ทรยศ Novels & Stories

เขาเอ่ยน้ำเสียงราบเรียบ แต่ในแสงสลัวสาริศาก็รู้สึกถึงพลังอำนาจในแววตาคมคู่นั้น “เริ่มด้วยการแนะนำตัวเองก่อนดีไหมคะ” สาริศายิ้มกว้างในแบบฉบับของเธอ “ฉันชื่อ‘สาริศา กวินนาถ’ นักศึกษาวิชาดนตรีที่ไส้แห้งค่ะ”

หลิวชิง เดินออกมาจากเงามืด ยืนเคียงข้างเยี่ยซาน นางมองเผยชวนด้วยสายตาที่ว่างเปล่า ไร้ซึ่งความรัก ไร้ซึ่งความแค้น เหลือเพียงความสมเพช "อาชิง..." เผยชวนเรียกชื่อนางเสียงสั่น "เจ้า... เจ้าทรยศข้า..." "ท่านต่างหากที่ทรยศข้าก่อน" หลิวชิงตอบเสียงเรียบ "ท่านทรยศความรักของข้า ทรยศความภ ักดีของข้า... วันนี้ ข้าเพียงแค่ทวงคืนความยุติธรรม"

ชายหนุ่มรับขวดไวน์จากมือเธอ แต่จังหวะนั้นเอง เขากลับโน้มตัวลงมากระซิบเบาๆ “วันนี้คุณสวยนะ” ธีรภัทรเอ่ยชมหญิงสาวแต่สายตาลอบมองไปที่น้องชายตัวเอง “คุณธี.....” ปัญชิตาชะงักไปทันที “ผมชมในฐานะเจ้านาย” เขาอมยิ้ม รู้ดีว่าพรีญาภัสก็ได้ยินทั้งหมด

เฟยหลงกระซิบกำชับ เซี่ยอวิ๋นซี พยักหน้าเบาๆ นางไม่ได้พกเพียงธนูธรรมดา แต่ที่หลังของนางมีห่อผ้าลึกลับที่บรรจุ 'คันศรสะท้อนแสง' ที่เพิ่งสร้างเสร็จ "ข้าเตรียม 'เลนส์ควอตซ์ขัดเงา' มาเพื่อช่วยท่านคำนวณการหักเหของแสงในป่าทึบพะยะค่ะ ต่อให้หมอกหนาเพียงใด ท่านจะมองเห็นเป้า

จ้องมองหน้าเธอนิ่ง ไอ้การพยศเขาเนี้ย ล่ะอย่างชอบเลย พยศเขาเยอะๆฤทธิ์เยอะแบบนี้แหละน่าค้นหา น่าปราบพยศให้สยบแทบเท้านัก หมับ!! ฟัมคมๆของคนห่ามขบเม้มไปที่เต้าอวบอิ่มนุ่มเด้งอย่างแรงจนเป็นรอย ก่อนจะดูดดึงรุนแรงไม่คิดที่จะปราณีคนร่างเล็กที่เจ็บจนน้ำตาคลอ

พรับๆๆๆๆ ยศเสยท่อนเอ็นเยดร่องนมที่เปียกชุ่มน้ำลายของมุกแบบไม่กลัวเจ็บ เธอบีบสองเต้ามหึมาเข้าช่วยบดกลืนควxของยศจนมิดแล้วเงยหน้าอ้าปากล่อให้เขาก้มลงมาแลกลิ้นไปด้วย "อูยยยย มันส์ชิบหาย.. ซี้ดดดด"

สองสามีลุกขึ้นยืน ภมรควักมือเรียกยศนัยทีรี่บลงจากตักบิดา เดินมาหาภมรที่กระซิบบอกบางอย่าง ยศนัยเงยหน้าขึ้นยิ้มแล้วพยักหน้า “คุณลุงฮะ เล่านิทานให้ผมฟังหน่อย” ยศนัยพูดขณะเอาเป้ที่สะพายอยู่ลงมาวางบนโต๊ะตัวเตี้ย หยิบหนังสือนิทานที่ในนั้นมีทั้งภาษาไทยและอังก ฤษส่งให้ราซิเอลโล่

ที่ช่วงล่างของเธอมันไม่ต่างอะไรจากหญิงสาวบริสุทธิ์ เข้าสอบสะโพกเร็วและถี่ขึ้นเรื่อยๆ "อื้ม อ้า โอ้ววว ตอดดีจัง" ชายตัวโตร้องครางออกมาเสียงหลง เมื่อท่อนเอ็นลำเขื่องผลุบเข้าออกอย่างเมามัน ร่องกลีบกุหลาบงามตอดรัดหงึกๆ จนทำให้ชายร่างใหญ่เสียวกระสันไปทั้งสรรพางค์กาย

ร่างกายเล็กๆนั้นเกร็งกระตุกใส่เขาทั้งตัว น้ำหวานไหลทะลักอาบความใหญ่โตนั้น “อ้าส์” สะโพกแกร่งขยับสับแรงใส่เธอนับครั้งไม่ถ้วนเร่งเครื่องให้กับตัวเอง ก่อนจะส่งเสียงครางดังลั่นขึ้นมาพร้อมกับน้ำนมสีขาวแตกออกมาเป็นสายเข้าใส่ตัวเธอเมื่อถึงจุดสูงสุดตามเธอไปติดๆ “หนู ไหวไหม”

เชิญขวัญน้ำตาร่วง สงสารแม่สุดหัวใจ การถูกทรยศโดยคนที่รักมันเจ็บปวดยังไงเธอรู้ดี “แม่ไม่ผิดหรอกค่ะ แม่อย่าร้องเลยนะ วุ้นเข้าใจ” ไม่ว่าจะมองมุมไหน พ่อกับเกศรินก็ไม่มีทางพบกันด้วยเรื่องอื่น นอกจากคนทั้งสองแอบมีสัมพันธ์ลึกซึ้งกัน สองแม่ลูกกอดกันร้องไห้พลางปลอบซึ่งก ันและกัน