นางเอกแข็งแกร่ง นิยาย & เรื่องราว

ผู้หญิงในโลกของผู้ฝึกตนไม่เหมือนกับคนธรรมดา พวกเธอเป็นพวกที่รักในความแข็งแกร่งอย่างแท้จริง ขอแค่คุณเก่ง คุณก็จะมีสาว ๆ เข้ามาหาไม่หยุด อีกอย่าง เย่ซิวไม่ใช่แค่แข็งแกร่งเท่านั้น แต่ยังหน้าตาดีอีกต่างหาก เย่ซิวหันไปมองเจ้าสำนัก “เจ้าสำนัก ผมชนะแล้ว กรุณามอบรางวัลใ ห้ผมด้วย”

แข็งแกร่งมาก แข็งแกร่งแบบไม่เห็นก้นเลยทีเดียว และไม่รู้ว่าผู้แข็งแกร่งเช่นนี้ ทำไมถึงมาอยู่ในใจกลางหมอกพิษของป่าทวนแสง นี่ยิ่งทำให้นางรู้สึกอยากรู้อยากเห็นขึ้นไปอีกว่าใจกลางหมอกพิษของป่ามีอะไรอยู่

นางก็ชนเข้ากับอกแกร่งของบุรุษผู้หนึ่ง กลิ่นเย็นเฉพาะตัวของโอรสสวรรค์ปกคลุมรอบตัวนาง กล้ามเนื้อแกร่งตึงแน่นแสดงถึงพลังมหาศาล เสียงทุ้มต่ำและเยียบเย็นดังขึ้นเหนือศีรษะ “หากเจ้าให้ฮองเฮาข้าเห็นภาพเช่นนี้อีกครั้ง ข้าจะส่งพวกเจ้าไปเป็นเมียของแม่ทัพนายกอง!”

บทที่ 32 ส่วนนี่นางร้าย “ตัวโง่งม?” ใช่ นางต้องแข็งแกร่งขึ้นมากกว่าเดิม จะได้ไม่มีใครมาดูถูกและสมกับเป็นองครักษ์หวังเฟิงหลง

“เหตุใดท่านไม่เอาราชโองการตัวจริงไปยื่นต่อขุนนางปลดฝ่าบาทลง หรือท่านไม่แข็งแกร่งพอ” คำว่าไม่แข็งแกร่งกลับโดนคนตัวใหญ่ขบที่ปลายยอดถัน จากนั้นเงยหน้าขึ้นมองนาง “หากข้าไม่แข็งแกร่งจงโจวก็มีแต่คนไร้น้ำยาทั้งแคว้น”

ปู้จิงลงมืออย่างไม่ออมแรง นางทั้งเตะทั้งต่อยทั้งกระทืบคนที่ล้มลงไปแล้วจนกระอักเลือดออกมา ไม่ว่าคนชุดดำจะใช้ดาบหรือกระบี่เข้ามาทำร้ายนางมากแค่ไหน แต่ด้วยผิวหนังและพลังร่างกายสุดแกร่งของปู้จิงแล้ว ของเล่นเหล่านี้ไม่ระคายผิวนางแม้แต่น้อย กลับมีเพียงอาหยวนที่อยู่บนหลังนางเท่าน ั้นที่ได้รับบาดแผลจากเพลงดาบและกระบี่จนเลือดไหล “เอาอย่างไรดี เหตุใดนางจึงแข็งแกร่งเพียงนี้ ดาบกระบี่ไม่สามารถทำอะไรนางได้เลย แบบนี้พวกเราจะฆ่านางได้อย่างไรกัน” หนึ่งในคนชุดดำหันไปถามหัวหน้าที่ถูกเตะกระเด็นจนกระอักเลือดบนพื้นข้าง ๆ กันกับตัวเอง

นางไม่อยากจะเชื่อเลยว่า นางเอกในนิยายที่สมควรจะมีความเก่งกาจจะมีภาพลักษณ์อ่อนแอแลดูอมโรคขนาดนี้ นี่นางชักไม่แน่ใจแล้วว่าจะพึ่งพิงความหาญกล้าของสตรีนางนี้ได้กี่มากน้อยกัน

คิดว่าหล่อมากหรือไง ก็แค่...หล่อ ใหญ่ แข็ง แรงดี ตอกแต่ละทีสะเทือนไปถึงไส้ใน ที่สำคัญคือนางไม่ได้งอแงดิ้นรนขัดขืนสักนิด จะมาว่านางน่ารำคาญได้อย่างไร

โธ่เอ๊ยซูวี่ บอกว่าจะเข้มแข็ง จะไม่ร้องไห้ไง แล้วทำไมน้ำตาต้องไหลออกมาด้วย หญิงสาวตำหนิตัวเองในใจ ซบหน้ากับอกแกร่งแล้วร้องไห้เงียบ ๆ “ต้าเสิน” เธอเรียกโดยไม่ยอมผละจากอกแกร่งแสนอบอุ่น ไม่ยอมเงยหน้าขึ้นมองเขา “หือ”

“ก็...เป็นตัวช่วยนางเอกน่ะ เป็นผู้หญิงที่แข็งแกร่ง อดทน และก็..เจียมตัวน่ะ บทดีนะ” อืมม...ผู้หญิงแกร่งที่เจียมตัว มันช่างเหมาะกับเธอเสียนี่กระไกร เธอควรจะไปแคสบทนี้มั้ยนะ “อืม ก็น่าสนใจนะ”