พิษรักฮูหยิน: ชาติใหม่ฉันแก้แค้นทั้งตระกูล Mga Nobela at Kwento

ย้อนกลับไปก่อนออกเดินทางฮูหยินผู้นี้ได้วางยาพิษไร้สีไร้กลิ่นให้เขากินหากว่าชายผู้เป็นสามีได้รับการกระตุ้นเมื่อไหร่พิษก็จะกำเริบขึ้นเมื่อนั้นและสิ่งที่นางคิดก็คือจะโยนความผิดให้จือฉีแต่แล้วเกมที่นางวางแผนไว้กลับผิดพลาด เพราะสามีของตนผู้นี้ยังไม่ทันได้ก้าวข้ามธรณีปร ะตูบ้านของผู้ที่ตนเกลียดชังเลยด้วยซ้ำ

นักวิจัยด้านพิษวิทยาและศาสตร์สมุนไพรมากฝีมือจากโลกอนาคต เฟยอี้หร่าน จะได้ทะลุมิติมาเป็นฮูหยินน้อยผู้ร้ายกาจของรองแม่ทัพผู้เกรียงไกรเหรินฮุนนามกู้ซูฉิน ในยุคโบราณที่ไม่เคยได้ยินจากที่ใดมาก่อนอย่างแคว้นโหรว นอกจากนั้นยังมีบุตรสาวแล้วหนึ่งคน แต่ด้วยความร้ายกา

จางฮูหยินกัดฟันกล่าวอย่างโกรธเกรี้ยว โชคดีนักที่นางลอบวางยาพิษในชาของผู้เป็นสามีมานาน พิษสลายกระดูกชนิดนี้รุนแรงนัก นางรอวันที่พิษออกฤทธิ์แทบไม่ไหวแล้ว “ฮูหยินคิดเรื่องฮองเฮาอยู่หรือเจ้าคะ” นางบ่าวรับใช้ของจางฮูหยินถามอย่างรู้ใจ

นางเพียงแค่อยากยืนยันการคาดเดาของตน ว่าสตรีนางนั้นน่าจะเกี่ยวข้องกับตระกูลเฟิน “เจอแล้ว นางเป็นคนของเฟินซิวซู ตอนที่เราบุกเข้าจับกุมนางก็สู้จนตัวตาย” สตรีผู้นั้นในอดีตก็เป็นเพียงฮูหยินที่รักสามีผู้หนึ่ง แต่พอโดนสามีทรยศนานวันเข้า ความโกรธแค้นก็สะสมจนสุดท้ายก็ร่ว มมือกับผู้อื่นเพื่อจะได้แก้แค้นสามี

นางรับรู้ความเคียดแค้นชิงชังบิดาจากก้นบึ้งลึกสุดหัวใจของเด็กน้อยคนนี้ แต่นางจะไม่นำพาให้ร่างนี้มีจุดจบเลวร้ายเช่นนั้นแน่ ดวงตาไร้เดียงสาเปล่งออกมาแทนที่มองจับจ้องบิดาว่าจะทำเช่นไรกับนาง ที่นินทาว่าฮูหยินคนใหม่ของเขา ‘ในเมื่อนางมีฐานะเป็นลูกสาวภรรยาที่ถูกปลดจากตำแ หน่งฮูหยิน เช่นนั้นก็ควรร้ายกาจให้น้อยแสร้งสร้างความสงสารให้มาก’

"สิ่งใดที่หลี่ชิงหยาต้องทนทุกข์ข้าจะเรียกร้องคืนมาให้เองเพื่อตอบแทนร่างนี้ของนาง ส่วนเรื่องตระกูลหยางและคนที่ฆ่าข้าก็อย่าหวังว่าจะอยู่ดีมีความสุข" ปณิธานแน่วแน่ผุดขึ้นมาในทันที หมดเวลาร้องไห้เสียใจให้กับสิ่งที่ดับสูญไปแล้ว ไร้ประโยชน์ที่จะเรียกร้องให้ชีวิตคนฟื้นคืนมา สิ่ง ที่นางต้องทำคือการล้างแค้นเท่านั้นถึงจะเรียกความยุติธรรมคืนมาให้แก่ตัวเองและตระกูลได้ นางยังเชื่อเสมอว่าการตายของตระกูลหยางไมใช่เรื่องเล็กน้อยและเป็นธรรมอย่างแน่นอน

