ทําฟาร์ม/ปลูกผัก/ทำสวน Novels & Stories

ชายหนุ่มผู้ที่ตายจากโลกเก่า และวิญญาณได้มาเข้าร่างของเด็กหนุ่มที่มีชื่อเล่นเหมือนเขาในอีกโลกหนึ่ง โลกนี้เขาทำอาชีพทำสวนผักและไร่ผลไม้

วรดาที่นิ่งเงียบมาตลอดตั้งแต่ก้าวขาเข้ามาในห้อง เธอเทียวเม้มปากเข้าหากันแน่นแล้วแน่นอีก คำว่า ‘มีอะไรกัน’ ของอติรุจน์ เธอแทบอยากจะลุกหนี เขาดูไม่ออกอีกหรือว่าเธอกำลังจะโดนเชือดอยู่แล้ว “เอ่อ..งะ..งั้นหนูขอตัวก่อนนะคะ” ถอยไปตั้งหลังยังทันอยู่ใช่มั้ย เธอไม่พร้อมสำหรับสถานการณ์นี้จริง ๆ แต่แล้วความตั้งใจของเธอก็ถูกเสียงของคู่แม่ลูกผูกจิตพังลงอย่างไม่เป็นท่า

อวี้จินจะไม่ใช่เหยื่ออีกต่อไป! เพราะความโง่เขลาและหัวอ่อน ทำให้อวี้จิน ต้องตกเป็นเหยื่อของคนใจชั่ว ในเมื่อได้รับโอกาส ให้กลับมาแก้ไขอดีตอีกครั้ง ครั้งนี้เธอจะไม่ยอม เป็นเหยื่ออีกต่อไป

“ป้ากวา ป้ากวาคะ” ฉันจอดจักยานของตัวเองพร้อมคว้าปิ่นโตหน้ารถมาไว้ในมือจากนั้นก็เดินขึ้นเรือนทรงไทยมาถึงระเบียงที่ถูกออกแบบในยื่นเยื้องออกไปเพื่อรับกับวิวพื้นไร่ชากว่าหลายร้อยไร่ก็ไม่ได้รับเสียงตอบรับเลย “ป้ากวาคะอยู่มั้ยแม่ให้น้อยเอาแกงฟักมาให้ค่ะ” ฉันจึงเดินเข้าไปอีกฟากหนึ่งซึ่งเป็นครัวที่ถูกแบ่งออกจากกันอย่างชัดเจนตรงที่ฉันยืนเป็นครัวแบบฝรั่งว่าในขณะที่วางปิ่นโตเสียงอะไรไม่รู้ดังมาจากห้องอีกฝั่งดังตึ่ง “ปะ ป้ากวาคะ น้อย...” คนที่ยืนปะจันหน้าไม่ใช่ป้ากวาแต่เป็นผู้ชายตัวสูงโปร่งมีรอยสักเด่นออกมาจากเสื้อเชิ้ตดำท่าทางดูง่วงมากถึงมากสูด “พี่เป็นใคร เข้ามาบ้านคนอื่นได้ยังไงกัน ขโมยเหรอ!” “…” เขาไม่ตอบแต่กับกอดอกยืนยิ้มเหมือนคนบ้าวินาทีนั้นฉันคว้าไม้กวาดมากะเป็นอาวุธ “นี่บ้านป้ากวานะ ขโมยอะไรป้ากวาเอาตายเลย” “…” เขาเปลี่ยนนัยน์ตาเป็นเรียบเฉยแต่จ้องฉันไม่วางสายตา “ตกลงเป็นใคร พี่เป็นใคร” “โตขึ้นเยอะเลย” “ต้องเป็นคนบ้าแน่ๆ” “เป็นลูกกวางของเธอไงยัยเด๋อ”

“ช่อม่วง” เด็กสาวที่เติบโตขึ้นมาโดยปราศจากความรักของบิดามารดา ครอบครัวเธอมีเพียงตากับยายและน้องๆ เท่านั้น หากจะบอกว่าเธอเป็นเด็กบ้านแตกสาแหรกขาดก็คงไม่ผิดนัก ความฝันของช่อม่วงคือการเรียนจบสูงๆ และมีงานดีๆ ทำ เธอต้องการนำรายได้มาจุนเจือครอบครัว แต่ดูเหมือนว่าความฝันอันเลือนลางจะสะดุดลง เพราะสาวน้อยวัยแรกแย้มอย่างเธอต้องแต่งงานกับ “ทศพล” หนุ่มโสดวัยกลัดมันที่อายุมากกว่าถึงเจ็ดปี มิหนำซ้ำชายหนุ่มผู้นี้ยังชอบทำตัวเสเพลไม่เอาการเอางาน มาลุ้นกันว่าช่อม่วงจะก้าวผ่านอุปสรรคครั้งสำคัญไปได้หรือไม่

