พ่ายรักนางบำเรอ Novels & Stories

“พ่ายรักเหรอคะ?” “ใช่ ... พ่ายรัก” พ่ายรัก ... เมียอ้วน พ่ายต่อความดี พ่ายต่อความรักที่เธอมีให้กับเขาเสมอมา แม้จะรู้ตัวช้าว่ารัก แต่วันนี้ก็ได้รักแล้ว และจะรักแค่เธอคนนี้ตลอดไป ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้นก็ตาม...

ตามเนื้อเรื่อง หลังจากเหตุการณ์ตกน้ำ ราเชนทร์จะเริ่มบ้าคลั่งกว่าเดิม เขาจะพยายามทำทุกวิถีทางเพื่อพรากรินลดามาจากธันวา และคนที่รับกรรมหนักที่สุดก็คือพาฝัน นางบำเรอของเขาที่ต้องกลายเป็นที่ระบายอารมณ์แค้นของเขาในยามที่เขาพ่ายแพ้ “คุณราเชนทร์... ความรักมันบังคับกันไม่ได้หรอกค่ะ ถ ้าคุณทำตัวร้ายกาจแบบนี้ผู้หญิงที่ไหนจะรัก ต่อให้เป็นนางบำเรออย่างฉัน วันหนึ่งฉันทนไม่ไหวก็อาจจะหนีคุณไปเหมือนกัน”

ในที่สุดเขาก็พูดคำนี้ออกมา ‘นางบำเรอ’ ^ ^ ^

หญิงสาวรีบปัดมือใหญ่ออกเป็นพัลวัน “อย่ามาเล่นตัวหน่อยเลย เพราะยังไงคุณค่าในตัวเธอมันก็ไม่เหลืออยู่แล้ว ลืมไปแล้วหรือไง ว่าเธอกำลังอยู่ในตำแหน่งนางบำเรอ และอย่าให้ฉันต้องอารมณ์เสีย”

เธอบอกเขาเสียงแผ่วเบา “เหนื่อยก็อยู่เฉยๆ เพราะพี่ยังมีแรงจะใช้กับเธอทั้งคืนจอม อ่า...แน่นดีเป็นบ้า อ่า...” พั่บ! พั่บ! พั่บ! แล้วทำนองรักเอาแต่ใจของพรรธน์ยศก็เริ่มต้นขึ้นอีกครั้ง แม้จะได้พบความสุขไปแล้วก่อนหน้า จอมใจก็ร้อนรุ่มขึ้นมาอีกครั้ง ยามเขาเสียดสีเข้าออ กซอยถี่ในตัวเอง สองมือเล็กกำผ้าปูเตียงดันร่างแอ่นเด้งรับแรงกระแทกของคนตัวโต ส่วนขาของเธอ เขาโอบกอดรวบพาดที่ไหล่หนาเขาไว้

บทนำ ‘นางบำเรอ’ คำนี้คือตราบาปในชีวิตของเธอ เพราะความโชคร้าย อลิชาเลยกลายเป็น...สาวขายบริการ ความสัมพันธ์ครั้งนั้นมี ‘ของฝาก’ ติดท้องมาด้วย

เซี่ยซีหว่านดึงแขนเรียวของเธอออกมาจากนั้นเธอก็สวมกอดหญิงชราอย่างอ่อนโยนพลางลูบหลังของหญิงชราด้วยมือเรียวเล็กของเธอ แล้วพูดด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาว่า “คุณย่าไม่ต้องรู้สึกผิดนะคะ ไม่มีความจำเป็นที่จะต้องโทษตัวเองเลยค่ะ ทุกอย่างเป็นทางเลือกของหนูเองค่ะ หนูรักคุณ ชายลู่ และหนูยินดีที่จะตายเพื่อความรักค่ะ” “สิ่งสำคัญคือหนูกลับมาแล้วค่ะ หนูรักษาตัวมาสามเดือนแล้ว ตอนนี้ร่างกายของหนูไม่มีสารพิษใด ๆ หลงเหลืออยู่แล้วค่ะ คุณย่าดูสิคะ ตอนนี้หนูดูดีขึ้นกว่าเดิมมากราวกับว่าได้เกิดใหม่เลยค่ะ”

ภาธรอ้อนวอนเมียรัก “ถ้าฉันกลับไป ก็คงอยู่ในตำแหน่งนางบำเรอของคุณ เพราะฉะนั้น ฉันไม่กลับจะดีกว่า ฉันไม่อยากเจ็บอีกแล้ว”

“ไม่คิดเลยว่าพระองค์จะใส่พระทัยเก็บเอาไว้ ในตอนนั้นหม่อมฉันคิดว่าพระองค์คงตรัสขอเล่น ๆ เท่านั้น” “ไม่คิดเลยว่าภาพที่เจ้าให้ในวันนั้นจะมีอีกหลากหลายความทรงจำเกิดขึ้น มันเป็นตัวแทนของเจ้าที่ข้าทั้งรัก ทั้งหวง โกรธและหงุดหงิด แต่ก็เป็นภาพนี้อีกเช่นกันที่ทำให้ข้ารู้ใ จตัวเองได้ในที่สุด สุดท้ายข้าก็พ่ายรักพระชายาของตัวเอง” “หม่อมฉันเองก็พ่ายแพ้ความจริงใจของพระองค์เช่นกันเพคะ”

หญิงสาวขมวดคิ้ว นางไม่มีสิทธิ์เลือกบ้างหรือไร “ข้าต้องย้ำเจ้าให้เข้าใจอีกรึ?” เขาเลิกคิ้วเล็กน้อย “ฐานะตอนนี้เจ้าเป็นเชลยของแคว้นฉิน หากเจ้าไม่ยินยอมเป็นผู้หญิงของข้า ก็ไม่พ้นต้องเป็นนางโลมในกระโจมดอกท้อบำเรอทหารชาย เจ้าก็ลองตรึกตรองดูเถิดว่า อยู่ใต้อาณัติข้าเพียงคนเดียวห รือทหารทั้งกองทัพ...”