ทรยศ นิยาย & เรื่องราว

ความปรารถนาไม่ปรานีใคร ไม่ว่าจะเป็น ‘นาย บ่าว ไพร่ หรือว่า ทาส’ หากตกอยู่ในวังวนของดำฤษณาแล้วนั้น ไม่แคล้วจะตกเป็น ‘ทาสพิศวาส’ อย่างเท่าเทียม “อา... เจ้าคุณพี่เจ้าขา... อื้อ... อ๊ายยยยย... กรี๊ดดดดด...” และเสียงแม่จันทร์ที่กรีดร้องครั้งแล้วครั้งเล่า ท่านนับว่านั่นคือคำเยินยอและเร่งเร้า ให้ท่านทำให้เร็วให้แรงมากยิ่งขึ้น

หลิวชิง เดินออกมาจากเงามืด ยืนเคียงข้างเยี่ยซาน นางมองเผยชวนด้วยสายตาที่ว่างเปล่า ไร้ซึ่งความรัก ไร้ซึ่งความแค้น เหลือเพียงความสมเพช "อาชิง..." เผยชวนเรียกชื่อนางเสียงสั่น "เจ้า... เจ้าทรยศข้า..." "ท่านต่างหากที่ทรยศข้าก่อน" หลิวชิงตอบเสียงเรียบ "ท่านทรยศความรักของข้า ทรยศความภ ักดีของข้า... วันนี้ ข้าเพียงแค่ทวงคืนความยุติธรรม"

‘เขม’ ถูกพาย้อนเวลากลับมาในสมัยอยุธยา เพื่อแก้ไขเรื่องราวที่ผิดพลาด ในครั้งอดีตชาติที่เขาถูกใส่ความว่าเป็นกบฏ จนต้องโทษประหารและจาลึกอยู่ในหน้าประวัติศาสตร์ว่า ‘ออกหลวงเขมอินทราคือกบฏของแผ่นดินมา

เจนเงยหน้ามองยศกรด้วยสายตาฉ่ำปรือ ใบหน้าหวานซับสีระเรื่อขวยเขิน ยศกรไม่รอช้า เขากระตุกปมผ้าขนหนูของเจนออกอย่างรวดเร็ว รวมทั้งของเขาด้วย ผ้าขนหนูสีขาวร่วงหล่นลงกองกับพื้น เผยให้เห็นเรือนร่างงดงามดุจนางฟ้าของเจนปรากฏแก่สายตาเขาอีกครั้ง ผิวขาวเนียนผุดผ่องละเอียดลออไปทั ้งตัว ทรวดทรงอวบอัดเอวเอสสะโพกผายดั่งดอกกล้วยไม้ป่าที่บริสุทธิ์และเบ่งบานเต็มที่ “เจนจ๋า... เมียพี่... สวยเหลือเกิน สวยไปทั้งตัวเลยรู้ไหมครับ” ยศกรพึมพำเสียงพร่า สายตาคมกริบจ้องมองเรือนร่างงามอย่างงงงวยและคลั่งไคล้

เขตต์นทีตวาดถามทั้งน้ำตา เสียงของเขาแตกพร่าด้วยความอัดอั้นและก้าวร้าวอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ยศกรจ้องมองน้ำตาและความเจ็บปวดที่พรั่งพรูออกมาจากตัวน้องชาย... หัวใจของคนเป็นพี่กระตุกเกร็ง ความแค้นที่ซุกซ่อนไว้บวกกับความอัดอั้นตันใจที่เก็บกดมาเนิ่นนานพลันพังทลายลงมาเช่นกัน น้ำตาแห่งความแค้นและซมสานไหลรินลงมาเปรอะหน้า ก่อนที่ยศกรจะตะคอกกลับไปสุดเสียง “แล้วถ้ากูตอบว่าใช่ล่ะ... มึงจะกล้าทำหรือเปล่า!”

เย่จั๋วเอ่ยถามยิ้ม ๆ “ทว่าข้าก็มิกล้าปักใจเชื่อนัก ท้ายที่สุดแล้วในยามดรุณี ข้าเคยเห็นแม่ทัพน้อยเย่ผู้กำชัยชนะควบม้ากลับคืนสู่ราชสำนักบนถนนเทียนเจีย หอกสีเงินและอาชาสีขาวช่างดูองอาจสง่างาม อาจกล่าวได้ว่าเขาคือเด็กหนุ่มที่เจิดจรัสที่สุดในแคว้นอวิ๋น ราษฎรนับหมื่นนับแสนล ้วนมีเขาคอยปกป้องคุ้มครอง แล้วเขาจะกลายเป็นคนโหดเหี้ยมอำมหิตปานนั้นได้อย่างไร” นี่คือความในใจอันถ่องแท้ของเซวียหว่านอี้ “ด้วยเหตุนี้ข้าจึงได้ถามท่าน ว่ารู้จักวิชาแปลงโฉมหรือไม่”

)) (“แรงพอไหมครับ อ่าาาา…ชอบไอ้นั่นหรือของผัวมากกว่ากัน” (("ก็ต้องของเซอร์คานอยู่แล้ว เร็วเข้าจะแตกแล้ว เร็วกว่านี้ อ๊ะ อ๊ะ อื้ออออ"))

ยศรีบยกอีกมือขึ้นคว้าพร้อมกันทั้งสองเต้าแล้วบีบขยำจนมันบี้แบนไม่เป็นทรง เขาหายใจหอบด้วยความตื่นเต้นสุดขีดยิ่งทำให้พี่สาวรู้สึกสนุก "น้องชื่ออะไรคะ?" "ยศครับ" "น้องยศเคยจูบผู้หญิงรึยัง" "ยังครับ" "งั้น.. ขอจูบแรกให้พี่แก้วนะคะ.. อ้าปากสิ"

คนทรยศ! รังสีสังหารจากอ๋องอาบโลหิตแผ่ออกมากดดันทั้งกระโจม ”หุบปาก คนทรยศคือพวกเจ้า กลุ่มกบฏ มิใช่เขา ตระกูลหวังทั้งตระกูลและตระกูลญาติมิตรใกล้ชิดรอดจากโทษกบฏครั้งนี้เป็นเพราะเขา เจ้าควรจะขอบคุณเขาถึงจะถูก อีกอย่าง…“

กันได้ด้วยน้ำตาและเศษโลหะอัปมงคลพวกนี้ ในเมื่อพวกเจ้าเลือกที่จะรับใช้ตระกูลซุนและทรยศต่อนายจ้างผู้ประทานข้าวปลาอาหารให้ พวกเจ้าก็จงไปทวงถามหาความอิ่มท้องจากพระสนมซูเฟยของพวกเจ้าเอาเองเถิด กฎระเบียบของฮองเฮาศักดิ์สิทธิ์และไม่มีข้อยกเว้นสำหรับผู้ทรยศ ไสหัว ออกไปให้พ้นจากลานกระจายเสบียงของข้าเดี๋ยวนี้ ก่อนที่ข้าจะหมดความอดทนและใช้ดาบฟันคอพวกเจ้าแทนการปล่อยให้อดตาย"