"ถอยไป ฉันจะพาลูกกลับบ้าน" "ไม่! วิวต้องรักษาคำพูดสิ" "เหอะ! ที่นี้มาทวง หน้าด้าน" "เออ! หมอกหน้าด้าน หน้าทน หน้าหมา หน้าแมว หน้าอะไรอีกด่ามาเลย หมอกยอมหมดแหละ" "ไม่ต้องมาพูดดี ฉันเกลียดคุณ"เมื่อเจอไม้นี้ ภัทรทิราก็ไปไม่เป็น สินธรทำแบบนี้อีกแล้ว ออดอ้อน แล้วก็ไล่ต้อนให้เธอจนมุม "ย้ำอีกแล้ว ไม่เหนื่อยเหรอ ที่ต้องโกหกหัวใจตัวเอง วิวไม่เคยเกลียดหมอก หมอกรู้" "อย่ามารู้ดี พูดมาก รำคาญ!"พูดพร้อมกับเบี่ยงหลบ ทำท่าจะเดินไปที่ประตู "วิว...หกปีแล้วนะ ที่เราเป็นแบบนี้"ร่างบางชะงักเท้า ที่กำลังจะก้าวต่อ "หกปีที่เรา ต้องคอยหลอกตัวเอง ว่าเราเกลียดกัน"หัวใจดวงน้อยเต้นแรงขึ้น หยุดฟังว่าสินธรจะพูดอะไรต่อ "วิวรู้ไหม ว่าหมอกทรมานแค่ไหน ที่ต้องบอกตัวเองว่าอย่าคิดถึง ใจวิวทำด้วยอะไร ทำไมมันถึงได้แข็งแบบนี้ บอกหน่อยได้ไหม ว่าหมอกต้องทำยังไง ถึงจะได้หัวใจของวิวคืนมา" ภัทรทิรายกมือขึ้นปาดน้ำตา ที่อยู่ๆมันก็ไหลออกมา

ถ้าเด็กมันจะยั่ว อยากได้เราเป็นผัวเราก็ต้องสนอง ถ้าคิดจะมีเมียเด็กต้องเช็คร่างกายให้พร้อม เด๋ียวเมียหาว่าแก่ ถ้าคิดจะมีผัวแก่ต้องยั่วให้เป็น ลีลาต้องเด็ด แต่งตัวให้ยั่ว ให้ผัวรักผัวหลงจนโงหัวไม่ขึ้น

เธอต้องกลายเป็นแค่เมียคืนเดียวอย่างนั้นหรือ... รอยเลือดที่บ่งบอกว่าเธอเป็นผู้หญิงใจง่าย ถ้าเพียงแต่ตอนนั้นเธอหักห้ามใจของตัวเอง ผลักเขาออกไป ไม่เผลอหลงใหลไปกับความใกล้ชิดที่โหยหา เรื่องทุกอย่างคงไม่เกิดขึ้น เขาคงไม่มองเธอว่าเป็นผู้หญิงใจง่ายที่พาตัวเองเข้าไปอ่อยถึงในห้องนอน แต่ต่อให้มานั่งโทษใครสุดท้ายก็ไม่มีประโยชน์อะไร เธอเสียใจกับมันมามากพอแล้ว ต่อจากนี้ไปเธอจะเป็น อิงวิฬาร์ คนใหม่ที่เข้มแข็งและระมัดระวังตัวมากกว่าเดิม ไม่ใจง่ายแบบเดิมอีก…ไม่อีกแล้ว แรงขยี้ถูกส่งผ่านจากมือบางลงบนผืนผ้า จนฝ่ามือแดงช้ำ แสบไปหมด “พี่กล้าคนใจร้าย บ้าที่สุดเอาเงินฟาดหัวแบบนี้ได้ยังไง” เธอขยี้ขจัดคราบสกปรกให้หายไป แต่คราบความเสียใจในใจยังคงอยู่ เธอจะปิดประตูลงกลอนหัวใจ พอกันทีกับความรักที่ชื่อ…กฤตธวัช

กู้จื่อเว่ยต้องมาอยู่ในร่างเด็กสาวชนบท ที่บิดาไปทหารแทนพี่ชายของเขา เมื่อมีข่าวว่าบิดาเสียชีวิตในสนามรบ บ้านใหญ่ไม่ลังเลที่จะขับไล่นางกับมารดาและน้องๆ จากนักการตลาดต้องมาจับจอบจับเสียมขึ้นเขาล่าสัตว์ กู้จื่อเว่ยนั่งมองต้นไม้ที่หักโค่นจากแรงลม ที่ดินนี้เป็นที่ดินของบิดาร่างเดิม อยู่ติดลำธารห่างไกลหมู่บ้าน ท่านพ่อช่วยถางที่ดินตอนที่อพยพมาใหม่ๆ แต่สุดท้ายกลับได้ที่ดินเลวมาแปลงหนึ่ง แต่ไม่เป็นไรหาเครื่องมือมาจัดการต้นไม้พวกนี้ออกจากพื้นที่ก็เรียบร้อยแล้ว ทำไร่ไถนาใช่ว่าไม่เคยทำ ก่อนจะเป็นพนักงานบริษัทที่ประสบความสำเร็จชาติก่อนก็เป็นแค่ลูกจ้างในฟาร์มมาก่อน ส่วนเด็กสองคนนั่นไม่ยากหรอก เคยรับจ้างเลี้ยงเด็กครึ่งหมู่บ้านมาแล้วเพื่อหาเงินส่งตัวเองและให้คุณย่าที่รับเลี้ยงเธอจากสถานเลี้ยงเด็กกำพร้าได้สุขสบาย

จากคุณหนูลูกสาวเพียงคนเดียวของมหาเศรษฐีหมื่นล้าน ต้องกลายมาเป็นสาวน้อยตกอับในชั่วข้ามคืน เมื่อชีวิตถึงทางตันเธอจึงยอมทำทุกอย่างเพื่อความอยู่รอดของครอบครัวที่เธอยังเหลืออยู่