ครอบครัวเดิม Novels & Stories

“คงใช่ แต่แปลกที่ฉันกลับไม่เคยเห็นสองคนนั้นเลย ทั้งยังไม่เคยได้ยินคนเก่าแก่ในบ้านตระกูลลี พูดถึงพี่น้องของคุณเลยนะเชน เหมือนว่าพวกเขาไม่เคยมาอยู่ที่นี่ไม่เคยเกิดที่นี่มาก่อนอย่างไรอย่างนั้น” “ผมไม่คิดเลยว่า ครอบครัวผมจะมีความเป็นมาที่แปลกๆแบบนี้ด้วย เป็นไปได้ไหมครับว่าพ่อกับแม ่ผมอาจจะมีพี่ชินกับพี่ชาร์มก่อนหน้าที่จะย้ายไปอยู่ที่เมืองไทย และฝากตากับยายเลี้ยง พอพอแต่งงานแล้ว ก็เลยย้ายไปอยู่เมืองไทยแล้วมีผมเป็นลูกคนเล็ก”

ฉันเกิดใหม่มาสิบชาติ ล้วนต้องตายอย่างน่าอนาถเพราะไม่มีตัวตน ในชาตินี้ ฉันจึงตัดสินใจไม่ดิ้นรนอีกต่อไป ตั้งใจรอความตายอย่างเดียว ตอนอายุห้าขวบ ฉันถูกลักพาตัว ฉันนอนราบอยู่กับที่ กลั้นหายใจ และถือโอกาสเอาผงปูนขาวมาทาตัวเองไว้ชั้นหนึ่ง คนร้ายคิดว่าตัวเองทำคนตาย จึงตกใจจนเข้ามอบตัวกับตำรวจทันที ตอนตำรวจพบฉัน ฉันกำลังนอนอยู่บนรถเข็นตรงทางเข้าห้องดับจิต โบกมือให้เจ้าหน้าที่รับศพ “ช่วยเข็นเร็วหน่อย จะได้รีบไปเกิดใหม่” ตอนอายุสิบเจ็ด พ่อแม่แท้ ๆ ตามหาฉันจนเจอ ระหว่างทางกลับบ้านตระกูลเศรษฐี ฉันปฏิเสธที่จะนั่งบนเบาะ กลับมุดเข้าไปนอนในท้ายรถอย่างคล่องแคล่ว แม่ของฉันร้องไห้ใจแทบขาดอยู่ตรงช่องว่าง “เด็กคนนี้คงลำบากมามากแน่ ๆ ทำไมถึงไปนอนในที่แบบนั้นได้” ฉันหลับตาลง น้ำเสียงไร้ชีวิตชีวา “ไม่เป็นไร

นางจำได้ว่าครอบครัวเดิมของสะใภ้เป็นคนดี แต่ยากจน เวลามีโอกาสมาหาลูกสาวก็มักจะถูกร่างเดิมของนางพูดจาถากถางอย่างไม่ไว้หน้า พวกเขาจึงไม่ค่อยกล้ามาเท่าไหร่ "ขอบคุณขอรับท่านแม่" "ขอบคุณเจ้าค่ะท่านแม่" หลี่ซานและเสี่ยวม่ายเอ่ยพร้อมกัน เสี่ยวม่ายได้ยินแบบนั้นก็น้ำตาซึม ไม่คิดว ่าแม่สามีจะนึกถึงครอบครัวเดิมของนาง

ดี ๆ ในแบบที่ควรจะเป็น เดิมทีแล้วตระกูลฝั่งปู่ย่าของเขาถูกจัดว่าเป็น ตระกูลผู้ดีเก่า ที่มีมรดกมากพอจะใช้ไปอีกสิบรุ่นก็ยังไม่มีท่าทีจะหมดลงง่าย ๆ แต่เท่าที่รู้กันดีเบื้องหลังความหรูหราและมรดกมาที่มหาศาลนั้น อิสระทางการเงินและการใช้ชีวิตมันกลับแลกมากับความอบอุ่น และการเลี ้ยงดูที่ห่างเหินจนแทบไม่สามารถใช้คำว่าครอบครัวเดียวกันได้เต็มปาก สองวันต่อมา

