ย้อนอดีต Novels & Stories

“ไม่มีใครย้อนกลับไปแก้ไขอดีตได้หรอกค่ะ” “เหมยครับ คุณลองมองว่าผมเป็นเพื่อนคนหนึ่งสิ แล้วเล่าให้ผมฟังว่าในอดีตมันเกิดอะไรขึ้น ถึงแม้ว่าเราจะแก้ไขไม่ได้ แต่เราอาจป้องกันไม่ให้มันเกิดขึ้นอีกได้นี่”

คิณณ์เงียบไปมือที่วางอยู่บนโต๊ะกำแน่นขึ้นยังไม่รู้ตัว "อดีตมันผ่านไปแล้วนะคิณณ์อย่าให้อดีตมาฉุดรั้งเราไว้ ต่อให้แกจะเจ็บปวดกับมันแค่ไหนก็ตามมันก็ไม่อาจย้อนกลับไปแก้ไขได้ แต่ถ้าแกเลือกจะรักอีกครั้งมันก็ยังมีโอกาสที่อนาคตจะไม่ซ้ำรอยเดิม"

“ท่านยายท่านอย่าได้ร้องไห้ไปเลยเจ้าค่ะ ถึงข้าจะจำสิ่งใดไม่ได้เลยในอดีต แต่ข้าก็สามารถรับรู้ได้ว่ายังมีพวกท่านนั้นคอยเป็นห่วงเราแม่ลูกแค่ไหน ข้าไม่ได้รู้สึกกลัวอันใดเลยอาจจะดีกับข้าเสียด้วยซ้ำที่ต้องลืมเรื่องราวในอดีต” เฉียวลู่ไม่รู้ว่าเพราะเหตุใดนางถึงได้พูดเช่นนั้นออกม า มันเหมือนกับว่าจิตใต้สำนึกของนางสั่งให้นางพูดแบบนั้นออกไป

ึงเหตุการณ์เช่นนี้มาก่อนในชีวิต ในวันที่ชีพจรดับสูญจนมิอาจฟื้นคืนทุกอย่างได้ จะมาถึงได้เร็วเช่นนี้ หากนางย้อนกลับไปได้คงไม่เลือกเส้นทางอันโง่เขลา และการกระทำที่สิ้นหวังเช่นนี้แน่ “พาข้าไป!! พาข้าย้อนกลับไปแก้แค้นคนพวกนั้น!! ได้ยินหรือไม่ ใครก็ได้พาข้าย้อนกลับไปฆ่าคนเหล่านั ้นที!! ฮือ ๆ ข้าไม่น่ากลืนยาพิษนั่นเลยจริง ๆ”

ผู้เป็นแม่เล่าด้วยน้ำเสียงเศร้าสร้อย รถลาก? ตลาด? นี่มันไม่ใช่โลกของเธอเสียแล้ว หลิน เยว่ซีเริ่มตระหนักว่าสิ่งที่เกิดขึ้นมันเหนือกว่าความเข้าใจใดๆ เธออาจจะไม่ได้แค่ความจำเสื่อม แต่เธออาจจะ... ย้อนเวลากลับมาจริงๆ

นางยิ้มบาง รอยยิ้มเย็นดุจหิมะบนยอดเขา “สำหรับข้า...อดีตเป็นเพียงความทรงจำ มิได้มีค่านัก ข้าไม่คิดยึดติดกับมัน เช่นเดียวกับที่ไม่คิดจะถือสา” นางเว้นจังหวะไว้ให้คนฟังคิด ก่อนจะกล่าวต่อ “และหวังว่าเจ้าก็จะไม่ยึดติดกับอดีตจนดวงตามืดบอด จะไม่หลอกตัวเองด้วยภาพจำที่เลือนราง จนมอง ไม่เห็นความจริงในปัจจุบันเช่นกัน เพราะอดีตของเจ้าก็ไม่ต่างจากดอกเหมยที่ร่วงโรยแล้ว ย่อมไม่อาจย้อนกลับไปเบ่งบานบนกิ่งได้เช่นเดิมอีก”

"หนูขอบคุณนะคะ ที่ท่านยอมรับคนอย่างหนู ทั้งที่แต่ก่อน…" "อย่าพูดถึงเรื่องอดีตอีกเลย อะไรที่มันเคยพลาดมาแล้วฉันไม่อยากย้อนกลับไปเก็บมาคิดอีก"

เขตครามพยายามซ่อนความรู้สึกบางอย่างไว้ เขาไม่มั่นใจเพราะคนตรงหน้า เขาอยากซ่อนมันให้แนบเนียนที่สุด แม้บางครั้งจะเผลอหลุดแสดงมันออกมาตามความเคยชินของร่างกายก็ตาม “อือ! ประมาณนั้นแหละ นายจะให้ฉันเชื่อหรือไง ว่าตัวเองย้อนกลับมาในอดีตอะ นี่มันยุคไหนแล้วคราม ดูหนังดูละครมา กไปปะ?”

แบบนั้น ฝันหวาน: เฮียดูผิดหวังมากเลยนะ อธิบายหน่อยก็ดี หมวยลี่: ปล่อยให้เข้าใจแบบนี้ไปเลย แล้วค่อยอธิบายตอนเจอกัน ไม่ได้เหรอ หมวยลี่: -ส่งสติกเกอร์- ฝันหวาน: ไหนบอกว่าเฮียเปลี่ยนเป็นคนใหม่แล้วไง ไม่มี ความจำเป็นอะไรเลยที่แกจะต้องย้อนกลับไปหาอดีต

ภวินทร์บอกเพื่อนรักเสียงยาน "ไอ้นี่บ้านก็ไม่ได้อยู่ทางเดียวกันมึงจะรอเค้าทำไม ไปกลับได้แล้วเดี๋ยวกูไปส่ง" "ม่ายไป จาอยู่กับฟ้า"