Novelas y relatos de พ่ายรักนางบำเรอ

"แต่นายอย่าลืมว่าเราไม่ได้มีอะไรกับนายแค่คนเดียว เรามั่วจะตายนายจำไม่ได้เหรอ" "เรื่องนั้น...ฉันขอโทษฉันรู้ความจริงแล้วว่าไอ้พีทกับไอ้วิชมันเป็น..เอ่อเป็น เป็นคนรักกันมันคิดกับเธอแค่น้องสาวมันไม่ได้มีอะไรกับเธอ"

เควิลชะงักเล็กน้อยกับคำว่านางบำเรอที่หญิงสาวจงใจเน้นย้ำ ความจริงเขาไม่เคยมองว่าเธอเป็นนางบำเรอสักนิดที่พูดไปในวันนั้นเพราะความโกรธ และอารมณ์หึงหวงเท่านั้น เขาหลับตาสูดลมหายใจเข้าปอดลึก ๆ ก่อนจะปรือตาขึ้นเอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อน "ฉันไม่เคยคิดว่าเธอเป็นนางบำเรอ แต่ ที่พูดไปเพราะความโกรธล้วน ๆ"

ร้ายพ่ายรัก (ฟีนิกซ์xคริสตัล) **ฝากด้วยนะคะ**

บทนำ ‘นางบำเรอ’ คำนี้คือตราบาปในชีวิตของเธอ เพราะความโชคร้าย อลิชาเลยกลายเป็น...สาวขายบริการ ความสัมพันธ์ครั้งนั้นมี ‘ของฝาก’ ติดท้องมาด้วย

บทที่7 หลายวันต่อมา (กฎเหล็กของนางบำเรอ) "กฎของนางบำเรอ ห้ามหึง ห้ามหวง ห้ามวุ่นวายกับชีวิตฉัน เพราะเธอไม่มีสิทธิ์เป็นเจ้าของฉันถ้าฉันต้องการเธอเมื่อไหร่เธอก็มาหาฉันไม่มีข้ออ่างไม่มีคำว่าปฎิเสธถ้าเธอทำตามที่ฉันบอกเป็นเด็กดีให้ว่านอนสอนง่ายครอบครัวของเธอก็จะสบายแล ะฉันจะลดหนี้ให้เธอทุกเดือน"

อาชาไนยขบกรามแน่นจนสันกรามขึ้นนูนด้วยความโกรธและหึงหวง “หยาบคาย คุณไม่ใช่ผัวฉันสักหน่อย” “ถ้าฉันไม่ใช่ผัวเธอ งั้นเธอก็ไม่ใช่เมียฉันเหมือนกัน ฉันก็ลืมไป ว่าฉันให้สถานะเธอได้มากสุดก็แค่เป็นนางบำเรอ…นางบำเรอที่แปลว่าใช้ร่างกายเพื่อสนองความใคร่ และคนอย่างฉันก็ไม่จำเ ป็นที่จะต้องแคร์นางบำเรออย่างเธอ หากว่าฉันจะไปนอนกับใคร หรือแม้แต่เอากับผู้หญิงคนไหนก็ได้ทั้งนั้น เพราะคนอย่างเธอคงไม่ได้คิดอะไร!!”

�ังแน่นเข้าในซอกสวาทที่แสนปรารถนายิ่ง เมียบำเรอที่แสนหวาน รอยพิศวาสที่ไร้ความปรานีผ่านพ้นไปเมื่อร่างสูงพลิกกายลงจากร่างบอบบางของภรรยาด้วยความเหนื่อยหอบ พิรวดีพลิกกายนอนตะแคงหันหลังให้เขาอย่างอ่อนแรง น้ำตาเม็ดใสไหลรินอาบแก้มนวลเมื่อสำนึกว่าเธอเป็นได้เพียงนางบำเรอไ ร้ค่าเพื่อให้เขาระบายอารมณ์เวลาต้องการหรือโมโห

ลำคอของนางแม้จะมีจุดที่เจ็บอยู่บ้าง กลับมีบางจุดที่ให้ความรู้สึกวูบวาบ ร้อนผ่าวไปหมด “อา...นางบำเรอที่ดี...” เขาพึมพำ ก่อนฝังหน้าซุกลงบนเนินอกอันอวบอิ่ม เลื่อนมือลงจับสะโพกกลมกลึง ยกร่างของนางขึ้นแล้วกระแทกกลับลงหนักๆ อีกสามสี่ครั้ง ก่อนกดเอวนางลงแนบสนิท ปลดปล่อยน้ำ กามารมณ์สกปรกโสมมอันข้นคลั่กอุ่นร้อนเข้ามาในกายนางอย่างหนักหน่วงยิ่งกว่าสองครั้งก่อนหน้า นางบำเรอ...สุดท้ายแล้ว องค์หญิงอย่างนางก็กลายมาเป็นนางบำเรอ

“เธอคงลืมที่ฉันบอกไปแล้วสินะไอลดาว่าฉันจะไม่จูบกับนางบำเรอคนไหนทั้งนั้น” คำว่า ‘นางบำเรอ’ มันเข้ามาจี้ที่หัวใจของไอลดาเข้าอย่างจัง มันเจ็บเหมือนกันนะที่เข้ามาอยู่กับเขาแค่ในฐานะนางบำเรอซึ่งไม่ต่างจากของเล่นที่คนตัวโตเบื่อเมื่อไหร่ก็ต้องโดนทิ้งราวกับเศษขยะ

เตชินพยักหน้า "ฉันไม่ชอบให้นางบำเรอของฉันโง่เง่าไร้สมอง ฉันจะยอมให้เธอเรียนต่อแต่จำไว้ว่าเธอห้ามมองผู้ชายคนไหน เธอเป็นของฉันคนเดียวจันทร์เจ้า ของฉันคนเดียว"