ฉันหันไปมองอีกฝ่ายทันที ไม่คิดว่าแซนดี้จะยกเรื่องนี้ขึ้นมาพูด เพราะฉันรู้ดีว่ามันเป็นความเจ็บปวดที่เธออยากพูดถึงให้น้อยที่สุด “ขนาดแต่งงานกันด้วยความรัก พ่อไม่เคยมองใครนอกจากแม่ ไม่เคยเจ้าชู้ แต่สุดท้ายก็มีเมียน้อยจนได้” “แซนดี้...” ฉันเรียกชื่ออีกฝ่ายเบา ๆ แซนดี้เคย เล่าเรื่องนี้ให้ฟังในช่วงที่เราสนิทกันมากแล้ว ครอบครัวของแซนดี้เคยเป็นครอบครัวที่อบอุ่นมาก่อน สามคนพ่อแม่ลูกย้ายไปตั้งรกรากที่นอร์เวย์ หน้าที่การงานดี การเงินเหลือกินเหลือใช้ พ่อแม่มอบความรักให้กับลูกเต็มที่ แซนดี้คือลูกคุณหนูที่ใคร ๆ ก็ต้องอิจฉา

ภูภามว์ไม่ได้พูดเกินจริงแม้แต่นิด บ้านหลังเดิมมีพื้นที่ใช้สอยไม่มาก เพราะเมื่อก่อนเขาตั้งใจทำเพื่ออยู่แค่คนเดียว ทว่าหลังจากนี้ เขาต้องมีครอบครัว ไหนจะเมีย ไหนจะลูกอีก หลังเก่ามันไม่เพียงพอกับความต้องการแน่นอน ภาพในหัวเขามันบอกแบบนั้น “ครอบครัว ? ครอบครัวอะไรของแก เขาหนี ผัวชั่ว ไปมีผัวใหม่แล้วมั้ง”

เรื่องราวของเฟรชกับอัคคีจะยังคงดำเนินต่อไปเพราะเฟรชมั่นใจว่าตอนนี้มันแค่เริ่มต้น เธอกับอัคคีแต่งงานกันใช้คำว่าครอบครัวได้เพียงไม่นานแต่ต่อจากนี้มันจะคือครอบครัวจริงๆ ครอบครัวที่มีลูก มีเจ้าตัวเล็กเข้ามาเติมเต็ม ให้คนเป็นพ่อเป็นแม่รวมถึงปู่ย่าตายายและน้าๆทุกคนในค รอบครัวมีแต่ความสุขและมีแต่รอยยิ้ม

ค่ำคืนที่ดำเนินไปเช่นนี้ มีแต่จะเพิ่มมากขึ้นเรื่อยๆ ตรุษจีนในอีกหนึ่งปีต่อมา ทั้งครอบครัวไม่ได้กลับไปฉลองที่บ้านเกิดอีก

อดีตมาเฟียที่น่าเกรงขามโหดเหี้ยมป่าเถื่อน กลับกลายเป็นสามีที่อ่อนโยน รักครอบครัว ไม่คิดนอกลู่นอกทางเหมือนแต่ก่อนอีกแล้ว และที่สำคัญเขายังเชื่อฟังภรรยาตัวเล็กของเขามาก สามคนพ่อแม่ลูกกำลังนั่งทานมื้อเย็นกันที่บ้าน ช่างเป็นครอบครัวที่อบอุ่นมาก สามีคอยตักอาหารให้ภร รยา และลูกชายอยู่ตลอด

บาร์เอ่ย "ก็ไม่ใช่เข้ามากันทั้งครอบครัวมั้ยวะ" หมอโฮมเอ่ยเมื่อมองไปอีกด้านคือมาทั้งครอบครัวจริง เพราะผมการเดิมพันจะออกจากปากของหมอโฮมวันนี้