Novel & Cerita พ่อลูกเสียใจภายหลัง

รามสูรเหลือบมองลูกชายด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความผิดหวังและความเยาะเย้ย “แต่วันไหนที่ลิเดียจำได้ว่ามึงทำอะไรไว้บ้าง......กูคิดว่าคงไม่มีใครอยากอยู่กับมึงต่อหรอก” คนเป็นพ่อส่ายหน้าและย้อนทุก ๆ การกระทำของลูกชายตัวเองออกมาอย่างใจเย็น

อรักพราวทำงานหนักก็เพราะลูกเพื่อลูกเพื่อครอบครัว แต่สิ่งที่พ่อขอลูกแค่อย่างเดียว พราวทำให้พ่อไม่ได้เลยหรอ บอกทำตรงว่ามันเสียใจ" น้ำตาของเราทั้งสองข้างไหลออกมาทันที คุณพ่อนั่งกุมมือท่านไม่ได้ตะคอก ไม่ได้ตะเบ็งเสียงใส่ เขาพูดตัดพ้อตัวเอง น้อยใจในสิ่งที่เขาขอเราและเราทำให้ เขาไม่ได้

เขามองลูกสาวด้วยความเสียใจ “พ่อขอโทษที่ทำร้ายลูก พ่อโกรธและรู้สึกถูกทรยศ มันยากที่จะมองข้ามความรู้สึกนั้น แต่พ่อไม่อยากทำแบบนั้นกับลูกอีกแล้ว พ่อพร้อมจะพยายามกับลูกด้วย” เขาหันไปมองจักรินทร์แล้วหันกลับมา “อาจต้องใช้เวลาสักหน่อยกว่าพ่อจะไว้ใจเขาได้ แต่พ่ออยากมีส่วน ร่วมในชีวิตของหลาน และชีวิตของลูกด้วย”

อดเพราะอุบัติเหตุในครั้งนั้นที่ทำให้ผมคิดว่าผมได้พรากชีวิตของเด็กน้อยไปแล้วตลอดกาล ผมรู้สึกผิดกับเรื่องนี้มาโดยเสมอและเสียใจกับการกระทำทุกอย่างของตัวเอง” หันไปมองหน้าลูกสาวและลูกชายก่อนที่หยาดน้ำตาจะหยดเผาะ ทำให้เขารีบปาดเช็ดมันออก น้ำใสที่เห็นเช่นนั้นก็ทำเอาเธอน้ ำตาคลอไปด้วย

ความเศร้าและความเจ็บปวดในช่วงสองสามวันที่ผ่านมาถูกระบายออกมาจนหมด ฉันเสียดายชีวิตของลูกมาก ตอนลูกตาย พ่อของเขากลับอยู่กับผู้หญิงคนอื่น เพราะสุนัขของเธอตาย เป็นเรื่องที่ตลกสุดๆ หลินจือจือทนเห็นฉันตำหนิลู่อวี่ไม่ได้ เธอมายืนด้านหน้าเขาแล้วพูดว่า

แบล็คมองหน้าจอด้วยความผิดหวัง เขาแพ้อีกแล้ว แพ้ลูกชายวัยสามขวบทั้งสองคน “ยอมอ่อนให้ต่างหากล่ะ” ผู้เป็นพ่อบ่นอุบ พลางถอนหายใจอย่างอารมณ์เสีย

ผมเงียบไม่ได้พูดตอบโต้อะไร เงยหน้ามองพ่อทั้งน้ำตาเท่านั้น "ยังไงแกก็ลูก...ไม่ว่าแกจะเป็นยังไงพ่อก็มีแกแค่คนเดียว พ่อเสียใจนะที่แกเป็นแบบนี้ แต่ในเมื่อมันเป็นแล้วพ่อก็คงต้องทำใจ ลึก ๆ พ่อเสียใจและผิดหวัง และแกก็คงเสียใจไม่ต่างกันหรอกใช่ไหม?....ฉะนั้นสิ่งที่คนเป็นพ่อทำได้ก

ก่อนวชิรันจะได้อ้าปากตอบโต้ ‘กมลา’ ผู้เป็นแม่ได้เข้ามาโอบกอดลูกเอาไว้ไม่อยากให้เกิดความบาดหมางใจระหว่างพ่อลูกไปมากกว่านี้ สองดวงตาของวชิรันเอ่อล้นไปด้วยน้ำตาแห่งความเสียใจและผิดหวังผิดด้วยหรือไงที่เขาอยากจะลิขิตชีวิตเลือกทางเดินด้วยตัวเองจะทำอะไรไปไหนจะต้องได้รับค

เห็นพ่อเงียบฉันจึงพูดความในใจออกมา "มันเป็นคนทำให้ฉันเสียลูกชาย"พ่อเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงเศร้า ฉันดูออกว่าพ่อยังคงคิดถึงพี่ชายของฉันอยู่ตลอด "มันไม่ใช่ความผิดเขาเลยนะ"

เพียงเพราะว่า เขาคือคนเดียวที่สามารถรับฟังคำระบายของคนแก่สองคนนี้ได้ พวกท่านมักจะพร่ำบ่นถึงความดีของฉันอย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย พอพูดไปจนถึงตอนท้ายก็มักจะมีอารมณ์รุนแรง พร่ำบอกซ้ำแล้วซ้ำเล่าว่าตัวเองทำผิดไปแล้ว ต่อมาหลังจากที่พ่อเสียชีวิตลง เสียงบ่นข้างหูก็เบาบางล งไปบ้าง