ครอบครัวเดิม の小説・ストーリー

์ ใช่ ครอบครัวไมค์เป็นครอบครัวคนจีน มีแม่เล็กแม่ใหญ่ หรือก็คือ เมียหลวงเมียน้อยนั่นแหละ แต่พอดีแม่แท้ ๆ ของไมค์เสียชีวิตไปหลายปี ข้างกายป๊าเลยมีแม่เล็กคนนี้คอยดูแล ฉันไปบ้านไมค์เวลาคนในบ้านไม่ค่อยอยู่เลยไม่เคยเจอแม่เล็กไมค์สักที มาวันนี้ได้เจอก็....อืม ดูท่าทางเป็นคุณ นายชะมัด เชิดหน้า ปรายตามองบ้านฉันอย่างกับมันไม่มีราคา

ทุกอย่างกลับมาเป็นเหมือนเดิม ครอบครัวของเขาอยู่พร้อมหน้าพร้อมตารอยยิ้มและเสียงหัวเราะของลูกชายและลูกสะใภ้ที่ดังก้องกังวานด้วยความสดใสแต่ทุกอย่างก็เป็นเพียงแค่ความหวังของชายคนหนึ่ง ที่ต้องยอมรับความจริงและเดินหน้าต่อไปด้วยการเลี้ยงดูทายาทเพียงคนเดียวของอติรุจน์และม่านฟ้าให ้ดีที่สุดเท่าที่สองมือของปู่คนนี้จะทำได้

" คนไทยครับ เป็นพนักงานประจำ ทำงานบริษัท เอาไว้ให้ที่บ้านเค้า โอเคก่อน คงได้เห็น ในโซเชียล " " หมายความว่า ตอนนี้ที่บ้านยังไม่ได้พบ " " บ้านผมเนี่ย ไม่มีอะไรเลย พ่อแม่อยู่ต่างประเทศ ปู่ย่า ก็ไปๆ มาๆ ก็เลย โอเคมาก แต่ครอบครัวเค้า เป็นครอบครัวใหญ่ ผมก็เกรงใจ บ้านเค้า "

ความรู้สึกอิ่มเอมล้นอกจนไม่รู้จะเอ่ยคำพูดใด รู้เพียงว่ามีความสุขยิ่งนัก นี่น่ะหรือที่เรียกว่าครอบครัวอันสมบูรณ์ มีบิดามารดาและบุตรขนนุ่มฟู ราวกับมีสายใยแน่นแฟ้นเหนี่ยวรั้ง เสวี่ยอิ๋งไม่คิดออกไปพเนจรที่ใดอีก มีแคว้นอู๋เป็นบ้านหลังใหญ่ รับอู๋ซั่วเยียนเป็นสามี และ รักบุตรทั้งสามจากใจจริง 〰🐈The End🐈〰

ฉันหันไปมองอีกฝ่ายทันที ไม่คิดว่าแซนดี้จะยกเรื่องนี้ขึ้นมาพูด เพราะฉันรู้ดีว่ามันเป็นความเจ็บปวดที่เธออยากพูดถึงให้น้อยที่สุด “ขนาดแต่งงานกันด้วยความรัก พ่อไม่เคยมองใครนอกจากแม่ ไม่เคยเจ้าชู้ แต่สุดท้ายก็มีเมียน้อยจนได้” “แซนดี้...” ฉันเรียกชื่ออีกฝ่ายเบา ๆ แซนดี้เคย เล่าเรื่องนี้ให้ฟังในช่วงที่เราสนิทกันมากแล้ว ครอบครัวของแซนดี้เคยเป็นครอบครัวที่อบอุ่นมาก่อน สามคนพ่อแม่ลูกย้ายไปตั้งรกรากที่นอร์เวย์ หน้าที่การงานดี การเงินเหลือกินเหลือใช้ พ่อแม่มอบความรักให้กับลูกเต็มที่ แซนดี้คือลูกคุณหนูที่ใคร ๆ ก็ต้องอิจฉา

ชายหนุ่มแทบระเบิดอารมณ์ออกมาเมื่ออดีตภรรยาจงใจเน้นคำว่าครอบครัวต่อหน้าเขา “ใช่ครอบครัวของคุณคนเดียวซะที่ไหน”ชายหนุ่มกล่าวกับอดีตภรรยาเป็นภาษาไทย

นางจำได้ว่าครอบครัวเดิมของสะใภ้เป็นคนดี แต่ยากจน เวลามีโอกาสมาหาลูกสาวก็มักจะถูกร่างเดิมของนางพูดจาถากถางอย่างไม่ไว้หน้า พวกเขาจึงไม่ค่อยกล้ามาเท่าไหร่ "ขอบคุณขอรับท่านแม่" "ขอบคุณเจ้าค่ะท่านแม่" หลี่ซานและเสี่ยวม่ายเอ่ยพร้อมกัน เสี่ยวม่ายได้ยินแบบนั้นก็น้ำตาซึม ไม่คิดว ่าแม่สามีจะนึกถึงครอบครัวเดิมของนาง

ภูภามว์ไม่ได้พูดเกินจริงแม้แต่นิด บ้านหลังเดิมมีพื้นที่ใช้สอยไม่มาก เพราะเมื่อก่อนเขาตั้งใจทำเพื่ออยู่แค่คนเดียว ทว่าหลังจากนี้ เขาต้องมีครอบครัว ไหนจะเมีย ไหนจะลูกอีก หลังเก่ามันไม่เพียงพอกับความต้องการแน่นอน ภาพในหัวเขามันบอกแบบนั้น “ครอบครัว ? ครอบครัวอะไรของแก เขาหนี ผัวชั่ว ไปมีผัวใหม่แล้วมั้ง”

เรื่องราวของเฟรชกับอัคคีจะยังคงดำเนินต่อไปเพราะเฟรชมั่นใจว่าตอนนี้มันแค่เริ่มต้น เธอกับอัคคีแต่งงานกันใช้คำว่าครอบครัวได้เพียงไม่นานแต่ต่อจากนี้มันจะคือครอบครัวจริงๆ ครอบครัวที่มีลูก มีเจ้าตัวเล็กเข้ามาเติมเต็ม ให้คนเป็นพ่อเป็นแม่รวมถึงปู่ย่าตายายและน้าๆทุกคนในค รอบครัวมีแต่ความสุขและมีแต่รอยยิ้ม

ค่ำคืนที่ดำเนินไปเช่นนี้ มีแต่จะเพิ่มมากขึ้นเรื่อยๆ ตรุษจีนในอีกหนึ่งปีต่อมา ทั้งครอบครัวไม่ได้กลับไปฉลองที่บ้านเกิดอีก