روايات وقصص ضمن พ่อลูกเสียใจภายหลัง

เธอจ้องมองซุนชิงเสวี่ยด้วยสีหน้าที่เต็มไปด้วยความรู้สึกผิด “เสวี่ยเสวี่ย พ่อของลูกตายไปแล้ว แต่เราสองคนยังต้องใช้ชีวิตต่อไปไม่ใช่เหรอ？” ประโยคนั้นถ่ายทอดความสิ้นหวังที่มีออกมาได้เป็นอย่างดี แต่ฝูงชนเบื้องล่างที่ได้ฟังดังนั้นก็เริ่มเดือดดาลขึ้นอีกครั้ง：

ถ้ามันทำให้ลูกรู้สึกดีขึ้น ตอนนี้ป๊ารู้แล้วว่าป๊าตัดสินใจผิดที่ยอมให้ลูกไปแต่งงานกับมัน นี่ถ้าปู่ลูกรู้ว่าลูกเสียใจและเจ็บปวดขนาดนี้ท่านก็คงทำเหมือนป๊าแน่ๆ” คนเป็นพ่อทำได้ทุกอย่างเพื่อลูกอยู่แล้ว ต่อให้เขาต้องถูกตราหน้าว่าเป็นคนไม่รักษาคำพูดเขาก็ยินดี เพราะการที่ต้องมาเ ห็นน้ำตาลูกและมองดูความเจ็บปวดของลูก เขาก็เจ็บปวดและรู้สึกเสียใจไม่ต่างกัน

“ไม่ว่าต่อไปนี้ชีวิตครอบครัวเราจะเกิดอะไรขึ้นขอให้ลูกรับรู้ว่าพ่อรักลูกมากและรู้สึกผิดกับทุกอย่างที่เกิดขึ้น” ชายสูงวัยก้มหน้าเช็ดน้ำตาเพราะไม่อยากให้ลูกสาวได้รับรู้ว่าเขาเสียใจแค่ไหน ความจริงที่อีกไม่กี่วันเขาก็คงต้องบอกให้ นับดาวได้รู้มันอาจจะทำให้ลูกสาวเกลียดเข้าไปต ลอดชีวิตเลยก็ได้

หลังจากพูดประโยคนี้จบหยดน้ำตาก็หยดลงบนภาพถ่ายจากหนึ่งหยดก็เป็นสองหยด และมีหลายหยดไหลทิ้งลงมาบนภาพนั้น “...พ่อน่าจะดูแลลูกให้ดีกว่านี้ พ่อขอโทษ อภัยให้พ่อด้วย...” เขาได้แต่พูดประโยคนี้ซ้ำไปซ้ำมาอย่างกับคนเสียสติ และเหตุที่ทำให้เขามีอาการแบบนี้ก็เพราะเขาได้ ทำเรื่องที่เสียใจที่สุดในชีวิตอย่างไม่น่าให้อภัย เขาไม่รู้ว่ามันเกิดขึ้นได้อย่างไร แต่พอรู้ตัวอีกที ‘ลูกสาว’ ก็ไม่อยู่กับเขาแล้ว

“ผมว่าผมจะเกษียณแล้วหลังจากมินนี่เรียนจบแล้วเข้าดูแลบริษัทเองได้” ฉันยันตัวลุก มองพ่อซึ่งแววตาลึกซึ้งคู่นั้นกำลังแสดงออกว่าเสียใจ เสียใจอะไร? เสียใจที่ไม่มีแม่อยู่ข้าง ๆ งั้นเหรอ “แม่โอเคไหมคะ”

คุณพ่อตอบกลับไปตามตรงเพราะเขาไม่ได้โกรธหรือรู้สึกอะไรไม่ดีต่อลูกชาย มีแต่ความเข้าใจเพราะการสูญเสียแบบนี้ใครๆก็เสียใจ ลูกชายสูญเสียแม่และน้องสาวเหมือนกับตัวเขาที่สูญเสียภรรยาและลูกสาว ความเสียใจที่มีมันไม่สามารถบรรยายออกมาได้

ผิดหวังและเสียใจที่วันนี้ลูกชายที่เลี้ยงมากับมือไม่เชื่อฟัง เวฆาถอนหายใจยาวดังตามหลังคนเป็นพ่อเลี้ยงที่เดินผ่านหน้าไปเมื่อตะกี้ สองมือยกขึ้นลูบหน้าตามเพื่อจะกลับมาผ่อนคลายดั้งเดิม หนักใจเป็นอย่างมากเมื่อถูกคนเป็นพ่อเลี้ยงที่มีพระคุณท่วมหัวสั่งออกมาแบบนั้น

“พ่อรู้ว่าสิ่งที่พ่อทำลงไปในอดีตมันผิดต่อซอล และผิดต่อแม่มาก พ่อไม่มีคำแก้ตัวที่จะพูดให้ตัวเองดูดี เพราะถึงยังไง พ่อก็เป็นคนเลวคนนึง ที่เคยทำให้เมียกับลูกเสียใจและผิดหวัง” “….” เธอนั่งบีบมือตัวเองไว้แน่นเพื่อระบายความรู้สึกต่างๆ ที่ตีตื้นขึ้นมาจนรู้สึกปวดหนึ บกลางอก

รามสูรเหลือบมองลูกชายด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความผิดหวังและความเยาะเย้ย “แต่วันไหนที่ลิเดียจำได้ว่ามึงทำอะไรไว้บ้าง......กูคิดว่าคงไม่มีใครอยากอยู่กับมึงต่อหรอก” คนเป็นพ่อส่ายหน้าและย้อนทุก ๆ การกระทำของลูกชายตัวเองออกมาอย่างใจเย็น

อดเพราะอุบัติเหตุในครั้งนั้นที่ทำให้ผมคิดว่าผมได้พรากชีวิตของเด็กน้อยไปแล้วตลอดกาล ผมรู้สึกผิดกับเรื่องนี้มาโดยเสมอและเสียใจกับการกระทำทุกอย่างของตัวเอง” หันไปมองหน้าลูกสาวและลูกชายก่อนที่หยาดน้ำตาจะหยดเผาะ ทำให้เขารีบปาดเช็ดมันออก น้ำใสที่เห็นเช่นนั้นก็ทำเอาเธอน้ ำตาคลอไปด้วย