ทรยศ Mga Nobela at Kwento

“ขอรับพี่ยิหวา” แค่น้ำมนต์ผ่านเข้าลำคอ ไตรทศก็ดิ้นรนทุรนทุรายราวมีไฟแผดเผาอยู่ในร่าง ก่อนจะอาเจียนเอาน้ำเลือดน้ำหนองออกมาจนกลิ่นเน่าเหม็นคลุ้งไปทั้งห้อง

นางจะทำอย่างไรดี “เรียนนายท่านใหญ่ แม่ทัพสวินเย่ว์มาขอพบแม่นางฉางซีเจ้าค่ะ” เสียงหญิงรับใช้รายงานอยู่ด้านนอก ซูเหยี่ยนสบถในลำคอแล้วยอมปล่อยร่างนุ่มนิ่มที่อ่อนระทวยบนเตียงนอน ดวงตาที่เคยสุกใสของนางมีน้ำตาเอ่อคลอ น้ำตาของนางมีสีแดงจางๆ พิษร้ายกำลังแพร่กระจายไปท ั่วร่าง

ปรัชญา:สงสัยชักเว่าอยู่มั้ง เปลวเพลิง:อ่านไม่ตอบเหี้ยไรกูเพิ่งกดเข้ามาอ่าน เวทย์:ก็มันขึ้นว่ามึงเห็นแล้ว เปลวเพลิง:สงสัยมีเด็กแอบดูหนังโป๊มั้ง มายาวีกดหยุดวิดีโอทันทีที่เห็นประโยคนั้นของเปลวเพลิงเด้งขึ้น เธอรีบกดออกจากแชทแล้วก้มลงไปมองมือตัวเองที่เข้าไปอ ยู่ด้านในกางเกงชั้นในลูบวนอยู่บนเนินเนื้อที่เริ่มเปียกแฉะแล้ว

สุ่ยถิงแหงนมองไบรอัลอย่างไม่เข้าใจกับคำขอบคุณนั่น เธอยังไม่ได้อวยพรอะไรเขาเลย ต้าเซียนยิ้มออกมา เมื่อสุ่ยถิงมองไบรอัลแสดงออกถึงความไม่เข้าใจเลยสักนิด จนต้าเซียนต้องแกล้งยกมือเคาะศีรษะสุ่ยถิงเบาๆ ให้เธอหันกลับมามองเขา ที่มีเพียงเขาและไบรอัลเท่านั้นที่เข้าใจเรื่องราวทุ กอย่าง แต่เมื่อ ต้าเซียนหันไปมองต้องดาว แววตาเธอก็แย้มยิ้มออกมา นั่นก็แสดงว่าเธอก็ล่วงรู้ความลับเรื่องนี้ของไบรอัลเช่นกัน

ยศรีบยกอีกมือขึ้นคว้าพร้อมกันทั้งสองเต้าแล้วบีบขยำจนมันบี้แบนไม่เป็นทรง เขาหายใจหอบด้วยความตื่นเต้นสุดขีดยิ่งทำให้พี่สาวรู้สึกสนุก "น้องชื่ออะไรคะ?" "ยศครับ" "น้องยศเคยจูบผู้หญิงรึยัง" "ยังครับ" "งั้น.. ขอจูบแรกให้พี่แก้วนะคะ.. อ้าปากสิ"

ผู้ทรยศ โกรธจัด เขาไม่เข้าใจว่าความจริงนั้นแข็งแกร่งกว่าการโกหกได้อย่างไร เขาจึงตัดสินใจใช้กลยุทธ์ที่อันตรายกว่านั้น เขาไม่ได้พยายามจะทำลายความเชื่อใจของพวกเขาอีกต่อไป แต่เขาใช้ความจริงที่น่ากลัวเพื่อทำลายพวกเขา “ถ้าพวกเจ้าอยากจะชนะ… จงเลือกหนึ่งคนที่จะต้องสละชีพ!” ผู้ทร ยศ ตะโกน

ยศชัยหัวเราะในลำคอ “คุณมาลิน...ผมไม่ใช่คนใจบุญขนาดนั้น และถ้าคุณไม่เชื่อก็ลองถามม่านตะวันดู ว่าการเป็นคนที่กล้าทรยศผมเธอมีความสุขมากแค่ไหน!”

พยัคฆราช Ep 45 "สาวสวยคนนี้เป็นใครเหรอครับ" แทนไทถามพยัคฆราชแต่สายตาก็ไม่ได้ละไปจากนิสาเลย

าของยศ "อื้อ... พี่ยศขา... เสียวมากเลย... ทั้งแน่นทั้งลึก... โอว" เธอเริ่มขย่มลงมาอย่างไม่กลัวความเจ็บปวดอีกต่อไป ทรวงอกโยกคลอนขึ้นลงเป็นจังหวะตามแรงควบขี่ ชมพู่แหงนหน้าขึ้นฟ้าร้องครางออกมาไม่เป็นภาษา เร่งจังหวะราวกับอาชาศึกที่กำลังวิ่งตะบึงไปให้ถึงเป้าหมาย โดยที่ความคับแน่นเบื้องล่างยังคงตอดรัดตัวตนของยศไว้ถี่ยิบ

ยกเว้นเสียให้คุณเสือตอนเมานั่นแหละ รู้สึกเสียดายนิดๆ ที่เสียให้คนไม่เห็นคุณค่ามันแบบเขา แต่เธอพลาดเอง จะพูดอะไรได้ละ รู้ว่างานร้านเหล้ามันอันตราย แต่ไม่คิดว่ามันจะเกิดกับตัวเองจนได้ “มีแฟนรึยังครับ ทำไมมาคนเดียว เหงาเหรอ” ตรินถามพลางยิ้มกริ่ม มือไม้เริ่มขยับ นี่คือตัวตนจริ งๆ ของเขา ที่ซ่อนมันไว้ภายใต้รูปลักษณ์ของนายแว่นที่แสนดี