จักรพรรดินี/ฮองเฮา

“ยามข้ารักท่าน ท่านมิห่วงหา ยามข้าหมดใจ ไร้ซึ่งยินดียินร้าย เหตุใดท่านต้องแสร้งนึกถึงความหลัง เหนี่ยวรั้งข้าไว้ข้างกายเช่นนี้” เรื่องย่อ : เพราะเขาทนมองนางตายไปต่อหน้าต่อตาได้อย่างเลือดเย็น เช่นนี้นางยังผูกใจรักเขาได้อยู่อีกหรือ บุรุษเช่นนี้หรือที่นางใฝ่หา เสิ่นหนิงจิน ฮองเฮาแห่งต้าหยาง เคยพยายามทุกวิถีทางให้นางได้อยู่ในสายตาชายที่รัก แต่ไม่ว่าจะทำอย่างไรความสัมพันธ์อันเก่าก่อนของนางและเขาก็มิอาจหวนกลับ ‘จินเอ๋อร์ของอวี่เกอ’ ยากจะหวนกลับ คงหลงเหลือเพียง ‘ฮ่องเต้และฮองเฮาแห่งต้าหยาง’เท่านั้น เจิ้งเฟยอวี่ x เสิ่นหนิงจิน “หากเป็นเมื่อก่อนเจ้าคงไม่มองข้าด้วยสายตาเช่นนี้” “มิต้องกังวลไปเพคะ หม่อมฉันอยู่มองพระองค์ด้วยสายตาเช่นนี้อีกไม่นานนักหรอก” “หมายความว่าอย่างไร...” “หม่อมฉันมิอยากเป็นฮองเฮาแล้วเพคะ” “...” “หากฝ่าบาทจะกรุณา ช่วยมอบอิสระให้หม่อมฉันได้หรือไม่เพคะ”

เถียนจิ้งหลานสตันท์แมนสาวสวยได้รับอุบัติเหตุจากเอฟเฟคระเบิด รู้สึกตัวอีกทีเธอก็ได้มาอยู่ในร่างของพระสนมฮ่องเต้ เดิมกะไว้ว่าจะหาวิธีกลับสู่ยุคปัจจุบัน แต่กลายมาเป็นต้องมารับหลายบทบาท เป็นนักแสดงแห่งวังหลวงแทน "ส่วนเถียนจิ้งหลานนั้นคืนนี้แค่นอนนิ่งๆ ให้ฮ่องเต้กอดก็พอ ชีวิตสตรีของเธอ นอนกับผู้ชาย กอดกับผู้ชายครั้งแรกในชีวิตด้วยฐานะของแมวตัวผู้ ! "

ตายแล้วก็ตายไป แต่ทำไมต้องทะลุมาเป็นนางร้ายในนิยายด้วย! แถมยังเป็นนางร้ายที่โง่งม ปักใจรักผู้ชายที่ไม่เห็นค่าอีก แม่มันเถอะ! จ้างให้ก็ไม่เล่นตามบทหรอกโว๊ย!!! เรื่องย่อ : เพราะถูกคนคุยหักอกหันไปรักรุ่นน้องนักกีฬาที่เข้ามาใหม่ ซีซีเลยอินกับบทบาทของนางร้ายที่ถูกนางเอกยื้อแย่งคู่หมั้นไป แม้จะด่าหลิวฟ่านซี นางร้ายในเรื่องว่าโง่เง่าขนาดไหน ซีซีก็ไม่เห็นด้วยกับตอนจบของนิยายเลยสักนิด ทั้งขัดใจ ทั้งค้างคา ทั้งสงสาร แต่ถึงอย่างนั้นก็ไม่ได้หมายความว่าซีซีจะอยากเข้ามาอยู่ในร่างนางร้ายซะหน่อย!!! ตื่นมาอีกทีก็รู้ว่าตัวเองกลายเป็นนางร้ายที่แสนจะโง่เง่า ทุกข์ระทมใจกับพระเอกใจโลเล เอาเถิด! ชาตินี้นางจะใช้ชีวิตอย่างเงียบสงบ ไม่เข้าไปยุ่งเกี่ยวกับตัวละครหลักของเรื่อง ไม่ไปแทรกวาสนาของคู่พระนางเด็ดขาด! แต่เหตุใดสวรรค์ช่างกลั่นแกล้ง ทั้งที่พยายามหนีห่าง ดันกลายเป็นจุดสนใจ ทั้งพระเอกทั้งตัวร้าย เหตุใดชอบมาวุ่นวายกับนางนักเล่า!!! หลิวฟ่านซี "ชาตินี้ข้าไม่แต่งกับใคร เกาะพี่ชายกินไปวันๆ น่าจะสบายกว่า"

เจียวเอินจวิ้น ฮองเฮาผู้เลอโฉม การแก่งแย่งชิงดีชิงเด่นในวังหลังนั้นเป็นมาทุกสมัย และเจียวเอินจวิ้นคือผู้กุมอำนาจนั้น เหนื่อยเหลือเกินกับการแย่งชิง เหนื่อยเหลือเกินกับการยื้ออำนาจเอาไว้ในมือ ชาตินี้นางพอแล้ว เจียวเอินจวิ้น ฮองเฮาผู้เลอโฉม การแก่งแย่งชิงดีชิงเด่นในวังหลังนั้นเป็นมาทุกสมัย และเจียวเอินจวิ้นคือผู้กุมอำนาจนั้น ฮึก!! กระบี่เรียวยาวบักลงที่กลางอกพระนาง ผู้ที่ถือกระบี่นั้นไม่ใช่ใคร องค์รัชทายาท โอสรพระองค์เดียวของนางอำนาจมันหอมหวานขนาดนั้นเลยเหรอ บุตรถึงลงมือสังหารมารดาได้อย่างเลือดเย็นขนาดนี้ เหนื่อยเหลือเกินกับการแย่งชิง เหนื่อยเหลือเกินกับการยื้ออำนาจเอาไว้ในมือ หาได้มีใครรักนางด้วยความจริงใจขนาดคนที่นางคลอดเลี้ยงดูอุ้มชูมาด้วยสองมือยังทรยศ หักหลัง หากชาติหน้ามีอยู่จริง ขอเกิดเป็นเพียงชาวบ้านธรรมดาที่ไม่ต้องแก่งแย่งชิงกับใคร