จักรพรรดินี/ฮองเฮา Novels & Stories

นักวิชาการเกษตรวัยทองผู้ไม่เคยสัมผัสคำว่าผู้ชาย ใช้ชีวิตโสดสตรองจนตายไปในวัยหมดประจำเดือน เมื่อลืมตาตื่นขึ้นมาอีกครั้ง นรกกลับเล่นตลกให้มาอยู่ในร่างของสาวน้อยในยุคจีนโบราณ ผู้กำลังคลอดลูก นักวิชาการเกษตรวัยทองวัย 48 ปี เธอร่างหนา ไม่สวย ถึก และบึกบึน จับจอบเสียมมาจนชิน ล้วงก้นผสมเทียมให้วัวก็ทำมาแล้ว ใช้ชีวิตโสดสตรองอย่างเปลี่ยวเหงา ตายอย่างโดดเดี่ยวบนโซฟาตัวโปรดหน้าโทรทัศน์ เมื่อลืมตาตื่นขึ้นมาอีกครั้ง นรกกลับเล่นตลกให้มาอยู่ในร่างของสาวน้อยในยุคจีนโบราณผู้กำลังคลอดลูก ไม่ใช่ลูกธรรมดาด้วยสิ นี่มันเด็กแฝด ฉันมีลูกแฝด! นี่มันเวรกรรมอะไรกัน ไม่นะ ไม่! เกิดใหม่ทั้งทีต้องเกิดดี ๆ หน่อย จะมาแหกขาคลอดลูกอยู่แบบนี้ได้ยังไง ช่วยด้วย! เยว่เหล่ารังแกข้า

อยู่ๆก็ทะลุุมิติมาเป็นพระสนมของฮ่องเต้ไบโพล่า ซ้ำร้ายเขายังเกลียดชังนางอย่างกับอะไรดี เช่นนี้จะทำอย่างไรดีเล่า จะหาทางหนีออกจากวังหลวง หรือยื่นข้อเสนอที่แสนเร้าใจให้เขาดี? อยู่ๆ จิ่งรั่วอิง ก็ทะลุมิติมาเป็นพระสนมแสนชังของ เซี่ยเทียนอวี้ ฮ่องเต้ไบโพล่าที่อารมณ์ขึ้นๆลงๆ นางต้องคอยรับมือกับเขาจนปวดหัว ไม่เพียงเท่านั้น นางยังต้องคอยรับมือกับตัวร้ายที่จ้องจะหลอกใช้นางอีกด้วย เมื่อเป็นเช่นนี้นางจึงยื่นข้อเสนอที่น่าสนใจให้กับเซี่ยเทียนอวี้เพื่อขอให้เขาช่วยนางแก้แค้นคนผู้หนึ่ง และดูเหมือนเขาจะพอใจกับข้อเสนอนี้มากเสียด้วยเพราะเขาและนางมีศัตรูคนเดียวกัน มาเถอะเพคะฝ่าบาท มาแก้แค้นไปพร้อมกัน!

ขัดใจกับบทนางร้ายในนิยายจนช็อคตายคาเตียงผู้ป่วย หนำซ้ำยังไปเจอกับนางร้ายในปรโลกอีก ไม่น่าเชื่อว่าการไปทะเลาะกับนางร้าย จะทำให้นางต้องกลายเป็นนางร้ายเสียเอง เป็นนางร้าย=ตาย แล้วใครมันจะอยากเป็นกันเล่า!

“ตวนอ๋องจำใจต้องแต่งกับข้า ข้ารู้ว่าเขาเกลียดข้า แต่ถึงขั้นต้องส่งบุรุษอื่นมาให้ข้าดูแลปรนนิบัติเลยหรือ...”

