พ่อลูกเสียใจภายหลัง Novels & Stories

พ่อของเธอเปิดประตูและเดินเข้ามานั่งลงที่เตียงด้านข้างลูกสาวใช้มือลูบหัวของเธอด้วยความเอ็นดู "เป็นยังไงคงจะรู้เรื่องที่เขาโกหกกันแล้วสินะถึงได้กลับบ้าน" "รู้แล้วค่ะ" "พ่อรู้ว่าพราวเสียใจแต่ก็ตัดสินใจเอานะ"

เมิ่งหลันที่เห็นท่าทางและแววตาของบิดาก็ให้สงสัยว่าเกิดอะไรขึ้นหรือเปล่า เมื่อกี้ยังเห็นยิ้มให้เด็กๆอยู่เลยเผลอแปปเดียวก็ดูเศร้าหมองจนบอกไม่ถูก “ไม่มีอะไรหรอกลูก พ่อก็แค่เสียใจเท่านั้นเองว่าที่ผ่านมาพ่อดูแลลูกได้ไม่ดีพอ พ่อละอายใจแก่ลูกและแก่แม่ของลูกมากทีเดียว” เขาคิ ดแบบนั้นจริงๆเพราะว่าก่อนที่แม่ของเมิ่งหลันนั้นจะเสียเขาได้สัญญาไว้ว่าเขาจะดูแลลูกสาวตัวน้อยเป็นอย่างดี แต่ดูสิ่งที่เขาทำสิ ช่างน่าละอายยิ่งนัก

" ฮืออ~~~ฮืออ~~ฉันไม่เคยสอนพวกแกแบบนี้...ฮือ~~~" บรรดาพ่อของพวกมันต่างพากันเสียใจกับสิ่งที่ลูกของตัวเองทำ บ้างก็เดินไปที่ลูกของตัวเองแล้วตบตีพวกมัน

'อยากร้องไห้ออกมาอย่างไม่อายลูกคนนี้เสียจริง' "ผมรักพ่อนะครับ ผมจะมีความสุขเพื่อพ่อครับ" "อึก!" คำพูดของลูกชายมันช่างทิ่มแทงใจของผู้เป็นพ่อยิ่งนัก ความหวังดีของตนเองกำลังจะทำร้ายความรู้สึกของคนทั้งคู่ มารร้ายตัวใดกันที่ทำให้ตนตัดสินใจสิ้นคิดแบบนี้ สองสัปดาห์ก่อน

เจ้าศิริวัฒน์เว้นคำพูดไปครู่หนึ่ง “ผมรู้สึกเสียใจและผิดหวังมาก” พ่อเลี้ยงอินทารู้สึกอับอาย “ผมขอโทษแทนลูกสาวของผมด้วยครับคุณเจ้า”

กองทัพและไลลาที่เดินมาหยุดหน้าห้องของลูกเพื่อมาดูสภาพจิตใจของขุนศึกก็ต้องชะงัก เพราะเสียงร้องไห้ของขุนศึก ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าลูกชายของพวกเขากำลังเสียใจมากแค่ไหน ในเรื่องนี้ไม่มีใครไม่เจ็บปวด “พี่ทัพ...ไลลาสงสารลูก” กองทัพดึงร่างเล็กของไลลาเข้ามากอด เขารับรู้ว่าเมียตัวเองก็ รู้สึกเสียใจกับเรื่องที่เกิดขึ้นไม่ต่างกัน พวกเขาเลี้ยงขุนศึกมาก็คาดหวังให้ลูกได้เป็นคนดี และได้เจอคนที่ดี

“แกรู้ไหมตาจอมว่าแกทำอะไรลงไป .. แกเคยคิดหน้าคิดหลังบ้างไหมก่อนที่แกจะทำอะไรโง่ๆ แบบนี้..” ดวงตาคู่สวยที่มองลูกชายของตัวเองด้วยความผิดหวังเริ่มเห่อร้อนก่อนจะมีหยาดน้ำตาค่อยๆ ไหลรินออกมาให้กับความผิดพลาดที่ไม่น่าให้อภัยนี้ “เสียงดังเอะอะอะไรกันคุณ..คุณเป็นอะไร ไอ้จอม แกทำอะไร!”

“ทนฟังให้ได้สิ ในเมื่อพวกคุณอยากให้ฉันมาหานักนี่ ทั้งๆ ที่ต่างคนต่างอยู่” “พ่อเสียใจที่ลูกพูดแบบนี้ พ่อนึกว่าลูกจะยอมรับน้าแก้ว ซึ่งที่ผ่านมาพ่อเข้าใจผิดเหรอเนี่ย”

คีตกาเอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ ความอาทรที่ได้รับจากปลายสายทำให้อารมณ์ที่พยายามเข้มแข็งเริ่มพังทลายอีกครั้ง “หนูเป้ยฟังแม่นะลูก แม่รู้เรื่องทั้งหมดแล้ว ตาวิศมาเล่าให้พ่อกับแม่ฟังหมดแล้วเรื่องพี่ชายของหนู แม่เสียใจเหลือเกินที่สั่งสอนลูกไม่ได้เรื่องจนต้องมาทำให้หนูเสียใ จแบบนี้” เสียงของคุณภคมนสั่นพร่าด้วยความรู้สึกผิดและเสียใจ

“เปล่า พี่ไม่ได้กลัวว่าลูกจะไม่รัก แต่พี่กลัวลูกจะเสียใจ ถ้าเขารู้ว่าตอนที่เขาเกิดมา คนเป็นพ่ออย่างพี่คิดจะทำลายเขา เขาคงเสียใจมาก” นภิศาพยักหน้ารับ น้ำตาเอ่อซึม เห็นแววตาหม่นเศร้าของเกื้อกูลก็อดไม่ได้ที่จะขยับเข้าไปกอด เรื่องราวในครั้งนั้นยังเป็นสิ่งที่เกื้อกูลรู้สึกผิดกับ ลูกมาจนทุกวันนี้ เขาพยายามชดเชยให้ลูกทุกอย่างทุกทางเท่าที่จะทำได้ แต่ไม่ว่าจะทำเท่าไหร่ ความรู้สึกผิดในใจของเขาก็ยังไม่ลบเลือน