ความเกลียดชัง Novels & Stories

น้ำ มองใบหน้าที่อิดโรยของตัวเอง แม้จะอาบน้ำแล้ว แต่ความเหนื่อยล้าจากก้นบึ้งของหัวใจก็ยังคงฉายชัด ความหวาดกลัวในดวงตาเป็นสิ่งที่ซ่อนง่าย แต่ความเกลียดชังนั้นยากที่จะปกปิด มันเอ่อล้นอยู่ในใจฉัน มากมายจนแทบจะระเบิดออกมา ฉันอยากให้เขาเห็น เห็นว่าฉันรังเกียจเขามา กแค่ไหน แต่ฉันต้องแทนที่ความเกลียดชังด้วยความรัก ความรักที่มีต่อดีแลนที่รักของฉัน อย่างน้อยก็ในตอนนี้

ท่านเชษฐ์พูดด้วยความอาฆาตแค้นเต็มอก ชลิตาเองก็แปลกใจไม่น้อย ทำไมพ่อถึงเกลียดชังผู้ชายคนนั้นขนาดนี้ ถึงขั้นอยากเห็นเกรียงไกรตายให้ได้ เธอรู้ดีว่าเกรียงไกรไม่เคยทำดีกับพ่อ นั่นจึงเป็นเหตุผลที่ชลิตาเกลียดเกรียงไกรตามพ่อไปด้วย สิ่งที่พ่อเกลียด ชลิตาก็เกลียดตามเป็นเรื่องป กติ แต่เธอยังไม่รู้เหตุผลที่แท้จริงว่าทำไมความเกลียดชังของพ่อถึงหนักหน่วงขนาดนี้

"ทำไมชอบพูดนักพูดหนากับไอ้คำว่าเกลียด รู้แล้วว่าเกลียด ไม่จำเป็นต้องย้ำบ่อยก็ได้" วายุภักษ์จูๆเขาก็รู้สึกแย่และแสลงใจแปลกๆกับคำพูดว่าเกลียดที่เธอใช้พูดมันทุกครั้งที่เจอหน้าเขา "ฉันจะพูดทำไม ก็ฉันเกลียดคุณจริงๆ ได้ยินไหมว่าเกลียด อื้ออืออออ"

“รู้ตัวด้วยสินะ ว่าตัวเองเลวแค่ไหน ใช่ ฉันไม่ได้รู้สึกอะไรแล้ว ไม่ได้เจ็บ ไม่ได้ปวด แต่ที่ยังรู้สึกอยู่คือฉันเกลียดเธอ” เขาเน้นคำสุดท้าย ตั้งใจให้คำว่า “เกลียด” แทงทะลุหัวใจของเธอ และแน่นอนว่ามันพุ่งตรงแทงทะลุผ่านหัวใจดวงน้อยที่มีแต่รูพรุนของเธอไปได้อย่างง่ายดาย “เก ลียดแล้วจะมายุ่งกับฉันทำไม ทำไมไม่ต่างคนต่างอยู่”

เด็กไร้เดียงสาเอียงคอถามด้วยความสงสัย เขาไม่เข้าใจคำว่าเกลียดที่เคนพูด “เกลียดก็เหมือนกับเวลาที่เราไม่ชอบใครสักคนมาก ๆ” “อ๋อ คุณเข้าใจแล้ว เหมือนที่คุณไม่ชอบกินผักใช่ไหม” “ครับ” “แล้วทำไมน้าพลับถึงเกลียดคุณอาล่ะครับ”

ฉันคิดไปถึงถูกจับตัวไปทำร้ายจากพวกลูกคนรวยที่เกลียดคนอย่างพวกเรา แง่ร้ายมาก ๆ แต่ก็หวังว่าจะไม่เป็นอย่างที่คิด จริง ๆ นะ ฉันกลัวเหลือเกินเพราะความเกลียดชังทวีคูณขึ้นทุกวัน --------------------------- >>>>>โปรดติดตามบทต่อไป

อินชิงเสวียนไอแห้งๆ แล้วพูดว่า “ข้าไม่ได้เข้าข้างแม่ของข้า แค่รู้สึกว่าบุญคุณความแค้นของคนรุ่นก่อนไม่ควรดำเนินต่อไปอย่างไม่มีที่สิ้นสุด ไม่เช่นนั้นเจ้าฆ่าข้าข้าฆ่าเจ้า ลูกหลายก็จะเป็นเช่นนี้ต่อไปไม่จบไม่สิ้น ชีวิตคนจะมีความสุขได้หรือ” เย่จิ่งอวี้จ้องมองด้วยสายตารักใคร่ “ข้า รู้ เมื่อใดที่คนเรามีความเกลียดชังจนสายตามืดบอด จะสูญเสียวิจารณญาณ ไม่สามารถแยกแยะถูกผิดได้ นี่ไม่ใช่เรื่องดีจริงๆ แต่ข้าเชื่อว่าพี่เฮ่อก็เหมือนกับท่านพ่อ มีจิตใจที่ยิ่งใหญ่ ไม่ใช้เวลาอันจำกัดหมกมุ่นอยู่กับความเกลียดชัง”

"คนนิสัยไม่ดีหนูจะเกลียดพี่แล้ว" "จะเกลียดก็ให้ฉันรู้สาเหตุที่เกลียดด้วย ไม่ใช่อยู่ๆ ก็เปลี่ยนมาเกลียดแบบนี้" กดเสียงต่ำเค้นลอดไรฟันด้วยความหงุดหงิด ไม่ชอบจริงๆ กับคำว่าเกลียดที่เธอพูดออกมา

พัดชาทุบเข้าที่หน้าอกของชามาร์พร้อมกับร้องตะโกนใส่ว่าเกลียด "เกลียดไปเถอะ...เพราะฉันเองก็เกลียดเธอเกลียดพ่อของเธอรู้ไว้ซะด้วยว่าฉันเกลียดพ่อเธอมาก" "เกลียดเขาทำไมไม่ไปทำกับเขาล่ะ"

"ฮึก ฮึก ฮึก ฮืออออ พี่นายใจร้าย ฮือออ ทิชาเกลียดพี่ ฮือออ" "ห๊ะ จริงดิ 5555 นับว่าเป็นเรื่องที่ดีที่สุดเลยว่ะ เพราะมันคือสิ่งที่ฉันต้องการ เธอเกลียดเลยนะเกลียดฉันให้มากๆ แล้วก็เลิกหวังเลิกคิดอะไรกับฉันซะที มันน่ารำคาญ!!! "