روايات وقصص ضمن พ่อลูกเสียใจภายหลัง

เขาจ้องมองหล่อน และถามอย่างอยากรู้ “ทำไมล่ะ เธอเสียใจจนไม่พร้อมจะไปเที่ยวไหนอย่างนั้นหรือ” “ไม่ใช่หรอกค่ะ แต่เป็นพ่อของฉันต่างหากที่ท่านเสียใจมาก จนกระทั่งตอนนี้ท่านก็ยังทำใจไม่ได้กับการจากไปของแม่ฉัน ท่านติดสุราเรื้อรังค่ะ”

แต่ลูกก็ทำใจจากเขาไปมิได้เช่นกัน! ประโยคหลังนั้นหลงเพ่ยเพ่ยมิได้พูดออกไป นางเพียงหลั่งน้ำตาออกมาอย่างเสียใจ และอาศัยสิ่งนี้ระบายความเจ็บปวดที่สะสมอยู่กับตนมานาน

สุวนีทั้งโมโหและเสียใจนั่นแหละ โกรธที่ลูกชายสร้างเรื่อง โดยไม่คิดหน้าคิดหลังให้ดี เสียใจที่หลานชายคนแรกต้องมาด่วนจากเพราะความงี่เง่าของพ่อมัน สงสารก็แต่อลีนา ที่ไม่รู้ว่าตอนนี้ไปอยู่ที่ไหน แล้วเป็นอย่างไรบ้าง ในฐานะแม่คนหนึ่งคงบอบช้ำไม่น้อย

ลุงรัฐพยักหน้าเบาๆและลูบที่ผมของลูกสาวตัวเอง "เศร้า และพ่อเสียใจด้วยนะลูก พู่กันต้องเข้มแข็งและปล่อยวางอย่าเป็นเช่นพ่อ ที่แค้นไม่ลืมหูลืมตาจนครอบครัวเละเทะไม่เป็นท่าแบบนี้"

รวงข้าว... ฉันเห็นอาการของลูกสาวแล้วก็เศร้าตามลูกไปด้วยอีกคน จึงตัดสินใจที่จะบอกเรื่องพ่อให้เด็กๆ ได้รับรู้ พวกแกจะได้ไม่รู้สึกแย่และเสียใจแบบนี้

คำพูดชัดเจนและจริงจังทำเอาผู้เป็นแม่ถอนหายใจยาวๆ ออกมา จะว่าดีใจหรือเสียใจนางเองก็บอกกับตัวเองไม่ได้ เมื่อเห็นกิริยามารยาทของสาวสวยก่อนหน้านี้ หล่อนก็รู้สึกท้อใจ หากว่าลูกสะใภ้ที่ได้มาเข้ากับลูกชายคนเล็กไม่ได้ “ตามใจลูก ลูกโตจนมีความคิดเป็นของตัวเองแล้ว แม่น่ะแ ก่ขึ้นทุกวัน ก่อนตายก็อยากจะเห็นหน้าหลานบ้างก็เท่านั้น”

ด่าทุกดอกแต่บอกว่าพ่อลูกกันคำนี้ใช้ได้ดีกับครอบครัวนี้ "แต่สุดท้ายถ้าเราไปกีดกันความรักของเขาลูกเราเองก็เสียใจไม่แพ้กัน ถึงตอนนั้นผมคงทนเห็นน้ำตาลูกสาวผมไม่ไหว"

งพวกนั้นไม่ใช่ความตั้งใจจริงของลูกเลย ลูกก็แค่รู้สึกเสียใจและไม่อยากเผชิญหน้ากับความจริงเรื่องที่พ่อของลูกตายไปแล้วก็เท่านั้น ลูกจงใจทำให้ตัวเองจิตใจด้านชา แม่เห็นลูกสิ้นหวังและเห็นลูกค่อย ๆ ดีขึ้นเรื่อย ๆ อาฮว๋าย แม่รักลูกและคาดหวังในตัวลูกมากเลยนะ ลูกร ู้ใช่ไหม?”

"หมอเสียใจด้วยนะ พ่อของคุณเสียชีวิตแล้ว" เสียงของหมอยังคงดังก้องอยู่ในหัวของเลย์ลาหลายวันหลังจากที่เธอได้ยินข่าวร้าย เธอจำได้แม่นว่าตัวเองทรุดลงไปบนพื้นและร่ำไห้อย่างเสียงดังได้อย่างไร

พันกระดกเหล้าข้าวครึ่งเเก้วลงคอรวดเดียว แล้วจับบ่าบุตรสาวให้นั่งตัวตรง พิมพ์รดาร้องไห้ความรู้สึกผิดเจือปนในแววตา พันเห็นน้ำตาเม็ดใสหลั่งไหลออกมาอย่างเสียใจ หัวอกผู้เป็นบิดาก็ร้าวไปทั้งทรวง "ฮึก พิมพ์เรียนไม่จบค่ะพ่อ" เหมือนสายฟ้าฟาดลงกลางใจของพัน เขาเสียใจกับความจริง ที่พิมพ์รดาพูด เขาออกจะโกรธด้วยซ้ำ แต่พอเห็นความเสียใจร้องไห้ปริ่มจะขาดใจของแก้วตาดวงใจ เขาก็ไม่อาจจะพ่นคำพูดร้ายๆให้เจ็บปวดใจได้ "ทะ...ทำไมลูก"