ดื้อรั้น 소설 & 이야기

ภูริย้ำอีกครั้ง “ไม่! ต้องตาจะกลับบ้าน” คนดื้อก็ยังคงดื้อ แม้เรี่ยวแรงแทบจะไม่มีแล้ว แต่ต้องตาก็ยังฝืนจะลุก

พี่แดนเอ่ยน้ำเสียงดุดันโหดเหี้ยมใส่ฉัน แต่คนดื้อด้านอย่างฉันนั้นไม่กลัวเขาหรอกต่อให้เขาเอาปืนมาจ่อหัวฉันฉันก็จะยืนอยู่ตรงนี้ไม่ยอมเข้าไปเด็ดขาด "ไม่!" "อย่าดื้อสักวันจะได้ไหมครับ ผมไม่ชอบที่คนที่ดื้อดึงเหมือนคุณวิวที่สุดเลย"

เด็กสาวยืนยันคำเดิมว่าไม่ได้นอกใจ เธอรู้ว่าสิ่งที่เธอทำมันผิด แต่ก็อดเถียงไม่ได้จริง ๆ “ดื้อเอาอะไรมาพูด ตื่นมาเฮียก็คิดถึงดื้อคนแรก จะไปไหนทำอะไรก็คิดถึงแต่ดื้อ ก่อนนอนก็ยังคิดถึงดื้อ ขนาดในฝันก็เห็นแต่ดื้อมาหลอกหลอน รู้ไหมเฮียรอดื้อทุกเสาร์อาทิตย์ เพราะจ ะได้ใช้เวลาอยู่กับดื้อทั้งวันทั้งคืน”

ต่อ "กูไม่ได้เมา กูอยากดื่มอีก" "พอได้แล้ว กลับกัน"ฉันยังคงดื้อดึงไม่ยอมกลับแต่เลือกที่จะนั่งอยู่ตรงนั้นต่อไป ถึงแม้ว่าเพื่อนจะพยายามอุ้มหรือดึงร่างกายของฉันขึ้นก็ตาม แต่ความดื้อก็ต้องยอมทุกอย่างจนมันเองก็หมดปัญญาไปแล้วเช่นกัน

คำนิยามของคนหน้าดุ ที่อ่อนโยนกับเธอ และดูกร้าวใจ เวลาที่เขานิ่งๆ ถูกบอกเล่าให้เพื่อนฟัง "หล่อ แบบนั้นไหม คนนั้น ด้านนอก เสื้อเชิ้ตสีครีม หันไปทีละคน ช้าๆ "

(Suea : ไปอาบน้ำนอนหมวย) "งื้อออ อีกแป๊บหนึ่งน้าาา" (Suea : อย่าดื้อ พูดให้ฟัง) "ดุเก่ง บล็อกซะดีมั้ย" มือหมวยสั่นยิกๆ เลยนะ ทำไมพี่เสือชอบดุอยู่เรื่อยเลย ในไลฟ์ก็ยังไม่เว้น เดี๋ยวก็บล็อกซะให้เข็ด

ฉันทำหน้างอเมื่อได้ยินคุณป๋าบอกว่าฉันดื้อ ดื้อตรงไหนกัน ไม่เคยเลยสักครั้ง ฉันเชื่อฟังคุณป๋าอยู่ตลอด

"คือฉัน!!" "ฉันรู้ว่าแกรักต้นกล้ามาก แต่แกอย่าลืมสิว่าอนาคตของคนเราต้องก้าวเดินต่อไปข้างหน้า ตอนนี้ต้นกล้าก็ไม่อยู่แล้วเลิกคิดถึงแล้วรีบพาตัวเองออกมาจากอดีตเสียที"การที่คนเราเอาแต่ยึดติดกับอดีตชีวิตก็ไม่สามารถก้าวข้ามความทุกข์ได้ ซึ่งมัดหมี่เองก็ไม่อยากให้วาดฝันจมปลักอยู่ กับต้นกล้าที่ไม่รู้เลยว่าอีกฝ่ายยังมีชีวิตอยู่ไหม "ฉันขอโทษนะมัดหมี่ จะให้ฉันเลิกรักต้นกล้าฉันคงทำไม่ได้"