ข้าน่ะหรือคือนางร้ายที่ต้องตาย Novels & Stories

"จะมีเรื่องร้ายอะไรเนี่ยขอแค่อย่าให้ถึงตายก็พอ" "หึ! ตายเหรอ? แค่ตายมันไม่ได้น่าสนุกเท่าไหร่แต่หากว่าตายทั้งเป็น... มันน่าสนุกกว่าเยอะ" . . .

“และคนที่ทำให้เธอต้องตาย คือเธอ！จางอี้เหยา！” เธอเขย่าตัวฉันด้วยความโกรธ ความเกลียดชังในแววตาราวกับอยากจะฉีกฉันเป็นชิ้น ๆ

นี่ฉันจะตายจริง ๆ เหรอ ตายเหมือนเพื่อนพี่เรซ ผู้หญิงใจเด็ดที่ยิงตัวตายในงานแต่งตัวเองอย่างนั้นเหรอ ไม่สิ ไม่ได้ ถ้าฉันตายคุณย่าจะต้องตรอมใจตามแน่ ๆ อดทนใช่ไหม ฉันต้องอดทนไว้ก่อน อดทนจนกว่าจะไม่ไหว เหมือนครั้งนั้นเลย ฉันต้องอดทนให้ได้เหมือนอุบัติเหตุในครั้งนั้น

นางร้ายในจออย่างนาง ต้องการพ้นสภาพนางเอกน้ำเน่าเคล้าน้ำตาให้เร็วที่สุดแล้ว ยอมเป็นนางร้ายตายตอนจบ ดีกว่าเป็นนางเอกยากแค้นแสนเข็ญแบบนี้ไปเรื่อย ๆ ยังไงนางร้ายก็อยู่สุขสบายตลอดเรื่องเลยนี่ [ติ๊ง! สามารถทำได้ แต่ผู้ใช้งานต้องใช้ 10 แต้มทักษะแลก ‘หนังสือเร่งเนื้อเรื่อง ’ ซึ่งจะช่วยข้ามเหตุการณ์ที่ไม่จำเป็นได้ หากแต้มทักษะยังไม่พอสามารถทำภารกิจเสริมเพื่อสะสมแต้มให้ได้ตามที่กำหนดได้เช่นกัน]

"แล้วทำไมไม่ให้ตัวเองสนุกก่อนตายล่ะ?" "หรือว่าพวกแกไม่อยากจะจัดการนังสารเลวนั่น? ดูก้นใหญ่ๆ นมใหญ่ๆ ของเธอสิ โอ้ ฉันล่ะอยากจะกระหน่ำปากของเธอจริงๆ!"

ลาน่าตกตะลึง จากนั้นเธอก็เห็นสายตามุ่งร้ายของผู้เป็นน้องชาย “แกคือสาเหตุที่ทำให้เธอเป็นใบ้! ฉันบอกแล้วใช่ไหมว่าตราบใดที่ฉันอยู่ที่นี่ ฉันจะไม่ยอมให้ใครรังแกลิเลียน ลาน่า แกนั่นแหละคือคนที่สมควรตายที่สุด!” “...”

จั๋วซือหรานหัวเราะ "คำนี้ฟังแล้วดูจะเสแสร้งหน่อย แต่คนเราท้ายสุดก็ต้องตาย ขอแค่ไม่ให้ตายอย่างไร้ค่านักก็พอแล้ว" นางพูดอย่างตั้งใจ "ถ้าหใ้ข้ามีชีวิตอยู่ในฐานะทาสของสภาผู้อาวุโส ข้ายอมตายบนเส้นทางต่อต้านพวกเขาดีกว่า"

นางเอ่ยเสียงเข้ม "ต่อให้เจ้ารู้มากกว่านี้แล้วจะมีประโยชน์ใด? วันนี้เจ้าจะต้องตาย!" เยียนเซียวหรานมองนางแล้วเอ่ยขึ้น "อย่างไรข้าก็ต้องตายอยู่แล้ว มิสู้เจ้าบอกความจริงกับข้า ข้าจะได้ไม่เป็นผีที่ไม่รู้ความ"

“แหงสิ ฉันต้องรอดอยู่แล้ว ฉันไม่ยอมให้หมอนั่นข่มเหงหรอก ฉันไม่ใช่นางเอกในละครนะหวาน ฉันมันนางมารร้าย” “รอดก็ดีแล้ว ต่อไปก็ระวังดีๆ เถอะ นางเอก นางร้าย ฉันก็เห็นเสร็จพระเอกหมดนั่นแหละ”

ผู้ที่เคยเผชิญหน้ากับภัยคุกคามถึงชีวิตจะรู้ว่า ทุกสิ่งต้องยอมจำนนต่อความตาย ตอนนี้นางก็เป็นเช่นนั้น นางจ้องชีหยวนเขม็ง แล้วหัวเราะเยาะออกมาอย่างไม่เกรงกลัวใดๆ : “จบกันแค่นี้แหล่ะชีหยวน คนตายไปย่อมหมดเรื่อง ขอแค่เจ้าตาย ทุกอย่างก็จะจบแล้ว”