ความเกลียดชัง Novels & Stories

สุดท้ายชั้นในตัวเล็กก็ถูกอชิระดึงออกจากกายสาว “เลว คุณมันเลว ฉันเกลียดคุณ อชิระฉันเกลียดคุณ” อชิระถึงกับหน้าชา กับคำที่ขนมหวานบอกว่าเกลียดตัวเอง ความโกรธเพิ่มเป็นเท่าทวี หน้ามืดตามัวไม่สนใจอะไรทั้งนั้นต่อจากนี้ เกลียดเขาอย่างนั้นเหรอ งั้นก็เอากับคนที่เกลียดหน่อยเป็น ไง

เลวร้ายเกินเยียวยา และเกลียดเธอมากกว่าที่เธอรู้สึก เธอเองก็เกลียดชังนิกร ผู้ชายที่ฆ่าแม่ของเธอ เห็นหน้าก็ขยะแขยง แค่ได้ยินชื่อก็อยากอาเจียน และปรารถนาให้ตายโหงตายห่าเสียวันนี้พรุ่งนี้ แล้วมันจะต่างกับเขาอย่างไรล่ะ...

“ตอนที่พ่อฉันเสีย ฉันก็เกลียด ตอนที่ฉันคลอดเหยียนเหยียนออกมา ฉันก็เกลียด ตอนที่เหยียนเหยียนป่วย ฉันก็ยิ่งเกลียดมากกว่าเดิมอีก......แต่ฉันกลับยังต้องนอนกับคนที่ฉันเกลียดอยู่ดี ลู่เจ๋อ จะต้องใช้ความรักสักกี่ปี ถึงจะสามารถลบล้างความเกลียดชังนี้ออกไปได้? ” “ฉันจะบอกอะไรคุณให้นะ ไม ่มีวันที่จะลบล้างความเกลียดชังนี้ไปได้หรอก! ” ...... ในที่สุดก็หลุดพ้น!

ช่นไร จากที่ไม่เคยแลมองก็คงหมางเมินและเมินเฉย แล้วยังมีความรู้สึกเกลียดชังชนิดฝังเข้ากระดูกดำ สาปแช่งเขาให้ตกนรกหมกไหม้ ความหวังที่จะได้หญิงสาวมาครอบครองไว้ข้างกายก็คงถอยห่างไปจนมองไม่เห็นทาง ความสุขที่เขาได้รับจากการเสพสมกับนิสารัตน์เพียงไม่กี่ชั่วโมง แลกกับความเกล ียดชังที่เธอจะมีให้กับตนเองไปตลอดกาล มันจะคุ้มกันหรือไม่ แน่นอนที่คำตอบมันคือไม่คุ้ม

เสียงหวานผสานกับเสียงหอบคราง หลอกตัวเองให้เปลี่ยนความเจ็บปวดเป็นความเกลียดชัง แต่นั่นผิดมหันต์ คำว่า ‘เกลียด’ ดังก้องอยู่ในหูของนที กระตุกยิ้มเหี้ยม รู้สึกหงุดหงิดกับคำนั้นอย่างบอกประหลาด สะโพกสอบจึงกระแทกเข้าใส่เธออย่างรุนแรง ปฏิเสธที่จะยอมรับความรู้สึกนั้น ก่ อนที่เขาจะโน้มตัวลงใกล้ จ้องมองนัยน์ตาสียางไม้มองหาความเกลียดชังที่เธอเพิ่งพูดถึง แล้วจึงก้มลงอีกนิด กระซิบเหนือริมฝีปากที่บวมเจ่อ

“หึ! ร้ายไม่เบาเลยนะเพียงตะวัน” “ตะวันทำอะไรให้หรือคะ ทำไมพี่ปราชญ์เกลียดตะวันมากขนาดนี้” “ไม่ได้เกลียด แค่ไม่ชอบ”

ฉันเกลียดเขาเกลียดที่เขามักมากจนทำให้แม่ตาย เกลียดนังผู้หญิงคนนั้นและลูกของมันที่มาแย่งพ่อของฉันไป แต่เกลียดแสนเกลียดยังไงสุดท้ายเราก็ต้องอยู่ด้วยกันอยู่ดี แต่แรงเกลียดนี้มันผลักดันให้ฉันกลายเป็นคนร้ายๆไปโดยปริยาย โชคดีของฉันที่คุณพ่อท่านมีเงินมากมายให้ฉันไว้ถลุงเล ่นเวลาอารมณ์ไม่ดี ไม่อย่างนั้นชีวิตฉันคงอาภัพแย่เลยเชียวล่ะ สองชั่วโมงต่อมา

“ทั้งที่แม่ของเธอทำลายครอบครัวของฉัน แต่เธอก็ยังมีชีวิตที่ดีได้ ทั้งที่เธอควรจะกลายเป็นเด็กข้างถนนแท้ คุณย่าเมตตาจนฉันโคตรเกลียดเธอฉิบหายเลย!” คำว่าเกลียดของเขาบาดลึกลงในใจของเธอ ดูเหมือนว่าไม่ว่าเวลาจะผ่านไปนานแค่ไหน ไม่ว่าเธอจะยอมแลกอะไร ก็ไม่อาจลบล้างความเ กลียดชังในใจของเขาที่มีต่อเขาไปได้เลย

ความเกลียดชัง ปนัดดาได้แต่เอียงหูฟัง เพื่อคาดคะเนเสียงที่ดังอยู่รอบๆ ตัว ในกระสอบที่มืดมิด พอให้เห็นแสงสว่างเล็กๆ เท่ารูเข็ม ในใจรู้สึกเป็นห่วงหญิงสาวผมทองที่ถูกลากตัวไป ไม่รู้เป็นตายร้ายดียังไง แม้จะเริ่มต้นด้วยความเกลียดชัง แต่หากมีหล่อนนั่งอยู่ด้วยใกล้ๆ ก็ร ู้สึกอุ่นใจ “ไหนไอ้เหมบอกว่าแกได้สินค้ามา” คำพูดราบเรียบตามนิสัยยามที่เสี่ยอารมณ์ดี ทำให้ลูกน้องที่กล้าขัดคำสั่งยิ้มหน้าบาน แล้วตอบน้ำเสียงระรื่น

“ง่ายจัง ทั้งที่ทำกับหนูขนาดนั้น ทำกับหนูขนาดนั้นเรียก ‘เกลียด’ มากกว่า ‘รัก’ นะพี่คีย์ วันนั้นพี่ข่มขืนหนู ถึงพี่ไม่ได้ให้คนมารุมโทรม แต่พี่ก็ปล่อยให้คนรุมตบหนู พี่ใจร้ายมากพี่คีย์ หนูอยากจะเกลียดพี่ให้สุดหัวใจ แต่เพราะรักพี่ไง หนูถึงต้องอยู่กับความรู้สึกทั้งรักทั้งเกลียด แบบนี้” น้ำเสียงของจิลลาสั่นเครือก่อนที่น้ำหยดหนึ่งจะหยดลงโดนที่แก้มของผม ผมรีบแหงนหน้ามองใบหน้าที่สะสวยของจิลลา