Novel & Cerita จางเหมยหลิน สตรีไร้ธาตุ

ภายในเขตพื้นที่ส่วนตัวของรองเจ้าสำนักอัสนีเมฆาอันเคยเงียบสงบ บัดนี้กลับอบอวลไปด้วยกระแสความเคลื่อนไหวที่ชวนให้ผู้คนรู้สึกอึดอัดใจ แสงแดดยามบ่ายเริ่มคล้อยต่ำ ทอดเงายาวสายหนึ่งผ่านบานหน้าต่างไม้แกะสลักเข้ามายังห้องพักเล็กข้างห้องทำงานของเซี่ยมู่หยาง หลิวรุ่ยหลินที่สว มบทบาทเป็นเจินเจิน สตรีที่ไร้ที่พึ่งเพราะถูกสามีทำร้ายจนตกหน้าผา กำลังใช้ผ้าสะอาดเช็ดถูเครื่องเรือนอย่างประณีตและเชื่องช้า ท่วงท่าของนางดูเรียบร้อยนุ่มนวลไร้ที่ติประดุจสาวใช้ผู้รู้ความ ทว่าในแววตาคู่สวยกลับนิ่งสนิทลึกล้ำราวกับกำลังจมดิ่งอยู่ในห้วงความคิดของตนเอง

โม่จิ่งเหิงยืนอยู่ริมสระน้ำ มือประสานหลัง สายตาเหม่อมองผิวน้ำที่ไหวระริก หลิวจิ้งเหยียนคุกเข่า “นางหายตัวไปพะย่ะค่ะ ตั้งใจไม่ทิ้งร่องรอย” องค์รัชทายาทเงียบงัน ก่อนหัวเราะเบา “สตรีธรรมดา ไม่มีทางทำได้” “น่าสนใจยิ่งนัก” “จะให้หยุดติดตามหรือไม่พะย่ะค่ะ”

นายหญิงของท่านมุขที่ฟางหลันกล่าวถึง ก็คือเหม่ยหลินของหงซือกวน เจ้าสำนักหมื่นโลกันต์ หยวนจงย่อมรู้ดีแก่ใจ เพียงแต่ต้องการหยอกเย้าคนงามจึงกล่าวออกไปเช่นนั้น

หลี่ซ่งหมิน องค์ชายหนุ่มรูปงามแห่งแคว้นหลี่ผู้ที่เกิดถูกชะตากับสตรีแปลกประหลาดไม่เหมือนใครนามว่าหงเหม่ยหลง เขาไม่เคยสนใจสตรีนางใด นอกจากนาง เมื่อสตรีสาววัยสะพรั่งผู้เป็นถึงบุตรสาวของจอมมารผู้ยิ่งใหญ่เกิดระหกระเหินออกนอกสำนักมารที่มีชื่อว่าสำนักหมื่น โลกันต์มาจนเจอเ ข้ากับบุรุษหนุ่มรูปงามนามว่าหลี่ซ่งหมิน

ญิงสาวผู้หนึ่งเดินตรงไปยังลานบ้านนั้น หล่อนคือ หลี่เหมย หญิงสาวที่ได้รับการขนานนามว่าเป็นดอกไม้งามแห่งต้าซาน หล่อนมีรูปโฉมสะสวยหมดจดตามมาตรฐานของยุคสมัย ผิวสีน้ำผึ้ง ดวงตากลมโต และมีลักยิ้มบุ๋มที่แก้ม แต่ในแววตาของเธอนั้นกลับแฝงไว้ด้วยความรู้สึกอยากค รอบครองอย่างชัดเจน

เขาไร้ความปรานี ไม่เพียงแต่โหดเหี้ยมในสงคราม แต่ยังลือกันว่าเขาเจ้าชู้ไม่เลือกเพศ สตรีหรือบุรุษใดที่แต่งเข้าเรือนของเขาล้วนมีจุดจบที่น่าอนาถ ไม่ช้าย่อมถูกทิ้งให้ตายอย่างไร้ค่า กระนั้นกลับมีข้อยกเว้นหนึ่งเดียวที่ทำให้คนทั้งหล้าต้องฉงน จางเหม่ยอิงชายาเอกในจวนอ๋อง สตรีผู้ มีความงามลือเลื่องไม่แพ้สายลมในฤดูใบไม้ผลิ นางเป็นบุตรีของอัครมหาเสนาบดีผู้สูงศักดิ์ ดูเหมือนสถานะนี้จะเป็นเกราะคุ้มกันนางจากความเหี้ยมโหดของจ้าวอู่ฉี

หลินหว่านเอ่ยขึ้นโดยไม่วางถ้วยชา น้ำเสียงราบเรียบแต่ทรงอำนาจ สตรีชุดแดงนาม 'เหม่ยจู' ก้าวออกมาเป็นคนแรก นางขยับสะโพกอย่างยั่วยวน จีบนิ้วไม้ลายมือส่งสายตาหวานหยดย้อย

�ักดิ์ บุรุษอีกผู้หนึ่งก็สวมชุดคล้ายคนรับใช้ที่ติดตามมาดูแลเจ้านาย ไป๋เหมยเหม่ยที่ได้ยินเช่นนั้นจึงเอ่ยทันที "ขออภัยด้วย ยามนี้หม้อไฟไม่เหลือแล้วเจ้าค่ะ" จางจิ้งเฉวียนและจางหนิงหนิงที่ปลอมตัวออกมาหาความสำราญนอกวังหลวงจ้องมองไป๋เหมยเหม่ยคราหนึ่ง พบว่าสตรีนา งนี้ค่อนข้างงดงามไม่น้อยเลย เขาได้ยินเสียงเล่าลือว่านางคือภรรยาที่ถูกสามีหย่า สามีของนางก็คือหยางเจ๋อหยวนนั่นเอง

ธำรงมีสีหน้ากระหยิ่ม “ก็ดีสิพ่อ ทั้งโง่ทั้งเซ่อแบบแม่หนูเล็ก หลอกง่ายจะตาย” ธเนศเห็นด้วย เขารู้ว่าจุดอ่อนของชื่นฤดีคือการที่นางมาจากครอบครัวคนธรรมดาทั่วไปซึ่งหญิงวัยกลางคนเกลียดรากเหง้านั้นของตัวเอง อะไรที่นำมาซึ่งความยกย่องเชิดชูจากคนภายนอกเป็นสิ่ งที่นางกระหายเป็นที่สุด ################

นอกจากที่แคว้นเหยียนจะรุ่งเรืองมากไปด้วยทรัพยากรที่อุดมสมบูรณ์แล้ว ทางการทหารก็ไม่เคยน้อยหน้าแคว้นไหนทั้งนั้น ชื่อเสียงของแคว้นเหยียนดังไปไกลทั่วทั้งแคว้นใกล้เคียง และหนึ่งในนั้นก็คือเสียงล่ำลือถึงความงามอันเป็นเลิศของท่านหญิงจางหว่านถิง พระธิดาบุญธรรมของฮ่องเต้เ ฉินอี้ซวน นางได้รับการเอ็นดูจากพระองค์มากยิ่งกว่าพระธิดาที่เกิดจากเหล่าพระสนมเสียอีก นางมีใบหน้างดงามสะกดสายตา ตาที่กลมโตน่ารักแต่กลับแฝงไปด้วยเย่อหยิ่งจองหองไม่เคยเห็นผู้ใดในสายตานอกจากบุรุษที่นางตกหลุมรักเช่นท่านแม่ทัพหวังเทียนเฉิงผู้เดียว