Romans & histoires คลั่งรักเมียแต่ง

"จะบ้าเหรอ ขืนนายแต่งให้ก็ไม่ได้แต่งพอดี ยิ่งชอบแทะโลมฉันตอนที่มีโอกาสทุกที" "ไม่แทะโลมแล้ว เธอป่วยอยู่นะ อีกอย่างเธอมองฉันในแง่ร้ายอีกแล้ว" ณคุณตีหน้าเศร้าสลดอย่างตอแหล ต้องแทนคำแบบนี้ถึงจะถูกต้อง

"เเต่กูโคตรนับถือความกล้าหาญ เเละความเสียสละของเดซี่เลยวะ เธอยอมเอาตัวไปบังกระสุนเเทนมึง เธอยอมตายเพื่อมึงเลยนะเว้ย มึงโคตรโชคดีเลยวะที่ได้เดซี่มาเป็นเมีย" "....." คำพูดของไอ้คลาร์กทำเอาผมซึ้งใจที่เมียทำเพื่อผมได้ขนาดนี้ทั้งที่ผมไม่สมควรจะได้ความรักยิ่งใหญ่ขนา ดนั้นจากเธอเลย ต่อจากนี้ไปผมสัญญาเลยว่าผมจะรัก จะดูเเลเธอเป็นอย่างดีให้ได้เท่าความรักที่เธอมีให้ผม

ลุงเมฆย้ำคำว่า ‘ของลุง’ หลังจากได้ครอบครองกลับยิ่งทำให้อาการคลั่งรักแสดงออกมาชัดว่าเขาอยากได้หล่อนเป็นเมีย

"โอ้ย พ่อคนคลั่งรักเมีย อยู่ในบ้านตัวเองแท้ๆ ยังมานั่งกอดกันอีก คนโสดจะไปยืนตรงไหน " คนคลั่งรักเมีย ขยับไปใกล้ แล้วแนบชิดขึ้นอีก มองใบหน้าแดงๆ ของเมีย แล้วยิ้มออกมา

กันตาพยักหน้า “ไปรักกันตอนไหน? เล่ามาเดี๋ยวนี้” “คุณย่าอยากให้กันตาแต่งกับพี่หนึ่ง พี่หนึ่งเขาไม่ได้รักกันตาหรอก เราถูกคลุมถุงชนน่ะ” “แล้วยัยมีมี่รู้เรื่องนี้หรือเปล่า?”

ฝ่ามือเล็กจึงเอื้อมขึ้นมาตีหน้าผากของตัวเองแรงๆ “มึงทำบ้าอะไรลงไปเนี่ยอีโฉม!!” ทั้งที่เคยตั้งใจว่าจะเก็บความบริสุทธิ์ผุดผ่องของตัวเองไว้ให้สามีในวันแต่งงาน แต่ไหงกลับมายอมให้หนุ่มหล่อที่แอบชอบได้ไม่ถึงเดือนเอาซะแล้วล่ะ!

ปิดออกมีแหวนเงินมีเพชรตรงกลางชิ้นใหญ่ประมาณหนึ่งกะรัต เธอนิ่งเงียบด้วยความตกตะลึงใช้มือเรียวปิดริมฝีปากของตนเอง จนเขาเอ่ยปากถาม "ธารา คุณแต่งงานกับผมนะธารา” ธาราเห็นเช่นนี้ น้ำตาของเธอเก็บไม่อยู่แล้วในตอนนี้ เธอหลั่งน้ำตาด้วยความปีติยินดี เธอไม่คิดไม่ฝันว ่าคนอย่างเธอจะได้ความรักท่วมท้นมากมายจากชายคนนี้ เขาเองเป็นมาเฟียที่ทรงอำนาจมากคนหนึ่งในอิตาลี เธอเคยแอบคิดด้วยซ้ำว่าจะมีสามีเป็นมาเฟียได้อย่างไรกัน

คลั่งรักเมียจำเป็น Chapter 40 กัญญามาศรู้ว่า แดเมี่ยนรักตนมาก และหล่อนแพ้คำนี้

"ปกติ ไอ้ปราบไม่เป็นแบบนี้นะครับ มาดเขาเยอะ เขาไม่ออกอาการแบบนี้เลย พวกผมแปลกใจ ว่าทำไม มันถึงคลั่งรัก " "กูรักของกูครับ กูคบกันมาสองปีกว่าแล้ว ไม่ใช่เพิ่งออนโปร มึงเตรียมเงินใส่ซองเลย กูจะแต่งงาน "

“ใช่ ลืมไปแล้วรึว่าฉันขอนายแต่งงานแล้ว เราจะจัดงานทันทีที่กลับกรุงเทพ” กาโตะหัวเราะคิก โอบกอดร่างสูงใหญ่ไว้ด้วยรักเต็มเปี่ยม โชคชะตาที่ผ่านมาทำให้เขานึกหัวเราะทุกครั้ง กาโตะซุกตัวในอ้อมแขนแกร่ง และไล่นิ้วไปตามใบหน้าคมคายที่เขาหลงรัก “ฉันรักนาย”