ความเกลียดชัง Novels & Stories

ฉันเกลียดเขาเกลียดที่เขามักมากจนทำให้แม่ตาย เกลียดนังผู้หญิงคนนั้นและลูกของมันที่มาแย่งพ่อของฉันไป แต่เกลียดแสนเกลียดยังไงสุดท้ายเราก็ต้องอยู่ด้วยกันอยู่ดี แต่แรงเกลียดนี้มันผลักดันให้ฉันกลายเป็นคนร้ายๆไปโดยปริยาย โชคดีของฉันที่คุณพ่อท่านมีเงินมากมายให้ฉันไว้ถลุงเล ่นเวลาอารมณ์ไม่ดี ไม่อย่างนั้นชีวิตฉันคงอาภัพแย่เลยเชียวล่ะ สองชั่วโมงต่อมา

“ทั้งที่แม่ของเธอทำลายครอบครัวของฉัน แต่เธอก็ยังมีชีวิตที่ดีได้ ทั้งที่เธอควรจะกลายเป็นเด็กข้างถนนแท้ คุณย่าเมตตาจนฉันโคตรเกลียดเธอฉิบหายเลย!” คำว่าเกลียดของเขาบาดลึกลงในใจของเธอ ดูเหมือนว่าไม่ว่าเวลาจะผ่านไปนานแค่ไหน ไม่ว่าเธอจะยอมแลกอะไร ก็ไม่อาจลบล้างความเ กลียดชังในใจของเขาที่มีต่อเขาไปได้เลย

ความเกลียดชัง ปนัดดาได้แต่เอียงหูฟัง เพื่อคาดคะเนเสียงที่ดังอยู่รอบๆ ตัว ในกระสอบที่มืดมิด พอให้เห็นแสงสว่างเล็กๆ เท่ารูเข็ม ในใจรู้สึกเป็นห่วงหญิงสาวผมทองที่ถูกลากตัวไป ไม่รู้เป็นตายร้ายดียังไง แม้จะเริ่มต้นด้วยความเกลียดชัง แต่หากมีหล่อนนั่งอยู่ด้วยใกล้ๆ ก็ร ู้สึกอุ่นใจ “ไหนไอ้เหมบอกว่าแกได้สินค้ามา” คำพูดราบเรียบตามนิสัยยามที่เสี่ยอารมณ์ดี ทำให้ลูกน้องที่กล้าขัดคำสั่งยิ้มหน้าบาน แล้วตอบน้ำเสียงระรื่น

“ง่ายจัง ทั้งที่ทำกับหนูขนาดนั้น ทำกับหนูขนาดนั้นเรียก ‘เกลียด’ มากกว่า ‘รัก’ นะพี่คีย์ วันนั้นพี่ข่มขืนหนู ถึงพี่ไม่ได้ให้คนมารุมโทรม แต่พี่ก็ปล่อยให้คนรุมตบหนู พี่ใจร้ายมากพี่คีย์ หนูอยากจะเกลียดพี่ให้สุดหัวใจ แต่เพราะรักพี่ไง หนูถึงต้องอยู่กับความรู้สึกทั้งรักทั้งเกลียด แบบนี้” น้ำเสียงของจิลลาสั่นเครือก่อนที่น้ำหยดหนึ่งจะหยดลงโดนที่แก้มของผม ผมรีบแหงนหน้ามองใบหน้าที่สะสวยของจิลลา

“ใช่ เขาก็เกลียดผม แม่ผมก็เกลียดแม่เขา แม่เขาก็เกลียดแม่ผมเหมือนกัน” “ผู้ใหญ่เกลียดกันฉันเข้าใจได้ แต่คุณสองคนเลือดเดียวกันนะ ถึงจะคนละแม่แต่พ่อเดียวกัน หน้าตาก็ออกจะคล้ายกันด้วย” “ก็เพราะเราคนละแม่ แล้วแม่เราเกลียดกันนี่แหละ เราเลยต้องเกลียดกัน”

น้ำหนาวเอ่ยอย่างอัดอั้น นั่นคือสิ่งที่ค้างอยู่ในใจของน้ำหนาว เธอรู้สึกเบื่อหน่ายกับคนตรงหน้าเต็มทนแล้ว เพราะมินะเอาแต่ตามรังควาน และสร้างบาดแผลทางใจให้เธอไม่หยุดหย่อน ซึ่งเธอไม่เคยเข้าใจเลย ว่าทำไม มินะถึงได้จงเกลียดจงชังเธอขาดนี้ "เกลียดสิ เพราะแก ยัยคนเฉิ่มเฉ ยที่ไม่มีอะไรสู้ฉันได้เลยสักอย่าง" "ทั้งที่ฉันดีกว่าแกทุกอย่าง"

เจ็บแปลบไปทั้งหัวใจกับความเงียบที่แทนคำตอบของนาง “ข้านึกว่าเจ้าจะอภัยให้ข้า จะเข้าใจข้าดีแล้วเสียอีก แต่แท้ที่จริงแล้วไม่เลยสักนิด ในใจเจ้าคงเต็มไปด้วยความจงเกลียดจงชังข้าแล้วสินะ” เฟิ่งต้าชวี่รีบยันตัวลุกขึ้นนั่ง “ใช่!” สะบัดเสียงใส่สามีไม่ดังนัก แต่ก็เต็มไปด้วยความโกร� �แค้นในใจ “ข้าเกลียดท่านพอ ๆ กับที่ยังรู้สึกว่ารักท่านนั่นแหละ และเพราะยังรู้สึกรักท่านมากนี่แหละข้าจึงเกลียดตัวเองไปด้วย”

ความเจ็บปวด ความอัปยศ ความเกลียดชังมันปะทุ “ฉันเกลียดแก” ขวัญข้าวเค้นเสียงจ้องลึกเข้าไปในดวงตาปีศาจ “ฉันขอสาปแช่งแกไอ้สิงห์! ขอให้แก...” อื้อ!!!...

ฉันกำหมัดเข้าหากันแน่นมองตามคีรีที่โดนเพื่อนของเขาลากออกไปด้วยความเกลียดชัง ฉันเกลียดทุกคำพูดที่เขาเปล่งออกมา เกลียดทุกการกระทำของเขา เกลียดที่เขาทำเป็นรังเกียจฉันนักหนา เกลียดที่เขาทำราวกับว่าฉันไม่มีค่าอะไรเลย ฉันเกลียดและเกลียดเขามาก

น้ำหนาวตลาดเสียงดังลั่นสุดแสนจะโกรธแค้น "ทำได้ยังไงน่ะเหรอ..เพราะฉันเกลียดแกไงแกมันชอบกดขี่ข่มเหงคนอื่นฉันเกลียดแกฉันอยากทำลายชีวิตของแกให้มันพังทลายให้แกไม่มีที่ยืนในสังคม..ให้สมกับที่แกชอบกดขี่ข่มเหงฉัน"