พ่อลูกเสียใจภายหลัง นิยาย & เรื่องราว

คืนที่ฉันตาย ครอบครัวของฉันทุกคนกำลังยุ่งอยู่กับการฉลองวันเกิดอายุครบสิบแปดปีของเอเลน่า พี่สาวฝาแฝดของฉัน ทุกคนต่างคิดว่าเอเลน่าจะต้องตายในวันรุ่งขึ้น พวกเราเป็นเอลฟ์ พ่อของฉันทำงานเป็นผู้พิทักษ์เผ่า และหลังจากแม่ให้กำเนินฉันกับเอเลน่าที่เป็นฝาแฝดกันเธอก็เลิกทำงานไปโดยสิ้นเชิง พวกเราควรจะเป็นครอบครัวที่มีความสุข แต่ตั้งแต่ลืมตาดูโลก ฉันกับเอเลน่าก็ถูกผูกมัดด้วยคำสาปของแม่มด เพราะเอเลน่าเกิดก่อนฉันหนึ่งนาที เธอจึงต้องแบกรับความรับผิดชอบของคำสาปนั้นไว้เต็มๆ เธอไม่ควรจะมีชีวิตอยู่เกินอายุสิบแปดปีด้วยซ้ำ นับตั้งแต่วันที่เราเกิด เอเลน่าคือสมบัติล้ำค่าของครอบครัว พ่อกับแม่ปฏิบัติต่อฉันเหมือนฉันเป็นหนี้อะไรบางอย่างกับเธอ ของเล่นชิ้นใหม่ต้องตกเป็นของเธอก่อน ชุดใหม่ๆ เธอก็ได้เลือกเสมอ ทุกคืน แม

คำพูดที่เหมือนมีดกรีดนี้ ทำให้ใจของฉันเจ็บปวดยิ่งนัก หลังจากพ่อแม่เสียชีวิตไป พี่ชายก็เกลียดฉันเข้าไส้ คิดว่าฉันเป็นคนทำให้พ่อแม่ตาย ไม่ยอมรับฉัน และไล่ฉันออกจากบ้าน

น้ำตาลูกผู้ชายไหลออกจากสองตาช้า ๆ คำพูดรุนแรงของลูกสาวดังเต็มสองหู สร้างความเสียใจให้คนเป็นพ่อเกินจะรับไหว “ลูกแค่กำลังโกรธและเสียใจ พี่อย่าคิดมากนะคะ”

ได้เรื่อง​ เขาทำให้พ่อกับแม่ต้องเสียใจกับการกระทำของเขา​ ทั้งๆที่ท่านเลี้ยงดูและสั่งสอนเขามาอย่างดี แต่เขาก็ยังทำให้พวกท่านผิดหวัง ตั้งแต่เขาเกิดมาเหมราชไม่เคยเห็นน้ำตาแห่งความเสียใจของพ่อกับแม่ที่มีต่อตัวเขาเลย​ ที่ผ่านมาเขาคือความภาคภูมิใจของพวกท่านเสมอ แต่ครั้งนี้ล ูกอย่างเขาทำให้ท่านทั้งสองร้องไห้ออกมาเพราะรับไม่ได้กับการกระทำของลูก

มารดาเดินเข้ามาลูบไหล่ลูบหลังสองพี่น้อง ทั้งจักรภพและเจตพลมองหน้ากัน ก่อนมองไปยังบิดาที่ยังยืนหันหลังให้ “แต่พ่อ…” พ่อผิดหวัง และพวกเขาเองก็เสียใจที่ทำให้ผู้ให้กำเนิดเป็นทุกข์ “พ่อก็ยังเป็นพ่อ ลูกรู้ใช่ไหม”

"หือ ทำไมคุณพ่อคิดแบบนั้นล่ะคะ" "แค่มองตาลูกพ่อก็รู้แล้วว่าเกิดอะไรขึ้น ไหนบอกพ่อมาซิว่าใครทำให้เราต้องเสียใจ"

นภดลกระตุกยิ้มมุกปาก พูดออกไปอย่างไม่คิดที่จะใส่ใจ "พ่อทำกับผมแบบนี้ได้ยังไง รู้ไหมว่าผมต้องเสียใจ อยู่กับความทุกข์ใจมากแค่ไหนที่ต้องเลิกกันทั้งที่ยังรัก พัฟพายก็เสียใจไม่ต่างไปจากผม" เจย์อาร์พูดออกมาด้วยความเสียใจบวกกับความโมโหอย่างห้ามตัวเองไว้ไม่อยู่

กมลเนตรก้าวขาออกไปทั้งน้ำตาไม่ต่าง แต่เป็นความรู้สึกเสียใจที่ต้องห่างลูก ไม่ใช่เพราะการเลิกราในครั้งนี้ ความรู้สึกเจ็บปวดบีบรัดกันทั้งสามคน แต่ถ้าฝืนทุกอย่างมันจะพังไปมากกว่านี้ ปวีร์ยืนนิ่งมองรถที่ขับออกไป ทว่าน้ำตาของเด็กผู้ชายไหลเงียบไม่มีเสียง ด้านหลังคือสายตาอ่อนไหว ของผู้เป็นพ่อ สงสารลูกไม่น้อยเมื่อครอบครัวต้องสาแหรกออกจากกัน แต่กระนั้นก็ยืนหยัดจะมอบความรักความอบอุ่นให้ปวีร์ให้รู้สึกไม่ขาด

มีชัยบอกพร้อมกับแววตาที่สะท้อนความเสียใจและผิดหวังที่สั่งสมมานานพร้อมกับน้ำตาที่พยายามกลั้นแล้วแต่มันก็ยังไหลออกมา เขารู้ตัวดีว่าวันนี้เขาคงไม่รอดแน่จึงเลือกที่จะพูดความในใจให้กับลูกสาวได้ฟังถึงแม้ว่ามันจะเป็นครั้งสุดท้าย " พ่อ กุลรักพ่อนะคะ " คนตัวเล็กกับสายตาที่ดูเศร้าๆร าวกับกำลังจะถูกทอดทิ้งให้โดดเดี่ยว ตอนนี้นัยน์ตาของเธอไม่มีประกายแห่งความหวังอยู่เลยแม้แต่นิดเดียวเหมือนรู้ว่าเหตุการณ์ข้างหน้าจะเกิดอะไรขึ้นจึงรีบชิงบอกรักพ่อไปก่อนที่จะไม่มีโอกาสได้พูดมันอีก

หลายคนที่ได้ยินประโยคสุดท้ายจากที่กลัวอยู่ก็เปลี่ยนเป็นดีใจ อีกหนึ่งคนที่ดีใจมากไม่ต่างจากใครเลยก็คือพ่อเลี้ยงอิทธิพล เพิ่งรู้ว่าครอบครัวสำคัญมากก็ตอนที่กำลังจะเสียลูกไป