ขอโทษที...นางร้ายคนนี้ไม่คลั่งรักอีกต่อไป นิยาย & เรื่องราว

ิดทบทวนตัวเองจนคิดได้ และตกลงใจว่าจะเลิกทำตัววุ่นวายกับอดีตคนรักที่ปัจจุบันนางต้องยอมรับให้ได้ว่าเขาไม่ใช่คนรักของนางอีกต่อไปแล้ว และเมื่อเขาต้องการเริ่มต้นใหม่กับคนอื่น นางควรจะส่งเสริมให้เขาได้ทำเช่นที่ใจของเขาต้องการ นางก็เคยพบสตรีคนนั้นที่ดูแล้วก็เป็นสตรีที่ทันสมัย ปราดเปรียวน่ารัก และนิสัยก็คงจะดีไม่น้อย

“จะโทษข้าได้อย่างไร ถูกกระทำมาถึงเพียงนั้น มิให้ข้าเจ็บแค้นใจบ้างเลยหรือ” “ข้าไม่เคยคิดโทษเจ้า เป็นข้าที่ผิด” ขี้ขลาดจนต้องแสร้งพูดจาร้ายกาจกับคนรัก ทั้งที่ในใจแทบอยากโอบกอดนางไว้ข้างกายตลอดเวลา

“ขอโทษ ข้าเป็นคนผิด เป็นคนไม่ดีเอง อย่าแต่งงานกับผู้ใดเลยได้หรือไม่ ข้า..ข้ามีเพียงเจ้า” เสี่ยวเหอเริ่มได้สติ เมื่อครู่เขาก็ขอโทษไปแล้วใช่หรือไม่ เขายังรักนาง เจ้าคนบ้าคลั่งโง่งมนี่ยังคงรักนาง ความเย็นชาที่แสดงก่อนหน้าก็คงเพราะเสียใจ คิดว่านางจะไปแต่งงานกับผู้อื่น เสี่ยวเหอค้ นพบบางอย่าง..

"ที่ผ่านมาข้าขอโทษ" คำพูดนี้ทำให้นางแทบขนลุก ขอโทษรึ นางมิใช่หนิงเยียนคนเดิม เกรงว่าหนิงเยียนคนเดิมได้ฟังคงดีใจลิงโลดเป็นแน่แท้ แต่มิใช่นาง เพราะนางไม่เคยรู้สึกอันใดกับเวยอ๋อง

ขอบคุณที่เธอให้อภัยคนอย่างฉัน โดยไม่มีเงื่อนไข และไม่ถามว่าเพราะอะไร ฉันอาจจะไม่เคยเป็นเพื่อนที่ดี แต่เธอคือผู้หญิงที่ทำให้ฉันอยากกลับมาเป็นมนุษย์ที่ไม่ทำร้ายใครอีก ถึงกรณ์..... ขอบคุณที่ไม่เกลียด และไม่ประชดการให้อภัย ฉันรู้ว่าฉันไม่มีวันได้เป็นของเธอ แต่การได้เห็นคุณยิ้มก ับผู้หญิงที่รักคุณด้วยหัวใจ มันก็เพียงพอให้ฉันยิ้มกับตัวเองในที่สุด ต่อจากนี้ไปขอให้เราทั้งหมดมีชีวิตที่ไม่จำเป็นต้องอธิบายให้ใครเข้าใจอีกเลย”

แต่ความเจ็บปวดที่ฉันคิดเอาไว้กลับไม่เกิดขึ้น ฉันถอนหายใจด้วยความโล่งอก “แค่คลุมหัวก็พอแล้ว ไม่ต้องตีเธอหรอก ถ้าตีจนหน้าเสียโฉม ฉันไม่เอา”

ซึ่งนั่นมันทำให้เธอเจ็บจนต้องตะโกนขึ้น “ขอโทษผมก่อนแล้วจะปล่อย!” อดีตเคยไม่น่ารักยังไง ถึงตอนนี้ก็ยังเหมือนเดิมไม่เปลี่ยน นี่หรือคนที่แม่เขาเฝ้าคิดถึงตลอด

เฉียนซูเหยาคลี่ยิ้มหวาน นางทั้งขบขันทั้งเขินอาย "คลั่งรัก?" "ก็การตกหลุมรักใครสักคน ทั้งยังคลั่งไคล้เอามากๆ ไม่ว่านางทำสิ่งใดก็ล้วนน่ารักน่าเอ็นดูไปเสียหมด ตอนไม่เจอในหัวก็จะมีแต่ภาพของนาง" "ถ้าเช่นนั้นข้าก็คงคลั่งรักเจ้าเข้าแล้วจริงๆ"

ขอให้ชาติหน้า เนตรไม่ต้องมารักคนใจร้ายแบบคุณอีก. 'ผม...ขอโทษ...กลับมา...กลับมาได้ไหม...กลับมา ผมขอโทษ...เนตร..ฮึก...ผมขอโทษ'สิ้นสุดคำขอดังกล่าวราวกับหัวใจที่เคยแข็งแกร่งแตกสลายกลายเป็นเศษแก้ว

บุรุษที่นอนแผ่อยู่บนพื้นดินมีสีหน้าเรียบเฉย ไม่แสดงอารมณ์ใด “ข้าขอโทษเจ้าค่ะ ข้าขอโทษ” นางรีบกล่าวขออภัยซ้ำ ๆ เพราะหากเขาโกรธแล้วทิ้งนางไว้ที่นี่ นางต้องแย่แน่ ๆ