จางเหมยหลิน สตรีไร้ธาตุ นิยาย & เรื่องราว

ภายในเขตพื้นที่ส่วนตัวของรองเจ้าสำนักอัสนีเมฆาอันเคยเงียบสงบ บัดนี้กลับอบอวลไปด้วยกระแสความเคลื่อนไหวที่ชวนให้ผู้คนรู้สึกอึดอัดใจ แสงแดดยามบ่ายเริ่มคล้อยต่ำ ทอดเงายาวสายหนึ่งผ่านบานหน้าต่างไม้แกะสลักเข้ามายังห้องพักเล็กข้างห้องทำงานของเซี่ยมู่หยาง หลิวรุ่ยหลินที่สว มบทบาทเป็นเจินเจิน สตรีที่ไร้ที่พึ่งเพราะถูกสามีทำร้ายจนตกหน้าผา กำลังใช้ผ้าสะอาดเช็ดถูเครื่องเรือนอย่างประณีตและเชื่องช้า ท่วงท่าของนางดูเรียบร้อยนุ่มนวลไร้ที่ติประดุจสาวใช้ผู้รู้ความ ทว่าในแววตาคู่สวยกลับนิ่งสนิทลึกล้ำราวกับกำลังจมดิ่งอยู่ในห้วงความคิดของตนเอง

โม่จิ่งเหิงยืนอยู่ริมสระน้ำ มือประสานหลัง สายตาเหม่อมองผิวน้ำที่ไหวระริก หลิวจิ้งเหยียนคุกเข่า “นางหายตัวไปพะย่ะค่ะ ตั้งใจไม่ทิ้งร่องรอย” องค์รัชทายาทเงียบงัน ก่อนหัวเราะเบา “สตรีธรรมดา ไม่มีทางทำได้” “น่าสนใจยิ่งนัก” “จะให้หยุดติดตามหรือไม่พะย่ะค่ะ”

หลี่ซ่งหมิน องค์ชายหนุ่มรูปงามแห่งแคว้นหลี่ผู้ที่เกิดถูกชะตากับสตรีแปลกประหลาดไม่เหมือนใครนามว่าหงเหม่ยหลง เขาไม่เคยสนใจสตรีนางใด นอกจากนาง เมื่อสตรีสาววัยสะพรั่งผู้เป็นถึงบุตรสาวของจอมมารผู้ยิ่งใหญ่เกิดระหกระเหินออกนอกสำนักมารที่มีชื่อว่าสำนักหมื่น โลกันต์มาจนเจอเ ข้ากับบุรุษหนุ่มรูปงามนามว่าหลี่ซ่งหมิน

ญิงสาวผู้หนึ่งเดินตรงไปยังลานบ้านนั้น หล่อนคือ หลี่เหมย หญิงสาวที่ได้รับการขนานนามว่าเป็นดอกไม้งามแห่งต้าซาน หล่อนมีรูปโฉมสะสวยหมดจดตามมาตรฐานของยุคสมัย ผิวสีน้ำผึ้ง ดวงตากลมโต และมีลักยิ้มบุ๋มที่แก้ม แต่ในแววตาของเธอนั้นกลับแฝงไว้ด้วยความรู้สึกอยากค รอบครองอย่างชัดเจน

เขาไร้ความปรานี ไม่เพียงแต่โหดเหี้ยมในสงคราม แต่ยังลือกันว่าเขาเจ้าชู้ไม่เลือกเพศ สตรีหรือบุรุษใดที่แต่งเข้าเรือนของเขาล้วนมีจุดจบที่น่าอนาถ ไม่ช้าย่อมถูกทิ้งให้ตายอย่างไร้ค่า กระนั้นกลับมีข้อยกเว้นหนึ่งเดียวที่ทำให้คนทั้งหล้าต้องฉงน จางเหม่ยอิงชายาเอกในจวนอ๋อง สตรีผู้ มีความงามลือเลื่องไม่แพ้สายลมในฤดูใบไม้ผลิ นางเป็นบุตรีของอัครมหาเสนาบดีผู้สูงศักดิ์ ดูเหมือนสถานะนี้จะเป็นเกราะคุ้มกันนางจากความเหี้ยมโหดของจ้าวอู่ฉี

หลินหว่านเอ่ยขึ้นโดยไม่วางถ้วยชา น้ำเสียงราบเรียบแต่ทรงอำนาจ สตรีชุดแดงนาม 'เหม่ยจู' ก้าวออกมาเป็นคนแรก นางขยับสะโพกอย่างยั่วยวน จีบนิ้วไม้ลายมือส่งสายตาหวานหยดย้อย

�ักดิ์ บุรุษอีกผู้หนึ่งก็สวมชุดคล้ายคนรับใช้ที่ติดตามมาดูแลเจ้านาย ไป๋เหมยเหม่ยที่ได้ยินเช่นนั้นจึงเอ่ยทันที "ขออภัยด้วย ยามนี้หม้อไฟไม่เหลือแล้วเจ้าค่ะ" จางจิ้งเฉวียนและจางหนิงหนิงที่ปลอมตัวออกมาหาความสำราญนอกวังหลวงจ้องมองไป๋เหมยเหม่ยคราหนึ่ง พบว่าสตรีนา งนี้ค่อนข้างงดงามไม่น้อยเลย เขาได้ยินเสียงเล่าลือว่านางคือภรรยาที่ถูกสามีหย่า สามีของนางก็คือหยางเจ๋อหยวนนั่นเอง

ธำรงมีสีหน้ากระหยิ่ม “ก็ดีสิพ่อ ทั้งโง่ทั้งเซ่อแบบแม่หนูเล็ก หลอกง่ายจะตาย” ธเนศเห็นด้วย เขารู้ว่าจุดอ่อนของชื่นฤดีคือการที่นางมาจากครอบครัวคนธรรมดาทั่วไปซึ่งหญิงวัยกลางคนเกลียดรากเหง้านั้นของตัวเอง อะไรที่นำมาซึ่งความยกย่องเชิดชูจากคนภายนอกเป็นสิ่ งที่นางกระหายเป็นที่สุด ################

ว่าต้องเป็นเรื่องบนเตียง ชุ่ยอิงคิดว่าเธอมีหนทางเอาคืนแน่นอน อีกด้านหนึ่ง ภายในคฤหาสน์หรูหรา คุณนายเจียงกำลังเอ่ยชมว่าที่ลูกสะใภ้คนใหม่ไม่ขาดปาก ผู้หญิงคนนี้แซ่ เซี่ย ชื่อว่า เล่อเหยา เธอเป็นผู้หญิงสวย ซ้ำยังมีฐานะทางบ้านร่ำรวย พ่อของเธอเป็นนายกเทศมนตรี

แม้ว่าตอนนี้นางจะตั้งครรภ์กับมูหรงเยว่ก็ตามที แต่ความคิดที่จะหย่ากับเขาก็ยังคงชัดเจน เหม่ยหลิง สาวที่มาจากยุคปัจจุบันที่มาอาศัยอยู่ในร่างของไป๋หลันไม่ใช่ผู้หญิงที่จะยอมแบ่งปันสามีกับใคร ไม่ว่าสถานการณ์จะเปลี่ยนแปลงไปอย่างไร ความรู้สึกนี้ก็ไม่เคยสั่นคลอน