เมื่อเรี่ยวแรงเริ่มกลับคืนมา สิ่งแรกที่ฮูหยินผู้เฒ่าทำคือการเปิดฉากบริภาษ 'คุณหนูลี่เสวี่ยเหยียน' อดีตว่าที่ลูกสะใภ้จอมปลอมอย่างเจ็บแสบ! "นังเด็กอกตัญญู! สตรีหน้าไหว้หลังหลอก!" ฮูหยินผู้เฒ่าทุบเตียงด้วยความคับแค้นใจเมื่อพูดถึงเรื่องที่ลี่เสวี่ยเหยียนชิงหนีไปแต่งงานกับชา ยอื่น "ทีตอนที่ลูกชายข้าเรืองอำนาจก็ทำทีมาประจบประแจงปานจะกลืนกิน พอรู้ว่าเฉินเอ๋อร์บาดเจ็บก็รีบเผ่นหนีไปหาที่เกาะใหม่ ช่างน่ารังเกียจนัก ข้าล่ะแค้นใจจริงๆ ที่เคยหลงผิดไปเอ็นดูงูพิษเช่นนาง!"

เสิ่นลู่ถิงหลับตาลงครู่หนึ่ง นึกถึงภาพความทุกข์ทรมานในชาติก่อนเป็นครั้งสุดท้าย ก่อนจะปล่อยให้มันเลือนหายไปในสายลมฤดูหนาว แล้วลืมตาขึ้นอีกครั้งด้วยดวงตาที่ทอประกายสดใส บัดนี้ข้าไม่ได้กลับมาเพื่อแก้แค้นอีกต่อไป แต่กลับมาเพื่อใช้ชีวิตให้มีความสุขที่สุดในฐานะ "ฮองเฮาเ" ผู้เป็นที่รักของบุรุษที่อยู่ข้างกายข้าในตอนนี้ ในชาตินี้ข้าได้เข้าใจคำว่าครอบครัวอย่างสมบูรณ์แล้ว

และเมื่อย้อนเวลากลับมา อวี้หนิงไม่ได้แค่อยากจะแก้แค้นฟางซินเหยียนและจางเหว่ยเท่านั้น แต่เธอต้องการทวงคืนความยุติธรรมให้กับแม่ของเธอด้วย เธอจะไม่มีวันยอมให้ซูเหลียนและบุตรสาวมีความสุขบนความทุกข์ของครอบครัวเธออีกต่อไปแล้ว เธอจะเปิดโปงความชั่วร้ายของคนเหล่านี้ และจะทำให้พวกเขาได้รับผลกรรมที่สาสม! (เสียงฟิล์มภาพยนตร์หมุนติ้วดังกระหึ่ม แสงไฟสปอตไลต์สาดส่องลงมายังฉากที่จัดไว้อย่างประณีต เป็นฉากการปะทะอารมณ์ระหว่างนางร้ายและนางเอกในภาพยนตร์ย้อนยุคเรื่อง "หยกพิษ"

หลังผ่านการไตร่ตรองและขบคิดอย่างละเอียดถี่ถ้วน สิ่งที่นางเรียกว่าความรักในชาติก่อน ที่แท้เป็นเพียงความลุ่มหลงไม่มีอะไรให้น่าจดจำ ชาตินี้ต่างหากถึงจะเรียกว่าความรักที่แท้จริง นางยอมปล่อยวางความแค้นที่ทำให้จิตใจเป็นทุกข์เพื่อจะได้มีความสุขกับสามีและลูก นางไม่ต้องการล้างแค้น ต้อ งการเพียงครอบครัวที่อบอุ่นสมบูรณ์ นี่ถึงจะเรียกว่าเป็นการหวนกลับมาที่คุ้มค่า “หย่วนเอ๋อร์ ได้พบเจ้าอีกครั้งช่างดียิ่ง” เสียงอู๋ซั่วหยางแหบแห้งไม่น่าฟังเฉกเช่นอดีต ท่ามกลางความมืดมิดของดวงตาที่มืดบอด เขาเงี่ยหูฟังว่าหลิวหมิงหย่วนจะตอบกลับเช่นไร