ดื้อรั้น 소설 & 이야기

“ขอบคุณนะครับที่รักอัน อันโคตรจะดื้อเลย เอาแต่ใจก็ที่หนึ่ง แต่อันสัญญาว่าต่อไปนี้ จะเป็นแฟนที่ดีของพี่เหนือ จะดื้อให้น้อยลงนะครับ” “เอาจริง ๆ เพราะความดื้อ ความเอาแต่ใจของหนูมากกว่า ที่ทำให้เราได้เจอกันที่ผับคืนนั้น ถ้าหนูไม่ดื้อหนีกลับไทยก่อนกำหนด พี่ก็คงไม่ด้เจอเด็กด ื้ออย่างหนูหรอกค่ะ”

มุมมองของแคลร์ ในคืนนั้น อารอนไม่เหมือนทุกที ดิบกว่า หนักหน่วงกว่า ผู้ปกครองสูงสุดของอาณาจักรมาเฟียโมเร็ตติผลักฉันเข้ามุมครั้งแล้วครั้งเล่า ราวกับว่าเขาตั้งใจจะระบายพลังทั้งหมดที่มีอยู่ภายในตัวฉันออกมา

ฉันไม่เคยดื้อจริง ๆ ที่ผ่านมาไม่ได้เรียกว่าดื้อสักหน่อย “ให้พูดอีกที ที่โดนตีมากี่ครั้งก็เพราะดื้อนั่นแหละ แต่ดื้อกับฉันได้ทุกวันนะฉันชอบ”

@วันถัดมา "ฝากหน่อยนะคุณหมอ ถ้าดื้อก็ดุได้เลยนะจ๊ะ" "ยินดีค่ะ แกไม่ดื้ออะไรหรอกค่ะคุณแม่ไม่ต้องเป็นห่วง"

เสียงทุ้มแหบแห้งเคลื่อนความแข็งแกร่งเปลี่ยนจากหมุนวนเป็นดันเข้าช่องทางรักลึกเน้นจนจุก “อ่ะห์ อากร” “ตรงนี้อาเข้าได้คนเดียว ห้ามใครเข้าไปเด็ดขาด” ริมฝีปากหนาขบเม้มลำคอเรียวโหย่งอัดหนักหน่วง

"ไปไม่ได้ "ทำไม?" "ไม่ได้ก็คือไม่ได้ อย่าถามมาก" "ภิณจะไป" "ไม่ให้ไป" "จะไป" "อย่าดื้อ" "ภิณไม่ได้ดื้อ ก็ภิณจะไปด้วย" "ที่เธอเถียงฉันอยู่เนี่ยเขาเรียกว่าดื้อ"

เธอมองที่ขาตัวเอง “แค่นั่งอยู่เฉยๆ ไม่ดื้อ ก็ถือว่าช่วยฉันได้เยอะแล้วล่ะนะ” “อือ หนูจะนั่งรอ” เธอตอบรับอย่างว่าง่าย

คำว่าไม่ไหว กระตุ้นให้นายเดชาสะบัดนิ้วเต็มแรงจนโหนกสวาทของเธอสั่นระริก เสียงดังจ๊อกๆๆๆต่อเนื่อง “โอ๊ยไม่ไหวลุงเดช...อื้อ...ไม่ไหว” เนินอูมขนาดเต็มฝ่ามือขยายพองตัวขึ้นพร้อมกับบีบรัดแน่น ก่อนจะปล่อยน้ำทะลักออกมาจนเต็มร่องและฝ่ามือของชายแก่ จนไรขนฉ่ำชุ่มไปด้วยน ้ำแห่งกามใคร่

"แม่หมายความว่าไงครับ" "คนเราถ้าจะดื้อ ก็ควรดื้อให้สุด ตื้อผู้หญิงก็เหมือนกัน อย่ายอมแพ้นะ ผู้หญิงง้อยาก ๆ แปลว่าเขารักเรามากนะลูก"

"ทำไมคุณพูดไม่รู้เรื่องอ่ะ สิ่งที่ฉันพยายามบอกคุณเคยคิดที่จะรับฟังไหม คิดว่าหล่อแล้วฉันจะสนใจเหรอ มุขตื้นๆ เรื่องคนหน้าเหมือน อย่าคิดว่าฉันจะยอมคนอย่างพวกแก!" "เกรี้ยวกราดจังเลยนะ จำไว้ว่ายิ่งเธอดื้อ เธอจะได้เจอคนที่ดื้อกว่า ถ้าเธอพยายามต่อต้าน ก็จะมีคนพยายามต่อต้านเธอ เหมือนกัน"