พ่ายรักนางบำเรอ Novels & Stories

คำว่า ‘นางบำเรอ’ กรีดลึกซ้ำลงไปบนรอยแผลในหัวใจของรมิตาจนเจ็บปวดเจียนขาดใจ เธอกลั้นไม่ให้เสียงสะอึกสะอื้นเล็ดลอดออกมา หญิงสาวเข้าใจและทำใจมาตั้งแต่ต้นแล้ว ไม่ว่าจะเป็นตอนนี้หรือตอนไหน สุดท้ายเธอก็ต้องไปจากเขาอยู่ดี อาจจะดีเสียอีกที่เธอไม่ต้องรอให้ถึงวันที่ต้องตัด สินใจเอง เพราะหากรอจนถึงวันนั้น เธอคงหักใจก้าวออกไปจากที่นี่ได้ยากกว่านี้...

ร่างบางที่บัดนี้รู้สึกร่านร้อนจนทนไม่ไหว ยกสะโพกโยกเข้าหาเขาด้วยจังหวะเดียวกัน นางยกแขนเรียวขึ้นโอบกอดต้นคอหนา ยกขาอวบขาวเกี่ยวบั้นเอวสอบเขาไว้ นางมองเข้าไปในดวงตาของเขามันมีความรักใคร่หลงไหลนางเต็มเปี่ยม หัวใจนางบีบกระตุกทันที นางไม่เคยมองเห็นมันเลย สายตาขอ งท่านอ๋องหรู่หยางไม่เคยมองมาที่นางเช่นนี้เลย เขาอาจจะเคยรักนาง แต่เมื่อกลับมาพบกันในครั้งหลังนี้ เขาเปลี่ยนไปมาก

บทที่7 หลายวันต่อมา (กฎเหล็กของนางบำเรอ) "กฎของนางบำเรอ ห้ามหึง ห้ามหวง ห้ามวุ่นวายกับชีวิตฉัน เพราะเธอไม่มีสิทธิ์เป็นเจ้าของฉันถ้าฉันต้องการเธอเมื่อไหร่เธอก็มาหาฉันไม่มีข้ออ่างไม่มีคำว่าปฎิเสธถ้าเธอทำตามที่ฉันบอกเป็นเด็กดีให้ว่านอนสอนง่ายครอบครัวของเธอก็จะสบายแล ะฉันจะลดหนี้ให้เธอทุกเดือน"

หล่อนหน้าแดงก่ำ รู้สึกอับอายไม่ต่างจากถูกลากไปตบกลางสี่แยกไฟแดง “ชมพูจะกลับค่ะ” น้ำตาซึมไหลขอบตา ความอับอายพลุ่งพล่านอัดแน่นจนล้นอก “คุณเล็ก... ได้โปรด ปล่อยชมพูเถอะค่ะ”

พันธะร้ายพ่ายรัก : ตอนที่ 19 ซ่า~~ เสียงน้ำจากฝักบัวไหลกระทบพื้นพร้อมกับร่างบางที่ยืนนิ่งให้สายน้ำไหลผ่านตัว หลังจากที่เขาบอกความชัดเจนเตือนสติเธอ มันทำให้เธอย้อนกลับมาเตือนตัวเองเช่นกัน ในเมื่อเขาจ่ายเงินเพื่อแลกกับตัวเธอ ตั้งแต่นี้ไปร่างกายของเธอก็ไม่ต่างจากนางบำเรอที่รองร ับความใคร่จากเขาเท่านั้น พันธะมากมายที่เขาทำให้เธอไปไหนไม่ได้ เธอจะยอมอยู่และรอวันที่เขาเจอของเล่นชิ้นใหม่ เธอแค่รอวันนั้น....วันที่เธอหลุดจากพันธะร้ายๆนี้สักที

พันศึกเป็นอีกคนที่มักทำให้เธอช้ำใจอยู่ร่ำไป เวลาเขาต้องการก็ยัดเยียดตัวเองให้เธอ ตีค่าเธอเป็นนางบำเรอ ต้องบำรุงบำเรอเขาอย่างไร้ค่า ตอบสนองความต้องการของเขายามที่เขาเรียกหา เธอได้แต่กล้ำกลืนฝืนทน เมื่อเห็นเขาสวีตหวานกับคู่รักของเขา เธอเป็นได้แค่นางบำเรอ มีค่าอยู่แ ค่บนเตียง พอเขาสุขสมก็จากไป ไม่เคยโอบกอด ปลอบโยนหรือแม้แต่เหลือบมองคนช้ำที่นอนแม๊บอยู่กับเตียงเมื่อเขาลุกหนีเหมือนรังเกียจทุกครั้งที่เชยชมเธอเสร็จเรียบร้อยแล้ว

เขาแสยะยิ้มมุมปากและมองหน้าของฉันนิ่ง ๆ “ตะ...ตกลงไหมล่ะคะ ถ้าตกลงฉันจะยอมเป็นนางบำเรอให้คุณ” “หึ ๆ ให้เป็นเมียดี ๆ ไม่ชอบ ชอบเป็นนางบำเรองั้นเหรอ? งั้นก็ตามใจเธอก็แล้วกัน” "..."

น้ำอิงส่งเสียงครางแล้วกระตุกตัวหมดแรงไป ชายหนุ่มจัดการนางบำเรอคนใหม่ที่ซื้อมาด้วยราคาแพงแสนแพงคนนี้จนเธอหลับไปคาเตียงขณะที่เขาเองก็เริ่มจะเหนื่อยล้า ไม่ใช่รักแต่เป็นความอยาก แม้จะรู้สึกผิดที่เขาเล่นงานผิดคนเพราะมั่นใจแน่แล้วว่าน้ำอิงคนนี้ไม่เคยถูกชายใดสัมผัสมาก ่อน แต่การแก้แค้นก็ยังจะดำเนินต่อไปเพราะหล่อนมีบางอย่างที่เขาจะต้องสะสางให้จบ แต่ไม่ใช่ตอนนี้เธอจะรู้ไม่ได้ว่าเขาพาเธอมาปู้ยี้ปู้ยำนั้นเขาทำพลาดไป

ึ พ่อก็เก่งแต่โกหก มีนมีความสุขงั้นเหรอ แม่เลี้ยงของไร่ชา หึ คนที่เป็นได้แค่ตัวขัดหนี้ นางบำเรอ สมควรมีความสุขเหรอ แล้วตอนนี้หลงรักเขาแล้วเขาไม่รักตอบ เขาอยากจะทิ้งเมื่อไหร่เขาก็ทิ้ง มีนมันไร้ค่า” มาถึงตรงนี้น้ำตาฉันไหลเพราะความเจ็บปวด ฉันรีบปาดเช็ดมันอ อก

“จะไม่เสียใจทีหลังใช่ไหมคะที่รับนางบำเรอคนนี้ไปอยู่ในชีวิต คุณจะไม่อายคำนินทาใช่ไหมคะ” “อาย อับอายแน่แกรู้ก็ดีอย่าทำเป็นไร้เดียงสา นางบำเรอหิวเงิน”