เพราะถูกแมวยักษ์ตบเลยทะลุมิติมาเป็นเฟิ่งเหยียน องค์หญิงแห่งเผ่าหงส์ที่สามารถมีสามีสัตว์อสูรได้มากถึงห้าตน! เอาสิ! สาวซิงอย่างเธอจะเลือกสามีให้หนำใจไปเลย! เฟิ่งเหยียน สัตวแพทย์สาวที่ทะลุมิติเข้ามาในโลกสัตว์อสูร ได้เป็นองค์หญิงทั้งที คิดว่าจะได้เสวยสุข รายล้อมไปด้วยสามีหนุ่ม ๆ ซิกแพคแน่น ๆ แต่ดั๊นมาถูกเนรเทศออกจากเผ่าซะอย่างนั้น! แต่ไม่เป็นไร… แพทย์ฝีมือดีอย่างเธอไปเปิดโรงหมอเพื่อสังคมก็ได้! แต่ทำไมทำไปทำมา… ชีวิตเธอถึงดันไปยุ่งเกี่ยวกับสงครามได้ล่ะ? ทั้งสงครามระหว่างเผ่า แล้วไหนจะสงครามชิงบัลลังก์กับน้องสาวอีก! สามีเอก : อิงชิงอวี่ อินทรีครามที่ปากจิกเก่งเหมือนนก สามีรอง : ไป๋จิ่วถิง เจ้าหมาฮักกี้ ตัวตึงแห่งเผ่าคมเขี้ยว ต้นเหตุที่นางต้องถูกเนรเทศ สามีสาม : เสวียนม่อไห่ คุณชายเต่าแสนเจ้าเล่ห์ สามีสี่ : เฉินโม่ เจ้าแมวส้ม ขโมยตัวท้อปของเผ่ากรงเล็บ สามีห้า : ชิงหลุน งูเขียวเจ้าอารมณ์ที่ชอบเลื้อยมาอยู่บนคอของนาง เดอะแบกของทีม อืม… นกจิกงู งูฉกกัด หมาแมวกัดกันเอง โดยที่เต่านั่งแทะเม็ดแตงดู แหม… ชีวิตใหม่ของนาง ช่างบันเทิงจริง ๆ !

นางเอกเรื่องอื่นย้อนเวลากลับไปเป็นเมียแม่ทัพเมียท่านอ๋อง หากแต่นางเอกเรื่องนี้ย้อนรวดเดียวกลับไปหลายหมื่นปี แถมยังได้สามีเป็นคนป่าอีกด้วย!

รอยยิ้มของวังหลวงแคว้นซี คือองค์ชายสิบที่ถูกถวายตัวเป็นเครื่องบรรณาการจากแคว้นที่เรืองอำนาจอย่างแคว้นเหยา ส่งมอบมาให้สวามิภักดิ์แด่องค์รัชทายาท ‘หวังซีเอ่อ’ เพื่อหลีกเลี่ยงสงคราม แต่มิมีผู้ใดล่วงรู้ว่ารอยยิ้มของ ‘อู๋เสี่ยวหวา' นั้นมีให้องค์รัชทายาทเพียงผู้เดียวเท่านั้น ท่ามกลางวันเวลาอันแสนสงบสุข ฮ่องเต้กลับสละราชบัลลังก์ ส่งไม้ต่อยกตำแหน่งให้หวังซีเอ่อก้าวขึ้นรับหน้าที่ที่ต้องรับผิดชอบนับแต่ขึ้นครองราชย์ ซีเอ่อตั้งปณิธานว่าจะครองแผ่นดินโดยความชอบธรรม แต่เมื่อพรหมลิขิตให้พระชายาองค์ชายต่างแคว้นเข้ามามีอิทธิพลในการตัดสินใจต่าง ๆ จึงถูกตราหน้าข้อหาเป็นกบฏถึงขั้นประหารชีวิตโดยไร้ความเป็นธรรมในการไต่สวน ตาชั่งเมตตาธรรมอันเด็ดเดี่ยวของหวังซีเอ่อก็เริ่มเอนเอียงทันที

นิยายนักสืบอาจจะสืบหาคนร้ายหรือฆาตกร แต่นิยายเรื่องนี้คือการสืบหารักแท้ให้แก่ผู้ว่าจ้าง

วันนั้นชายผู้นั้นทิ้งนางไว้เบื้องหลังพร้อมกับเจ้าปีศาจน้อยที่อยู่ในครรภ์ ในวันนี้ที่นางมั่งมีชายผู้นั้นดันกลับเข้ามาในชีวิต อ้างสิทธิ์ความเป็นสามี แต่ช้าก่อนเพราะสามีข้านั้นตายไปนานแล้ว!

ไข่มุกฉางอันคือตำนานความรักที่แสนบริสุทธิ์ ทว่าเบื้องหลังตำนานความรักมั่นของบุรุษ กลับสร้างขึ้นบนรอยคราบน้ำตาของสตรี บทกลอนคู่นกยวนยางคือยอดปรารถนาของสตรี สามีภรรยาร่วมผูกผมรักมั่นคงจนแก่เฒ่า ประโยคนี้หญิงใดเล่าจะไม่ต้องการ แต่เมื่อความรักไม่ใช่แค่เรื่องของคนสองคน คำสัญญาที่เคยให้ไว้ในวันวานถูกเรียกคืน หนทางรักไม่อาจไปต่อ นางจึงเหลือทางเลือกเพียงสองทางให้ก้าวเดิน หนึ่งคือเกลียดแค้นชิงชังจนมิอาจร่วมทาง สองคือเย็นชาไร้ใจมองทุกสิ่งให้เป็นเพียงภาพฝันอันเลือนราง "โจวหย่ง...ที่แท้เพราะท่านไม่ยอมปล่อย หรือเป็นข้าที่ไม่คิดจากไปเองกันแน่"