พ่ายรักนางบำเรอ Novels & Stories

ร้ายพ่ายรัก 14 NC "แต่ฉันไม่ชอบรอ" แพทริเซียแบะปากก่อนจะถลกกระโปรงของเธอขึ้น พร้อมกับย้ายมาขึ้นคร่อมตักเจเลอร์ในทันที

ใบหน้าของน้ำตาลร้อนจัดด้วยความอับอาย สายตาของนักศึกษาที่อยู่ในละแวกนั้นเริ่มจับจ้องมองมา “นางบำเรอชั้นต่ำ ที่อีกไม่นานพี่กลางก็จะเฉดหัวทิ้ง” “ถ้าคุณผิงจะมาหาเรื่อง ตาลขอตัวนะคะ” หล่อนรู้ดีว่าการโต้ตอบกลับไปไม่มีทางทำให้อะไรดีขึ้น สู้เดินหนีดีกว่า

เนื้อหาเรื่องนี้ มีภาคต่อ เรื่อง สัมผัสร้ายพ่ายรัก สามารถกดอ่านต่อกันได้เลยค่ะ เป็นภาคต่อคือ ลูกชายของคินน์ และ มะนาว คือ มาวิน (พระเอกธงเขียว หมาเด็กสุดจริงใจ ดราม่านิดเดียวค่ะ)

เพลิงกล่าวขอร้องทำให้นามิหยุดเดินยืนหันหลังฟังในสิ่งที่เขาจะกล่าว "เธอคงมองว่าคำว่ารักที่ออกมาจากปากของฉันเพียงเพราะแค่อยากจะได้เธอกลับไปอยู่ด้วยในฐานะ นางบำเรอของฉันใช่ไหม? ถ้าเธอคิดแบบนั้นเธอคิดผิด คนระดับฉันมีผู้หญิงเข้าหาตลอดเวลา ฉันไม่มีความจำเป็นที่จะต้อ

ปฐพีพยักหน้าอย่างรับรู้ แล้วพงศกรจึงพาหญิงสาวขึ้นไปชั้นบนของบ้านต่อ โดยที่ไม่ได้สนใจปฐพีเลย เพราะตอนนี้มีหญิงสาวที่สำคัญกว่าเป็นไหน ๆ เพราะกว่าเธอจะยอมให้อภัย และยกโทษให้เขาไม่ใช่เรื่องง่ายเลย ทำเอาคนที่เพอร์เฟค มีความรับผิดชอบสูงไม่เคยเหลวไหลเรื่องงานแบบ เขาเสียหลักไม่เป็นผู้เป็นคนอยู่นาน เมื่อพงศกรพ้นสายตาไปแล้ว ปฐพีจึงนั่งลงต่อที่เดิม ไม่ยอมกลับไป เพราะวันนี้ตั้งใจมาแล้ว ถึงอย่างไรเขาก็จะรอ เพื่อที่จะได้พบลูกสาวและประมุขของบ้าน

คำว่านางบำเรอทำให้อัญชันชะงักไปทันที รู้สึกหน้าชายิ่งกว่าโดนตบหน้าด้วยความแรงเสียอีก แข้งขาอ่อนแรง มือไม้เธอสั่นจนควบคุมแทบไม่ได้ คำนี้มันเจ็บรุนแรงเสียยิ่งกว่าคำว่าขายตัว มันเป็นการที่เธอต้องยอมบำเรอความใคร่ของเขาแลกกับที่เธอไม่ต้องทุกข์ทรมานใจเรื่องแม่ของเธออีกเลย เข

เขาแสยะยิ้มมุมปากและมองหน้าของฉันนิ่ง ๆ “ตะ...ตกลงไหมล่ะคะ ถ้าตกลงฉันจะยอมเป็นนางบำเรอให้คุณ” “หึ ๆ ให้เป็นเมียดี ๆ ไม่ชอบ ชอบเป็นนางบำเรองั้นเหรอ? งั้นก็ตามใจเธอก็แล้วกัน” "..."

บทจะอ้อนก็อ้อนเป็นลูกแมวเลย นี่น่ะเหรอนายหัวหิรัญผู้เย่อหยิ่งผยอง คนที่ไม่เคยเป็นสองรองใคร ทำไมมาแพ้ให้ผู้หญิงตัวเล็กๆ อย่างเธอได้ "ให้อภัยพี่นะครับ พี่สาบานว่าต่อไปจะดีกับหนูยิ้มให้มากๆ ให้โอกาสพี่แก้ตัวสักครั้งนะครับคนสวย"

แต่น้ำตาที่ไหลออกมาราวกับเขื่อนแตกแต่กลับไม่มีเสียงร้องไห้ดังให้คนตรงหน้าได้ยินเลยแม้แต่น้อย “เราเลิกกันเถอะนะ” ธีร์ตัดสิ้นใจพูดคำนั้นออกมาโดยที่ตัวเองก็เจ็บเหมือนกันมินคือผู้หญิงที่เขาตามหาเขารักและให้เกียรติมินทุกอย่างแต่จะให้เขาเป็นชู้ก็คงไม่ทำ “ค่ะ”

ฉันยังไม่เคยมีความรักดีๆ เหมือนคนอื่นเขาเลยสักครั้ง บทจะมีความสัมพันธ์ลึกซึ้ง... ก็ดันต้องมาตกอยู่ในสถานะ 'นางบำเรอ' ขัดดอก ยิ่งคิดก็ยิ่งเศร้าใจชะมัด ความรักแบบนั้น... ชาตินี้ฉันจะมีวาสนาได้สัมผัสบ้างไหมนะ?