ดื้อรั้น 소설 & 이야기

บทที่ 7-3 ตื๊ด ตื๊ด ตื๊ด ตื๊ด หญิงสาวลูกครึ่งนิ่วหน้าเมื่อเสียงรอสายดังนานสักพักใหญ่ เธอกำลังคิดวางสายแต่เสียงทุ้มดังขึ้นเสียงก่อนคล้ายกำลังเดินไปด้วย

2 ทำไมถึงดื้อกับอา วันนี้คือวันที่ภามบอกว่ามีธุระที่ต้องพาคัพเค้กไปธุระสำคัญแต่คัพเค้กกลับไม่ยอมเชื่อฟังในสิ่งที่ภามบอก

อัญชันก็แผลงฤทธิ์ไม่หยุดเช่นกัน "ดีข้าชอบคนดื้อ ดื้อให้สุดนะอัญชัน" อินทรีย์ก็เริ่มหมดความอดทนที่อัญชันเดี๋ยวดีเดี๋ยวร้ายเดี๋ยวดื้อดึงใส่เขาเช่นนี้

ดื้อ คือคำแรกที่ผุดขึ้นมาในหัวอิน เขาลืมไปได้ยังไงกันนะว่ากำลังคุยกับใครอยู่ “ต้องใช้อะไรบ้างก็ไปซื้อ” เด็กหนุ่มเสนอทางออกที่คิดว่าดีที่สุดแต่ก็ไม่สามารถโน้มน้าวคนตัวเล็กได้ “ซื้อทำไม ที่บ้านกูมีเยอะแยะ” ได้ยินแบบนี้ก็เข้าทางอินพอดี

ดื้อครับทั้งดื้อทั้งรั้นทั้งใจแข็งไม่มีที่สิ้นสุดเลยจริงๆผมก็เลยพูดประโยคนี้กับจินด้วยน้ำเสียงที่จริงจัง "ต้องการอะไรคุณทำแบบนี้เพื่ออะไรอีกฉันเหนื่อยที่จะต้องพูดกับคนดื้อด้านอย่างคุณแล้วนะ"

ฉันไม่รอช้ารีบหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาแล้วส่งข้อความไปหาเพื่อนสักพักเพื่อนก็ส่งข้อความทำหน้าโมโหตอบกลับมาแบบนี้มันคือเรื่องจริงใช่ไหม "เป็นไงล่ะถึงกับหน้าซีดเลยหรือไง" "ฉันเมาฉันจำอะไรไม่ได้เพราะฉะนั้นเรื่องนี้ฉันไม่ผิดค่ะ"

ผมส่ายหน้า “อย่าดื้อน่ะ”

"ไม่ต้องทนหรอกพี่จะไม่พาใครมานอนที่ห้องอีกแล้ว" "พี่พูดจริงๆใช่ไหม" "จริงสิครับเมียดื้อของพี่" "ทำไมต้องเรียกกล้วยว่าเมียดื้อด้วยกล้วยเปล่าดื้อซะหน่อย" "นี่ขนาดไม่ดื้อนะ ถ้าดื้อพี่คงกินยาพาราวันละกระปุก5555"

ดูสิ ว่าแต่คนอื่นดื้อไม่ดูตัวเองเลย "ดื้อชะมัด" "นอกจากกับแม่ก็มีมึงนี่แหละที่กูดื้อด้วย" เอาละพูดไม่ออกแล้ว กลับบ้านกันเถอะ -------------------- หลายสัปดาห์ดาต่อมา #เฮียยุ "ตั้งใจเรียนนะ"

“อ๊าาาา!” ในที่สุดความอดทนของทิมก็ใกล้สิ้นสุดลง แท่งเนื้อที่โดนตอดรัดรัว ๆ กลั้นไม่ไหวระเบิดน้ำคาวข้นคลั่กฉีดพุ่งเข้าไปในรูสวย ใบหน้าคมเชิดหน้าคำรามด้วยความเสียวจนเสียงดังกึกก้องดาดฟ้าด้วยความพอใจ ยิ่งได้แตกในแบบนี้ยิ่งเสียวสุด ๆ ไปเลย เขาอยากให้มันแตกอยู่ ในรูของเธอซ้ำแล้วซ้ำเล่าเหลือเกิน!