จักรพรรดินี/ฮองเฮา Novels & Stories

ต่งเป็นเซิ่งหมู่ฮองไทเฮา นี่ก็คือความแตกต่างโดยพื้นฐาน หลงจ่านเหยียนเป็นพระมเหสีของฮ่องเต้ เป็นฮองเฮาโดยชอบธรรม และเป็นพระมารดาหลวงของรัชทายาท ดังนั้นจึงได้รับการยกย่องเป็นหมู่โห่วฮองไทเฮา ส่วนถงกุ้ยเฟยเนื่องด้วยเป็นพระมารดาผู้ให้กำเนิดรัชทายาท มาร ดาสูงส่งได้ดีเพราะบารมีบุตรชาย จึงได้รับแต่งตั้งเป็นเซิ่งหมู่ฮองไทเฮา แม้ตำแหน่งจะเหมือนกัน ทว่าคนมาก่อนกลับเป็นรองคนมาหลังอยู่ขั้นหนึ่ง

นางสบถออกมาเบาๆ อย่างเหลืออด “สวรรค์เล่นตลกอะไรกับข้า ส่งข้ามาอยู่ในร่างนี้จริงๆ หรือ?” นางจำได้แม่นยำ นิยายเรื่องนี้มีชื่อว่า ‘ลิขิตรักจอมใจจักรพรรดิ’ พล็อตน้ำเน่าดาษดื่นที่ขายดีเป็นเทน้ำเทท่า เรื่องราวของฮ่องเต้หนุ่มรูปงามผู้มั่นคงในรักแรกกับกุ้ยเฟยแสนสวย แต่ถูกขั ดขวางด้วยอำนาจการเมือง จำต้องแต่งตั้งบุตรสาวเสนาบดีผู้มีอำนาจล้นฟ้าขึ้นเป็นฮองเฮา ฮองเฮาผู้นั้น... มีนามว่า ‘ไป๋ลี่หลิน’

เมื่อประตูปิดลง เสิ่นอันหรานจึงเหลืออยู่คนเดียว นางหันกลับไปมองกระจก ทุกอย่างเงียบ แต่สองคำเมื่อครู่กลับไม่ยอมหายไปจากความคิด ฮองเฮา “ไร้สาระ” เสิ่นอันหรานหลับตา นางพูดกับตัวเอง หลินเวยเป็นฮองเฮา เป็นภรรยาที่ฮ่องเต้ทรงรัก มีอำนาจในวังหลัง มีสิทธิ์ร่วมตรวจระบบราชส ำนัก มีขุนนางจำนวนมากยอมรับ มีชิงหลัว มีเฉินอวี้ มีคนของตำหนักคุนหนิง และที่สำคัญที่สุด หลินเวยไม่ได้เป็นฮองเฮาที่อ่อนแอจนใครสามารถผลักลงได้ง่าย ๆ

เหยียนซินซิน / ฮองเฮา สตรีผู้งดงามอ่อนหวาน ฮองเฮาแห่งแคว้นเฉา บุตรสาวราชครูเหยียน เคยมีใจให้โจวอวี้หลุนมาตั้งแต่วัยเยาว์ แต่สุดท้ายก็กลายมาเป็นฮองเฮา หยางหลินหลิน / หยางกุ้ยเฟย พระสนมเอกผู้มีรูปโฉมงดงาม เดิมร่าเริง มีวรยุทธ์ แต่หลังจากเข้าหวังหลวงนา งก็เงียบขรึมลงเป็นอย่างมาก นางก็เป็นคนหนึ่งที่เคยชอบโจวอวี้หลุนในวัยเยาว์ เคยขอให้โจวอวี้หลุนแต่งงานกับนางแต่เขาปฏิเสธ

เขาคือจักรพรรดิโฮ่วอี้ที่มีชื่อเสียงใช่หรือเปล่า? ถ้าหากว่าจักรพรรดิแห่งโมอาน่าเหนือคือโฮ่วอี้ ถ้าเช่นนั้น จักรพรรดินีที่นั่งอยู่ข้าง ๆ เขาก็จะต้องเป็นเทพธิดาฉางเอ๋อ!

