พ่อลูกเสียใจภายหลัง Novels & Stories

มารดาเดินเข้ามาลูบไหล่ลูบหลังสองพี่น้อง ทั้งจักรภพและเจตพลมองหน้ากัน ก่อนมองไปยังบิดาที่ยังยืนหันหลังให้ “แต่พ่อ…” พ่อผิดหวัง และพวกเขาเองก็เสียใจที่ทำให้ผู้ให้กำเนิดเป็นทุกข์ “พ่อก็ยังเป็นพ่อ ลูกรู้ใช่ไหม”

"หือ ทำไมคุณพ่อคิดแบบนั้นล่ะคะ" "แค่มองตาลูกพ่อก็รู้แล้วว่าเกิดอะไรขึ้น ไหนบอกพ่อมาซิว่าใครทำให้เราต้องเสียใจ"

ผู้เป็นพ่อปล่อยเสียงร้องไห้โฮออกมาด้วยความเสียใจเป็นที่สุด น้ำตาของลูกผู้ชายไหลอาบแก้มอีกครั้งหลังจากที่ไม่ได้ไหลมาเป็นสิบปีแล้วนับจากวันที่เสียภรรยาอันเป็นที่รักไป หมดสิ้นแล้วความรักของพ่อที่มีให้กับลูกสาวเพียงคนเดียว หมดแล้วครอบครัวที่เคยให้ความสำคัญเพื่อหวังอ ำนาจอันยิ่งใหญ่เกินใคร

ดีจังที่เขาขยันทำงาน. คุณพ่อหันมามองหน้าฉัน ก่อนจะก้มลงไปดูที่ท้อง "พ่อ... นึกไม่ถึงเลย ว่าลูกสาวพ่อกับลูกชายคุณทิพย์ กำลังจะมีหลานให้เรา... ใจนึงพ่อก็ดีใจ... อีกใจพ่อก็เสียใจ" คุณพ่อถอนหายใจและลูบผมฉัน สายตาคุณพ่อนั้น... มันเศร้าอีกแล้ว

นภดลกระตุกยิ้มมุกปาก พูดออกไปอย่างไม่คิดที่จะใส่ใจ "พ่อทำกับผมแบบนี้ได้ยังไง รู้ไหมว่าผมต้องเสียใจ อยู่กับความทุกข์ใจมากแค่ไหนที่ต้องเลิกกันทั้งที่ยังรัก พัฟพายก็เสียใจไม่ต่างไปจากผม" เจย์อาร์พูดออกมาด้วยความเสียใจบวกกับความโมโหอย่างห้ามตัวเองไว้ไม่อยู่

กมลเนตรก้าวขาออกไปทั้งน้ำตาไม่ต่าง แต่เป็นความรู้สึกเสียใจที่ต้องห่างลูก ไม่ใช่เพราะการเลิกราในครั้งนี้ ความรู้สึกเจ็บปวดบีบรัดกันทั้งสามคน แต่ถ้าฝืนทุกอย่างมันจะพังไปมากกว่านี้ ปวีร์ยืนนิ่งมองรถที่ขับออกไป ทว่าน้ำตาของเด็กผู้ชายไหลเงียบไม่มีเสียง ด้านหลังคือสายตาอ่อนไหว ของผู้เป็นพ่อ สงสารลูกไม่น้อยเมื่อครอบครัวต้องสาแหรกออกจากกัน แต่กระนั้นก็ยืนหยัดจะมอบความรักความอบอุ่นให้ปวีร์ให้รู้สึกไม่ขาด

มีชัยบอกพร้อมกับแววตาที่สะท้อนความเสียใจและผิดหวังที่สั่งสมมานานพร้อมกับน้ำตาที่พยายามกลั้นแล้วแต่มันก็ยังไหลออกมา เขารู้ตัวดีว่าวันนี้เขาคงไม่รอดแน่จึงเลือกที่จะพูดความในใจให้กับลูกสาวได้ฟังถึงแม้ว่ามันจะเป็นครั้งสุดท้าย " พ่อ กุลรักพ่อนะคะ " คนตัวเล็กกับสายตาที่ดูเศร้าๆร าวกับกำลังจะถูกทอดทิ้งให้โดดเดี่ยว ตอนนี้นัยน์ตาของเธอไม่มีประกายแห่งความหวังอยู่เลยแม้แต่นิดเดียวเหมือนรู้ว่าเหตุการณ์ข้างหน้าจะเกิดอะไรขึ้นจึงรีบชิงบอกรักพ่อไปก่อนที่จะไม่มีโอกาสได้พูดมันอีก

“เสียใจเรื่องอะไรคะ หนูเต็มใจให้คุณพ่อเอา คุณพ่ออย่าโทษตัวเองเลยนะคะ” “ไม่ใช่... พ่อไม่เสียใจที่เอาหนูรัตน์” “แล้วคุณพ่อเสียใจเรื่องอะไรคะ” หล่อนมองพ่อสามีที่ค้อมร่างอยู่เหนือร่างหล่อน ดวงตาท่านวิบวาวไปด้วยความหื่นกระหาย

หลายคนที่ได้ยินประโยคสุดท้ายจากที่กลัวอยู่ก็เปลี่ยนเป็นดีใจ อีกหนึ่งคนที่ดีใจมากไม่ต่างจากใครเลยก็คือพ่อเลี้ยงอิทธิพล เพิ่งรู้ว่าครอบครัวสำคัญมากก็ตอนที่กำลังจะเสียลูกไป

ท่านถอนหายใจออกมาและมองสภาพของลูกชายคนโตอย่างเหนื่อยใจ "พ่อเข้าใจว่ากำลังเสียใจ แต่รู้ใช่ไหมว่าทุกอย่าง แกเป็นคนทำมันพังด้วยตัวเอง" เมื่อทั้งคู่นั่งลงที่โต๊ะได้ ท่านก็จัดการสั่งสอนรันเวย์อีกชุดใหญ่