พ่อลูกเสียใจภายหลัง นิยาย & เรื่องราว

อดเพราะอุบัติเหตุในครั้งนั้นที่ทำให้ผมคิดว่าผมได้พรากชีวิตของเด็กน้อยไปแล้วตลอดกาล ผมรู้สึกผิดกับเรื่องนี้มาโดยเสมอและเสียใจกับการกระทำทุกอย่างของตัวเอง” หันไปมองหน้าลูกสาวและลูกชายก่อนที่หยาดน้ำตาจะหยดเผาะ ทำให้เขารีบปาดเช็ดมันออก น้ำใสที่เห็นเช่นนั้นก็ทำเอาเธอน้ ำตาคลอไปด้วย

ความเศร้าและความเจ็บปวดในช่วงสองสามวันที่ผ่านมาถูกระบายออกมาจนหมด ฉันเสียดายชีวิตของลูกมาก ตอนลูกตาย พ่อของเขากลับอยู่กับผู้หญิงคนอื่น เพราะสุนัขของเธอตาย เป็นเรื่องที่ตลกสุดๆ หลินจือจือทนเห็นฉันตำหนิลู่อวี่ไม่ได้ เธอมายืนด้านหน้าเขาแล้วพูดว่า

“เสียใจเรื่องอะไรคะ หนูเต็มใจให้คุณพ่อเอา คุณพ่ออย่าโทษตัวเองเลยนะคะ” “ไม่ใช่... พ่อไม่เสียใจที่เอาหนูรัตน์” “แล้วคุณพ่อเสียใจเรื่องอะไรคะ” หล่อนมองพ่อสามีที่ค้อมร่างอยู่เหนือร่างหล่อน ดวงตาท่านวิบวาวไปด้วยความหื่นกระหาย

ในน้ำเสียงบ่งบอกว่าเศร้าเสียใจ สำนึกผิดบุตรชายกระเถิบลงจากเตียงมานั่งตักมือน้อยๆ ลูบใบหน้าหล่อเหลาของบิดาก่อนจะเอ่ยเบาๆ "ท่านพ่ออย่าเสียใจไปเลย หยวนหยวนเข้าใจ ท่านแม่เป็นคนดีย่อมเข้าใจความจำเป็นของท่านพ่อขอรับ"

“ไม่ต้องขอโทษหรอก สิ่งที่เกิดขึ้นมันก็สาสมกับสิ่งที่พ่อทำกับพวกลูกแล้ว ตอนนี้พ่อหวังแค่ได้เห็นลูก ๆ ของพ่อมีความสุขก่อนที่พ่อจะตายก็พอแล้ว” “พ่อ!” ปฐวีร้องเรียกบิดาด้วยความตกใจ “ทำไมพูดแบบนั้นล่ะ” “หึ ๆ ทำหน้าเหมือนเป็นห่วงพ่ออย่างนั้น”

แบล็คมองหน้าจอด้วยความผิดหวัง เขาแพ้อีกแล้ว แพ้ลูกชายวัยสามขวบทั้งสองคน “ยอมอ่อนให้ต่างหากล่ะ” ผู้เป็นพ่อบ่นอุบ พลางถอนหายใจอย่างอารมณ์เสีย

ผมเงียบไม่ได้พูดตอบโต้อะไร เงยหน้ามองพ่อทั้งน้ำตาเท่านั้น "ยังไงแกก็ลูก...ไม่ว่าแกจะเป็นยังไงพ่อก็มีแกแค่คนเดียว พ่อเสียใจนะที่แกเป็นแบบนี้ แต่ในเมื่อมันเป็นแล้วพ่อก็คงต้องทำใจ ลึก ๆ พ่อเสียใจและผิดหวัง และแกก็คงเสียใจไม่ต่างกันหรอกใช่ไหม?....ฉะนั้นสิ่งที่คนเป็นพ่อทำได้ก

ก่อนวชิรันจะได้อ้าปากตอบโต้ ‘กมลา’ ผู้เป็นแม่ได้เข้ามาโอบกอดลูกเอาไว้ไม่อยากให้เกิดความบาดหมางใจระหว่างพ่อลูกไปมากกว่านี้ สองดวงตาของวชิรันเอ่อล้นไปด้วยน้ำตาแห่งความเสียใจและผิดหวังผิดด้วยหรือไงที่เขาอยากจะลิขิตชีวิตเลือกทางเดินด้วยตัวเองจะทำอะไรไปไหนจะต้องได้รับค

เห็นพ่อเงียบฉันจึงพูดความในใจออกมา "มันเป็นคนทำให้ฉันเสียลูกชาย"พ่อเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงเศร้า ฉันดูออกว่าพ่อยังคงคิดถึงพี่ชายของฉันอยู่ตลอด "มันไม่ใช่ความผิดเขาเลยนะ"

เพียงเพราะว่า เขาคือคนเดียวที่สามารถรับฟังคำระบายของคนแก่สองคนนี้ได้ พวกท่านมักจะพร่ำบ่นถึงความดีของฉันอย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย พอพูดไปจนถึงตอนท้ายก็มักจะมีอารมณ์รุนแรง พร่ำบอกซ้ำแล้วซ้ำเล่าว่าตัวเองทำผิดไปแล้ว ต่อมาหลังจากที่พ่อเสียชีวิตลง เสียงบ่นข้างหูก็เบาบางล งไปบ้าง