พ่ายรักนางบำเรอ Novelas e Histórias

“พ่ายรักเหรอคะ?” “ใช่ ... พ่ายรัก” พ่ายรัก ... เมียอ้วน พ่ายต่อความดี พ่ายต่อความรักที่เธอมีให้กับเขาเสมอมา แม้จะรู้ตัวช้าว่ารัก แต่วันนี้ก็ได้รักแล้ว และจะรักแค่เธอคนนี้ตลอดไป ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้นก็ตาม...

2 นางบำเรอ มุมปากภูริตกระตุกยิ้มอย่างร้ายกาจ เขาเขยิบตัวขึ้นมาบนเตียง สองแขนวางขนาบข้างคนตัวเล็กพร้อมยื่นหน้าเข้าไปใกล้จนเธอต้องเอนไปข้างหลัง แทบจะนอนราบไปกับเตียงอยู่รอมร่อ “แลกกับตัวเธอ” “คะ?” “จากนี้ไปเธอต้องมาเป็นนางบำเรอให้ฉัน นอกจากเงินห้าแสนนี้ฉันจะเพิ่มเงินเด ือนให้อีก เธอจะได้ใช้หนี้สิบสองล้านได้เร็วขึ้น”

หญิงสาวรีบปัดมือใหญ่ออกเป็นพัลวัน “อย่ามาเล่นตัวหน่อยเลย เพราะยังไงคุณค่าในตัวเธอมันก็ไม่เหลืออยู่แล้ว ลืมไปแล้วหรือไง ว่าเธอกำลังอยู่ในตำแหน่งนางบำเรอ และอย่าให้ฉันต้องอารมณ์เสีย”

เขาแสยะยิ้มมุมปากและมองหน้าของฉันนิ่ง ๆ “ตะ...ตกลงไหมล่ะคะ ถ้าตกลงฉันจะยอมเป็นนางบำเรอให้คุณ” “หึ ๆ ให้เป็นเมียดี ๆ ไม่ชอบ ชอบเป็นนางบำเรองั้นเหรอ? งั้นก็ตามใจเธอก็แล้วกัน” "..."

คำว่านางบำเรอทำให้อัญชันชะงักไปทันที รู้สึกหน้าชายิ่งกว่าโดนตบหน้าด้วยความแรงเสียอีก แข้งขาอ่อนแรง มือไม้เธอสั่นจนควบคุมแทบไม่ได้ คำนี้มันเจ็บรุนแรงเสียยิ่งกว่าคำว่าขายตัว มันเป็นการที่เธอต้องยอมบำเรอความใคร่ของเขาแลกกับที่เธอไม่ต้องทุกข์ทรมานใจเรื่องแม่ของเธออีกเลย เข

านะของนางเป็นถึงจิ้งหรานเสียนจู่ เช่นนั้นจะผิดหรือถูกมีเพียงข้าที่ตัดสินและลงโทษนางได้ พวกเจ้าเอาสิทธิ์ใดมาล่วงเกินคนของข้า เป็นเพียงสตรีบำเรอ ฐานะของพวกเจ้าเพียงไปเดินให้นางระคายดวงตาก็นับว่าผิดมหันต์แล้ว แต่นี่พวกเจ้าถึงกับบุกไปรังควานนางให้ระคายใจมาตลาด เพียงส่งพว กเจ้าไปเป่ยหยวนโดยที่ร่างกายยังอยู่ดี ไม่ขาดส่วนใดไปก็นับว่าข้าเมตตาพวกเจ้าอย่างยิ่งแล้ว ท่านพ่อบ้านถง...จัดการ!"

หญิงสาวขมวดคิ้ว นางไม่มีสิทธิ์เลือกบ้างหรือไร “ข้าต้องย้ำเจ้าให้เข้าใจอีกรึ?” เขาเลิกคิ้วเล็กน้อย “ฐานะตอนนี้เจ้าเป็นเชลยของแคว้นฉิน หากเจ้าไม่ยินยอมเป็นผู้หญิงของข้า ก็ไม่พ้นต้องเป็นนางโลมในกระโจมดอกท้อบำเรอทหารชาย เจ้าก็ลองตรึกตรองดูเถิดว่า อยู่ใต้อาณัติข้าเพียงคนเดียวห รือทหารทั้งกองทัพ...”

อรอินเอ่ยเสริมด้วยน้ำเสียงเศร้า นิ่งเงียบไปเสี้ยวนาทีแล้วเลื่อนสายตาเอ่ยกับบุตรชายต่อ "แม่รู้สึกผิดจริง ๆ ที่ที่ผ่านมามองนับดาวผิดมาตลอด แถมยังพูดจิกกัดเธอแทบทุกวันอีก ตอนนี้หากลูกจะรักกับเธอจริง ๆ แม่ก็ไม่ห้ามนะเพราะที่ผ่านมาเธอก็ทำตัวดี และทำตัวนอบน้อมกับคนในบ้า นมาตลอด" "ผมดีใจนะที่คุณรู้สักทีว่าอันไหนเพชรแท้ อันไหนเพชรปลอม" พิภพระบายยิ้มให้คนเป็นภรรยาอย่างภาคภูมิใจ อรอินเพียงระบายยิ้มตอบเล็กน้อย

' 'ถ้าเธออยาก มันก็ไม่ยาก'แต่แล้วก็มีคำพูดของใครบางคนไหนย้อนกลับเข้ามาในหัวของเธอ คำพูดของชายหนุ่มรูปหล่อดั่งเทพบุตรแต่แววตาคู่นั้นดุดันราวกับซาตานร้าย 'มาเป็นนางบำเรอของฉันสิ แล้วชีวิตของเธอจะสุขสบาย' "นางบำเรออย่างนั้นเหรอ"ถ้าหากยอมรับข้อเสนอของเขามันก็เท่ากับว่า เธอได้ตัดสินใจก้าวขาเข้าไปยืนอยู่ท่ามกลางกองไฟ ไฟร้อนที่พร้อมจะเผาไหม้ร่างกายของเธอให้มอดไหม้ไม่เหลืออะไร

ก็รู้ตัวว่าไม่มีสิทธิ์ รู้ตัวว่าไม่ควรคิดอาจเอื้อม เพราะเป็นเพียงแค่นางบำเรอ ตำแหน่งผู้หญิงชั่วคราว อีกไม่นานเขาก็คงเบื่อ แล้วก็ปล่อยเธอไป แต่หัวใจมันไม่รักดี เคยรักอย่างไร ก็ยังคงรักอยู่อย่างนั้น เมื่อรักแล้วไม่ได้รักกลับคืน ก็ย่อมต้องเจ็บปวดเป็นธรรมดา ซึ่งก็สา สมแล้ว กับความผิดร้ายแรงที่เธอกระทำต่อเขา พิมพ์ใจพลิกตัวนอนตะแคง ดึงหมอนข้างมากอดแนบกาย พยายามข่มตาหลับ พยายามไม่นึกถึงเขา แต่ก็ทำได้ยากเย็นเหลือเกิน