ความเกลียดชัง นิยาย & เรื่องราว

คำว่า ‘คุณผู้หญิง’ ทำให้ควันแทบออกหูคนที่อุตส่าห์แต่งหล่อมาผับ เวรเอ๊ย! เขาเกลียดชะมัด แม่งทำไมใครต่อใครต้องมองว่าผู้ชายทั้งแท่งอย่างเขาเหมือนผู้หญิงด้วยวะ

ความเกลียดชังก่อเกิด ความขัดแย้งบานปลาย ทั้งหมดนั้นล้วนมีสาเหตุมาจากเยี่ยนเจาทั้งสิ้น! นางก้มลงมองเยี่ยนเสวี่ยรุ่ย “เจ้าคิดหรือว่าท่านพ่อรักซินอี๋เหนียง เปล่าเลย นอกจากตัวเองเขาก็ไม่ได้รักใครทั้งนั้น ความเกลียดชังที่พวกเจ้ามี การแก่งแย่งที่พวกเจ้าเผชิญมาทั้งชีวิต ข้ากับท ่านแม่ หรือแม้กระทั่งพี่สี่ พวกเราล้วนเป็นเพียงหมากในกระดานของผู้อื่นทั้งสิ้น”

ดวงตาของจั๋วหวายแดงเหมือนเลือด เขาจ้องมองคนรอบข้าง จ้องพวกคนที่มีนามสกุลเดียวกับเขา นี่เป็นครั้งแรกที่เขารู้สึกเกลียดชัง และความรังเกียจนั้นหาที่เปรียบมิได้ ความรังเกียจและความเกลียดชังนี้รุนแรงมากจนเมื่อเขาจำได้เขามีสายเลือดเดียวกันกับพวกเขา ซึ่งทำให้เขาเกลียดเลือดส่วนน ี้ของเขาเอง เหมือนเขาคืนสติไม่ได้แล้ว

สำหรับเธอความเกลียดก็คือเกลียด ไม่อยากเห็นหน้าไม่อยากเข้าใกล้ ไม่อยากแม้กระทั่งใช้อากาศหายใจร่วมกัน “ก็แบบว่าอาจจะเกลียดมากจนคิดว่าถ้าฆ่าให้ตายมันง่ายไปอะไรแบบนี้” “ไม่จริงค่ะ แบบนั้นมันยิ่งเป็นไปไม่ได้เลย คนเกลียดกันก็มีแต่อยากจะฆ่ากันให้ตายแต่นี่จับมาจูบเลยนะ ย้อนแย้งสุด ๆ ” เกลียดแบบไหนกันแบบนี้มันเรียกเกลียดแต่ปากรึเปล่า

เสนาบดีไป๋นิ่งไปเพียงชั่วลมหายใจเดียว ก่อนสีหน้าจะกลับสู่ความสงบเย็นราวหินผาภายใต้ท่าทางนั้น ไม่มีใครล่วงรู้ได้เลยว่าความรู้สึกผิด ความเกลียดชัง และความอัดอั้นได้ฉีกกระชากหัวใจเขามานานเพียงใด ใครบ้างจะไม่อยากรัก ไม่อยากกอดลูกของตนเอง เพียงแต่ความเกลียดชังต่อสตรีผู ้เป็นแม่ของเขา ทิฐิ และความรู้สึกผิดต่อสตรีอีกคนทำให้เสนาบดีผู้ดูเย็นชาเช่นเขาเจ็บปวดไม่แพ้ใคร

พ่นคำแสนเกลียดชังพร้อมกับเสียงคราง เม้มปากออกแรงยกหญิงสาวจนตัวลอย กระแทกตัวตนเข้าไปแบบเน้น ๆ จนเกิดเป็นเสียงดังลั่นไปทั่วทั้งห้อง “ฟ้ารู้ค่ะว่าคุณกั้งเกลียด…อ๊ะ! อ๊าห์!” “เกลียดจนอยากเห็นชีวิตเธอพัง!” “ชีวิตฟ้าพังไปแล้วค่ะ” “ไม่! มันยังพังไม่พอใจฉัน! เธอต้องพังกว่าน ี้…ฉันอยากเห็นเธอเสียใจและเจ็บปวดมากกว่านี้อีก!”

จะเปลี่ยนหัวข้อในการสนทนาเมื่อมีคนพูดถึงมาร์ค เธอจึงหยุดพูด เธอแนะนำให้แอเรียนยอมให้มาร์คกลับมาอีกครั้งเพราะแอเรียนหลงรักเขา ความเกลียดชังเป็นสิ่งที่น่ากลัว แต่การเกลียดชังคนที่เรารักเป็นสิ่งที่เจ็บปวดยิ่งนัก เธอหวังว่าแอเรียนจะสามารถเปิดใจและให้โอกาสมาร์คได้ เธอไม่ต้องการใ ห้แอเรียนต้องทนทุกข์ตลอดชีวิต

เสียงของชิงเซียนพลันแหวกอากาศฝ่าความมืดมิดมาแต่ไกล เสียงนั้นทำม่านนีถึงกับชะงักงัน ความโกรธเคืองพวยพุ่งเพิ่มขึ้นมาทวีคูณ “ข้าเกลียดท่าน ข้าเกลียดพี่น้องท่าน ข้าจะฆ่าให้หมด ข้าจะฆ่าทุกคน ท่านอย่ามาให้ข้าเห็นหน้าอีก ข้าเกลียดท่าน ท่านมันน่ารังเกียจ ท่านจงกลับแคว้นของท่านแล้วไปแต ่งงานเสีย บุรุษน่ารังเกียจอย่างท่านเหมาะยิ่งกับสตรีน่ารังเกียจนั่น”

ความปรารถนา ก็ก่อตัวขึ้นอย่างไม่คาดฝัน เกลียดชังที่เธอสวยเกินไป! เกลียดชังที่เธอประสบความสำเร็จเกินไป! เกลียดชังที่เธอมาพร้อมกับกลิ่นอายของความบริสุทธิ์ที่ตระกูลเขาทำลายไป!

ความผิดหวังในแววตาของเขาแปรเปลี่ยนเป็นความเย็นชา จากความอึดอัดค่อย ๆ กลายเป็นความเกลียดชัง ลลิษารู้ดีอยู่เต็มอกว่าวันนี้ต้องมาถึง แต่สำหรับเธอแล้ว ความเกลียดชังที่ผูกเขาไว้กับเธอ…ยังดีกว่าการปล่อยให้เขากลายเป็นของคนอื่น To be continued...