พ่อลูกเสียใจภายหลัง Novels & Stories

พ่อเลี้ยงภูผาและแม่เลี้ยงอารีเองก็มองลูกชายด้วยความรู้สึกผิดหวังไม่ต่างกัน

เหยนก่วงเศร้าโศกเป็นอย่างมาก เขากอดศพของลูกชายเอาไว้และร้องโฮออกมาอย่างเจ็บปวด เสียลูกชายในวัยชรา ส่งผลกระทบต่อเขาเป็นอย่างมาก

"แกจะรับผิดชอบต่อผู้หญิงที่เสียหายยังไง?" "แกจะรับผิดชอบต่อสถานศึกษายังไง?" คนเป็นพ่อขึ้นเสียงใส่ลูกชายของเขาอย่างบ้าคลั่งด้วยความผิดหวังมาก ๆ

น้ำเสียงของกิ่งฟ้าเด็ดเดี่ยวมาก เธอเจ็บช้ำกับคำนี้มานานมากแล้ว “ลูก... พ่อรู้ว่าหนูเสียใจ พ่อเองรู้สึกผิดมาตลอด” เสียงของกมลภักดิ์ดังขึ้นตรงประตูหน้าห้อง

“โทษคุณนั่นแหละ! โทษไอ้ความคิดโง่ ๆ ของคุณนั่นแหละ ลูกชายของฉันถึงไม่ยอมรับฉันแล้ว!” แม่ร้องไห้อย่างพังทลาย ทว่าพ่อกลับเพียงโอบไหล่ของแม่ไว้พลางเอ่ยปลอบใจ จู่ ๆ แม่ก็หยุดชะงัก เธอมองพ่อด้วยความคลางแคลงใจ

ด้วยความน้อยใจที่มีต่อลูกชาย มันก็ทำให้เขาพูดดีด้วยไม่ได้ “ซึ้งใจกับคำพูดนี้จังเลยว่ะพ่อ” ภวัตกัดปากตัวเองเบา ๆ เพื่อขมอารมณ์ไว้

เธอพูดออกมาทั้งน้ำตา แม่ของเธอที่ได้ยินก็ย่อตัวลงก่อนจะประคองเธอมานั่งบนโซฟาและกอดปลอบใจ ส่วนพ่อของเธอก็มองเธอด้วยแววตาที่แดงกล่ำ แม้ว่าพ่อของเธอจะไม่ร้องไห้ออกมา แต่เธอก็รับรู้ได้ว่าพ่อของเธอเสียใจมากแค่ไหน คาลอสยิ้มออกมาเพื่อหวังให้ลูกของตนสบายใจ แ ต่ทว่าภายในใจมันกลับแตกสลาย ‘คนนึงก็น้องชายสุดที่รัก’ ‘อีกคนก็ลูกในไส้ที่เลี้ยงมาจนเติบใหญ่’

ดังนั้นหลังจากเวินหย่าขอโทษซ้ำแล้วซ้ำเล่า คุณพ่อหลายคนก็ถอนหายใจ ก่อนปลอบว่าไม่ต้องร้องไห้แล้ว แม้อารมณ์ของกู้เย่จะยังตกต่ำ แต่เขาก็เอ่ยขึ้น “ไม่ใช่ความผิดของลูก เป็นเพราะเสิ่นซือหนานทิ้งปมในใจไว้ให้ลูก” เรื่องนี้จึงจบลงเพียงเท่านั้น

นางก้มหน้าเพื่อพยายามซ่อนน้ำตาไม่ให้บิดาเห็น แต่นี่คือการแสดงทั้งนั้น “พ่อรู้ว่าเจ้าเสียใจ เอาเช่นที่เจ้ากล่าวเมื่อครู่ก็ได้เจ้าจะได้มีอะไรทำ จะได้ไม่ต้องคิดถึงมารดาเจ้าจนเกินไป” เมื่อเห็นบุตรสาวเศร้าใจเช่นนั้น ผู้เป็นบิดาจึงยอมใจอ่อน

ปองพลฟังแล้วยิ่งสะเทือนใจ พ่อก็ห่วงแต่นามสกุล ไม่ได้ห่วงเขา ปองพลสงบลง สีหน้าเต็มไปด้วยความสับสนขณะที่น้ำตาก็หลั่งออกมาเป็นสาย แน่ล่ะ. เขาเสียใจ ผิดหวัง และอดสูต่อเรื่องตรงหน้า พ่อไม่เคยรักเขาหรืออย่างไรถึงทำร้ายเขาด้วยถ้อยคำรุนแรงต่อหน้าคนอื่น