตัดใจจากคนตรงหน้าได้ “ฉันขอโทษ...” “พอเถอะค่ะ” เหมยลี่ยกมือทาบปิดริมฝ ีปากหยักสวยที่กำลังจะกล่าวความในใจออกมา “เหมยไม่อยากรื้อฟื้นอดีตแล้ว”

“นางยังอายุไม่น้อยแล้ว เจ้าช่วยใจกว้างไม่ถือสา ปล่อยนางไปเถอะนะ” “ข้าขอโทษเจ้าด้วย จากนี้ไปนางจะไม่มาหาเรื่องพวกเจ้าอีกแล้ว”

ตอนนี้เราสองคนขึ้นมาที่ห้องเรียบร้อยแล้ว แถมยังคืนดีกันแล้วด้วยหลังจากที่โกรธแค้นณคุณอยู่พักใหญ่ เขาก็ง้อฉันได้จนสำเร็จ รู้ไหมว่าณคุณง้อยังไง "นี่ซินด์ หายงอนได้แล้ว ฉันขอโทษ" "ไม่ สำนึกตัวเองให้ได้ก่อน" "สำนึกแล้วครับ หายงอนนะ" "เหอะ" "ถ้าไม่หายงอนคืนนี้ฉันจะจับ เธอลงเตียงจนหายงอน"

แต่อันอันไม่ยอมปล่อยไป "ทำไมฉันต้องขอโทษเธอด้วยในเมื่อเธอเป็นคนชนฉันเอง" สิ้นประโยคคำพูดของที่รัก อันอันกำลังจะเอ่ยปากขึ้นพูดประโยคเดิม(ว่าตัวเองคือผู้หญิงของเจ้าของบ้านหลังนี้) แต่ที่รักชี้หน้านางก่อน

“ข้ากลัวว่าข้าจะไม่มีโอกาสนั้น ข้าขอโทษเจ้าจริงๆ ที่จริงข้าอยากบอกกับเจ้าหลายอย่าง ผู้หญิงคนนั้นที่เจ้าเห็น ข้าไม่เคยรักนาง นางเป็นคนที่ทำร้ายข้า ข้ากลัวว่านางจะมาทำร้ายเจ้า ข้าจึงได้ทำเช่นนั้นลงไป ข้ามันโง่เสียจริง หวังว่าเจ้าคงไม่โกรธข้า เจ้าให้อภัยข้าได้หรือไม่” “ข้ารู้แล้ว ข ้าไม่โกรธท่านแล้ว ท่านอย่าพูดอีกเลย เดี๋ยวท่านหมอก็มาแล้ว ท่านจะต้องไม่เป็นอะไร” “ข้าง่วงเหลือเกิน ข้าขอนอนสักพักได้หรือไม่”

เหยียดยิ้มให้ร่างบางนึกรังเกียจคนตรงหน้าเหลือเกิน “ยังไม่หายโกรธเราอีกเหรอ” ถามเสียงอ่อนก่อนน้ำตาจะคลอเต็มเบ้า ..ไม่ว่าเวลาผ่านไปนานแค่ไหนผู้หญิงคนนี้ก็ไม่เปลี่ยนไปเลย