“รัชศกหนิงเฉิงที่หนึ่ง พระชายาฉู่หว่านหนิงเปี่ยมด้วยความดีที่สตรีพึงมี นิสัยกิริยาอ่อนโยนมีจริยธรรม ยึดถือธรรมเนียม เหมาะสมด้วยประการทั้งปวงกับการเป็นมารดาแห่งแผ่นดินต้าฉิน ในฐานะโอรสสวรรค์จึงขอแต่งตั้งเป็น...ฮองเฮา สตรีเคียงบัลลังก์มังกรและผู้ถือตราหงส์แห ่งราชวงศ์ต้าฉิน จบราชโองการ” “ขอถวายพระพรฮองเฮา ขอทรงพระเจริญพันปี พัน พันปี!!!” เสียงแซ่ซ้องของเหล่าข้าราชบริพารพร้อมเพรียงกันทำความเคารพฮองเฮาพระองค์ใหม่ ดังกึกก้องไปทั่วลานพิธีหลวง ท่ามกลางท้องฟ้าปลอดโปร่งเห็นเมฆสีทองมงคลลอยเด่น

เกากงกงเดินทางมาที่พระราชวังด้วยหัวใจที่เต้นโครมคราม ฮ่องเต้นั้นเขาไม่กังวลเพราะรู้ดีว่าพระองค์ทรงตามใจชินอ๋องมาก แต่กลับฮองเฮานั้นไม่ใช่ ‘ฮองเฮาโจวซูเหวิน’ ผู้เป็นมารดาแห่งแผ่นดินนั้น ภายนอกทรงยิ้มแย้มอย่างใจดี แต่เบื้องหลังกลับอำมหิตนัก เพราะอย่างนี้ไงเ ล่าพระนางจึงสามารถครองตำแหน่งสตรีที่มีอำนาจมากที่สุดได้

เซียวหลงเหยียนก้าวลงจากแท่นประทับทีละก้าวอย่างเชื่องช้า ทุกย่างก้าวหนักแน่นดั่งขุนเขาที่กำลังถล่มทลาย พระองค์ก้าวมายืนตระหง่านอยู่เหนือศีรษะของหวู่เป่า สายพระเนตรเย็นเยียบไร้ความปรานี “กล้าดียังไง...” สุรเสียงขององค์จักรพรรดิเยียบเย็นเสียดกระดูก “หรานเอ๋อร์คือดวงใจของเจิ้น คือสายเลือดเกออันบริสุทธิ์ของฮองเฮา... เด็กเมื่อวานซืนปากไม่สิ้นกลิ่นน้ำนมเช่นนี้ บังอาจชูคอมาส่งดอกไม้ คิดจะมาแตะต้องไข่มุกบนฝ่ามือของเจิ้นงั้นรึ!”

ฮูหยินผู้เฒ่ากู้เข้าไปถวายบังคมฮองเฮาแล้วนั่งพูดคุยกันอย่างพี่น้อง ฮองเฮาเดิมทีเป็นน้องสาวของนางแต่งเข้าวังเป็นกุ้ยเฟยไม่นานก็ได้รับตำแหน่งฮองเฮา น้องหนิงอันนั่งอยู่เคียงข้างท่านย่าอย่างรู้ความ ดวงหน้ากลม ๆ น่ารักน่าหยิกของนางทำให้ทุกคนเอ่ยปากชมกันไม่หยุด น้องหนิง อันที่สนแต่ของอร่อยตรงหน้าไม่ได้เข้าใจถึงคำพูดของพวกผู้ใหญ่นัก

ดูสายตาที่มองยังนางตอนนี้ แพรวพราวระยิบระยับนัก คงเคยใช้กับสนมรักบ่อยครั้ง แต่ขอโทษที เอามาใช้กับนาง ไม่ได้ผลหรอก “ไม่หวั่นไหวเพคะ ใจหม่อมฉันไม่ได้ผูกติดกับฝ่าบาท” เผยเจิ้นหยางชะงักเพราะคำกล่าว ‘ใจหม่อมฉันไม่ได้ผูกติดกับฝ่าบาท’ สองข้างขมับปรากฏเส้นเลือดปูดนูน พระอ งค์บดสันกรามเข้าหากัน เอ่ยลอดไรฟัน “ใจเจ้าไม่ผูกติดกับข้า แต่จำไว้! ชาตินี้เจ้าคือฮองเฮา หงส์เคียงมังกร ร่างของเจ้าต้องฝังเคียงข้างร่างของข้า เป็นสตรีของข้า!”