จางเหมยหลิน สตรีไร้ธาตุ Novels & Stories

ฉางเล่ยที่ยังงุนงงอยู่เดินไปข้างตัวของซูเมี่ยวจิน พอเขาเห็นตรงหน้าว่าบนตอไม้นั้นมีเห็ดรูปร่างประหลาดสีแดงเลือดนกขึ้นอยู่เต็มไปหมด เขาก็หันไปถามภรรยาทันทีว่านี่มันอะไร เพราะเขาไม่รู้จักมัน “นี่คือเห็ดหลินจือแดงค่ะ ราคาแพงมากนะคุณ” ซูเมี่ยวจินบอกข้อมูลตามที่ระบบซึ่งกำลังโอ ้อวดความสามารถในความคิดของเธอเสียงดังบอก

หากเป็นเช่นนั้นจริงคงไม่มีภาพบัดสีให้นางเห็นกระมัง! หลินซูซินละสายตาจากสามีที่น่ารังเกียจมามองสตรีอีกคนซึ่งจับจังหวะกำลังลอบอมยิ้มแวบหนึ่ง นางผู้นี้ที่แท้ก็มิใช่ใครอื่น นางคือจางจิ่วเม่ย แม่นางน้อยญาติสาวฝั่งมารดาของเกาหมิง

เหม่ยหลิน หมายถึงลูกชายคนเล็กของตน เลียม หยางตง* คนรักของเตียวหยวนหยวน “คุณแม่...พูดไม่ถูกต้องนะคะ” “ฮึ ใครเป็นแม่เธอ ฉันไม่เคยคิดรับผู้หญิงแบบนี้เข้าตระกูล แม้แต่รับไหว้ฉันยังบอกให้เธอกองไว้ตรงพื้นเลย”

นิยายเรื่องนี้ไม่มีแก่นสารอะไรนักหนา ทั้งเรื่องขับเคลื่อนด้วยอารมณ์อันมืดดำ ของมนุษย์ดำเนินเรื่องด้วยตัณหาราคะร้อนแรง ท่านใดที่ไม่ชอบโปรดหลีกเลี่ยง *เราเตือนท่านแล้ว* ‘เหมยลี่’ นางคือสตรีผู้อายุยี่สิบปีผู้มีใบหน้าสะสวยงดงาม เส้นผมสีดำยาวสลวยราวกับแพรไหม ทรวดทรงงดงามสะดุดตา อะร้าอร่ามทั้งสะโพก อก เอว ผิวพรรณขาวเนียนเปล่งปลั่งไปด้วยเลือดเนื้อของวัยสาวสะพรั่ง อีกทั้งนางยังเป็นแม่ลูกอ่อนต้องให้นมบุตรวัยหนึ่งขวบ

จริง เจี่ยงหร่านรู้ดีว่าการที่นางมาอยู่ในร่างนี้นับว่าสะดวกสบายไม่น้อย จางเหมี่ยวลี่คือบุตรสาวแม่ทัพใหญ่แคว้นฟงหลิง การจะทำอันใดย่อมสะดวกมากกว่า แต่ถึงอย่างไรก็ยังเป็นอิสตรี นางเองก็ยังไม่กล้าพอที่เอาร่างของจางเหมี่ยวลี่ไปเสี่ยงอันตรายเช่นการวางแผนคิดจะสังหารฉู่อี้เฉินและฟ่านเ หยา

ฮ่องเต้เย่หมิงหล่างเป็นฮ่องเต้ที่ค่อนข้างมีเมตตา อีกทั้งยังสนับสนุนให้สตรีในแคว้นต้าอู๋ขี่ม้าจับดาบได้อย่างเสรีอีกด้วย นับว่าเป็นฮ่องเต้ที่เห็นแก่ความเท่าเทียมของบุรุษและสตรีอย่างหาได้ยาก ฟางเมี่ยวคร้านจะสนใจหลิวจือและจางลี่อิงอีก หลังจากที่จัดการตนเองเสร็จเรียบร้อยแล้ ว นางก็ไปอาบน้ำที่ริมลำธารซึ่งยามนี้ถูกล้อมเอาด้วยผ้าสีขาว อีกทั้งยังมีเหล่านางกำนัลคอยรับใช้ และมีทหารคุ้มกันด้านนอกอย่างแน่นหนา

โดยเฉพาะจางรุ่ยอิง สตรีที่ถูกลากลงจากความสูงส่งต่อหน้าต่อตาผู้คน นางเป็นหมากที่ถูกหมายตาโดยซ่งเม่ยหลินมาตั้งแต่ต้น บุตรสาวสุดที่รักของจางซื่อหลง...

นัยน์ตาของชโลธรไหววูบรู้สึกได้ถึงความเศร้าและเหงารวมไปถึงความคิดถึงในแววตาคู่นั้น “แล้วแม่ของเธออยู่ที่ไหนเหรอครับตอนนี้” อดไม่ได้ที่จะถามออกไป “เธอเสียแล้วครับ หลังจากคลอดเฌอเธอติดเชื้อในกระแสเลือดครับ..”

‘เหมยฮัว’ เป็นผู้หญิงผิวขาว ใบหน้าของนางสะสวยสะดุดตา รูปร่างเอิบอิ่มสมบูรณ์ หุ่นทรงสะบึมทั้งสะโพกอกเอวมีเสน่ห์เย้ายวน ทุกครั้งที่นางออกมาขายซาลาเปา ผู้ชายทุกคนต้องมองจนเหลียวหลัง “อ๋อ… นึกออกแล้วท่านพ่อ ข้าเพิ่งรู้ว่านางมีลูกสาว… ” ชงหยวนไม่เคยเห็นบุตรสาว ของเหมยฮัวมาก่อน “เจ้านึกออกก็ดีแล้ว ไว้พรุ่งนี้ข้าจะไปสู่ขอลี่จูให้กับเจ้า” ฉงจิ้นดูรีบร้อนจนออกนอกหน้า ‘ลี่จู’ คือนามของหญิงสาวนางนั้น

เป็นคุณหนูซิวที่เดินเข้ามา “มีอันใดหรือลู่หลิน” “ลู่หลิน คารวะชินอ๋องซื่อจื่อ” สตรีผู้ถูกเล่าลือว่างดงามและมีจิตเมตตาคารวะผู้สูงศักดิ์ด้วยท่าทีอ่อนช้อย