ดื้อรั้น 소설 & 이야기

ศิลาเอ่ยบอกอย่างนึกหมั่นเขี้ยว "ใครดื้อ หนูยังไม่ได้ดื้ออะไรเลยนะ (ปึก!) อ๊ะ! อาศิ นี่แกล้งหนูเหรอ" ขณะที่เด็กสาวเถียงกลับ คนตัวโตก็กระแทกท่อนเอ็นลำใหญ่ใส่รูรักของเธอหนึ่งครั้ง แต่ไม่แรงมาก พอให้เด็กสาวจุกเล่น "ไม่ได้แกล้ง แต่อาหมั่นเขี้ยวครับ"

เรื่องของ มัดหมี่ “ทำไมดื้อแบบนี้นะ” “มัดหมี่ไม่ได้ดื้อนะคะ” “ดื้อ” น้ำเสียงทุ้มต่ำดุ “ดื้อแล้วยังชอบเถียง” “คุณอาขา...มัดหมี่ไม่ไหวแล้ว อ๊ะ...เสียว”

ให้ตายสิ คำว่า ‘ดื้อ’ มันดีต่อใจเขาเสียจริงๆ ทั้งๆ ที่เธอดุเขาแท้ๆ แต่ทำไมมันรู้สึกดีอย่างบอกไม่ถูก “อาการของผมไม่ถึงขั้นต้องไปหาหมอหรอกครับ แค่พักผ่อนกินยาวันสองวันก็หายแล้ว” “ดื้อ”

เธอนิ่วหน้าแสดงอาการเจ็บปวดขึ้นมาทันที เมื่อเขาพยายามดันปลายหัวเห็ดเข้าไปในรูลึก “ซี้ดดด ทำไมเข้ายากจังเลย อย่าเกร็งสิ” ไอรินพยายามทำตามที่เขาบอก เธอปล่อยตัวตามสบาย เพื่อให้เขาได้ทำตามความต้องการของเขา “อ่า...เข้ายากจังวะ”

คำว่า เด็กดื้อ ที่หลุดออกจากริมฝีปากเขาทำเอาใจของจูนสั่นวูบเหมือนถูกกระแทกตรงจุดอ่อน เธอรีบเม้มปากแน่น พยายามทำตัวไม่ให้ดูเขินเกินไป “หนูไหวค่ะ ไม่ได้เมามากซะหน่อย” เธอเถียงเสียงเบา ก่อนที่จะยันตัวลุกขึ้นยืนอีกครั้ง พยายามจะประคองเพื่อนให้ลุกขึ้นอีกครั้ง

ปากเปิดคำถามแต่มือกลับขย้ำย้ำแต่เนินภูเขาทรงโต " ฝ้ายไม่ได้ดื้อ คุณนั่นแหละที่ดื้อ " " ยังมีหน้ามาเถียง แสดงว่าแรงยังเหลือ " " อื้อออออ!! เจ็บ! " เขาบีบขย้ำเต้าอวบราวกับหมั่นเขี้ยว

“ก็หนูเป็นของหนูแบบนี้ จะให้หยุดได้ไง” แค่คำว่า ‘อย่าดื้อสิ’ เล่นงานหัวใจของฉันจนวูบไหวเป็นบ้าเลย ทำไมแค่คำๆ นี้ที่ไม่ได้มีความหมายลึกซึ้งห่าเหวอะไร แถมน้ำเสียงก็ยังเย็นชาไร้ซึ่งความอ่อนโยน มันกลับทำให้หัวใจของฉันเต้นแรงเป็นบ้าจนยกมือกุมหน้าอกด้านซ้ายของตัวเอง เพื่อระงับมันเอาไว้ “ไม่ชอบเด็กดื้อ”

ชาช่าสนับสนุน "แต่ว่า.."เดียร์จะขัด "ไม่มีแต่...ยายน้องสาว..เรานี่ดื้อไม่เลิกนะ"ชาช่าทำเสียงดุ

ตลอดไป ///////////////////////////////////////////////////////

สองร่างกายชื้นไปด้วยเหงื่อเคลื่อนไหวไปมาบนเตียงใหญ่ สองกายเปลือยเปล่าตอดรัดคลึงหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวกันจนไม่มีที่ว่างให้อากาศแทรกตัวผ่านร่างไปได้ ร่างเล็กเปลือยอวบอิ่มของว่าที่คุณแม่อย่างใกล้รุ้งก็ยกตัวแอ่นเด้งรับแรงกระแทกของคนห่ามเหนือร่าง “อ่า...ไม่ไหวแล้ว จะแตกแล้วทูนหัว อื้ม...” “อ่า...ไม่ไหวก็แตกมาค่ะ อ่า...รุ้งก็ไม่ไหวแล้ว อ่า...คุณหินขา...รุ้ง โอว์...” พั่บ! พั่บ! พั่บ!