พ่ายรักนางบำเรอ Novels & Stories

เขายักคิ้วหนึ่งทีพลันยกยิ้มอย่างรู้ทัน “สาวที่มีสถานะเป็นนางบำเรออย่างเธอ ตกหลุมรักลูกค้าได้ด้วยเหรอ” เวลานี้คิ้วบางดำน้ำตาลขมวดเข้าหากัน เพราะไม่พอใจคำพูดนั้นอย่างชัดเจน ที่ไม่พอใจก็เพราะคำว่า ‘นางบำเรอ’ นั่นแหละ

และความไร้เดียงสาของหญิงสาวนั้นเองที่ทำให้แก่นกายของเขาร้อนรุ่มอยากกระโจนใส่เธอเสียจริง ๆ ในเวลานี้ “ก็ข้อเสนอที่ฉันพูดก็คือ ‘นางบำเรอขัดดอก!’ ของฉันไงอลิน” พร้อมกับก้มลงใช้มือหยาบกร้านของเขาลูบไล้ใบหน้าของเธออย่างหลงใหล

ช่วงบ่าย ลินินนั่งกอดเข่าบนโซฟาหรูในห้องนอนหน้าสวยหม่นเศร้ากับชีวิตไร้ค่าต้องทนให้เขาย่ำยีอย่างรุนแรงและต้องเป็นแบบนี้ไปอีกหลายเดือน หากชายคนรักของเธอกลับมาจากต่างประเทศก็ต้องเลิกรากันเพราะเธอไม่คู่ควรกับเขาอีกแล้ว แต่ที่ยังทุกข์ใจอยู่ตอนนี้คือไม่อยากให้คนรักรู้เรื่อง ที่เธอยอมเป็นนางบำเรอกลัวว่าจะยิ่งทำให้เขาเจ็บปวดที่เคยคบผู้หญิงสกปรกอย่างเธอ

หน้าชัดเจนมากขึ้น เพียงแต่ว่า...ทุกอย่างมันดันกลับถูกกดเอาไว้ด้วยคำว่าของสนองตัณหา หรือถ้าจะเรียกสั้น ๆ ง่าย ๆ เลยก็คือ นางบำเรอ นั่นเอง และด้วยคำตราหน้าเหล่านั้นที่ผุดขึ้นมามันจึงทำให้ทุกครั้งที่เมื่อไรความรู้สึกมันเริ่มอยากจะขยับสถานะขึ้น ตัวหญิงสาวเองก็จำต้องพยายา มกดมันเอาไว้ด้วยความจริงที่ว่า...อีกไม่ช้าไม่นานเธอก็จะโดนเขาเขี่ยทิ้งไปเหมือนกับผู้หญิงมากมายที่เคยผ่านมาในชีวิตของเขา...และถึงวันนั้นเธอเองจะได้ไม่ต้องเสียใจไปมากกว่านี้

อรอินเอ่ยเสริมด้วยน้ำเสียงเศร้า นิ่งเงียบไปเสี้ยวนาทีแล้วเลื่อนสายตาเอ่ยกับบุตรชายต่อ "แม่รู้สึกผิดจริง ๆ ที่ที่ผ่านมามองนับดาวผิดมาตลอด แถมยังพูดจิกกัดเธอแทบทุกวันอีก ตอนนี้หากลูกจะรักกับเธอจริง ๆ แม่ก็ไม่ห้ามนะเพราะที่ผ่านมาเธอก็ทำตัวดี และทำตัวนอบน้อมกับคนในบ้า นมาตลอด" "ผมดีใจนะที่คุณรู้สักทีว่าอันไหนเพชรแท้ อันไหนเพชรปลอม" พิภพระบายยิ้มให้คนเป็นภรรยาอย่างภาคภูมิใจ อรอินเพียงระบายยิ้มตอบเล็กน้อย

แต่ก็ยังทำตามใจเขา "งามรักคุณพกค่ะ รักตั้งแต่ตอนไหนก็ไม่รู้"คำสารภาพของนางบำเรอคนสวย ส่งผลให้เขายิ้มกว้าง ก่อนจะยกหลังมือขาวผ่องของเธอขึ้นมา จุ๊บ

ที่จะต้องเป็นคนที่ได้ลงทัณฑ์เธอเท่านั้น ให้มันสาสมกับสิ่งที่เธอได้ทำเอาไว้ สิ่งที่ผู้หญิงคนนั้นสมควรจะได้รับ คือความเจ็บปวดจากคนแบบเขา ไม่ใช่ได้รับความรักดีๆจากผู้ชายดีๆอย่างอรรถกร นายถอยไปซะเถอะอรรถ นายไม่มีวันคู่ควรกับผู้หญิงอย่างฉัตรตะวันหรอก นายเป็นคนดีเกิน ไป'

รู้ชัดแล้วว่าพยัคฆ์ให้ ‘ค่า’ ของหล่อนแค่นางบำเรอ. สิ่งที่เขาทำในวันนี้มันบอกให้รู้ว่าหล่อนเป็นได้แค่ ‘กระโถนระบายความใคร่’ ให้กับเขา

เสี่ยวหมี่เดินมาทิ้งตัวลงนอนบนเตียงหลังจากที่ช่วยผู้เป็นแม่ขนของเข้าบ้านหมดแล้ว น้ำสีใสพลันไหลออกจากหางตาอีกครั้งเพียงแค่คิดถึงผู้ชายใจร้ายคนนั้น "แบบนี้หรือเปล่าที่เขาเรียกว่าอาการอกหัก เจ็บดีเนาะ" เธอเค้นหัวเราะออกมาทั้งน้ำตารู้สึกสมเพชตัวเองสิ้นดีที่ตกหลุมรักคนที่ตั ้งท่าเกลียดมาตลอด ศึกครั้งนี้มาเฟียหนุ่มเป็นผู้ชนะ ส่วนเธอต้องพ่ายแพ้อย่างราบคาบ

หานหยางซึ่งถูกปลุกด้วยอารมณ์กำหนัดของคนด้านบน แม้ใจอยากจะขัดขืน แต่นางไม่สามารถขัดขืนเขาได้เลยไม่ว่าจะยกเหตุผลอะไรมาอ้างก็ตาม ใช่สิ ข้าเป็นได้แค่เพียงนางบำเรอที่ถูกซื้อมาอุ่นเตียงของท่านอ๋อง คำอธิษฐานหิมะแรกอะไรกัน ช่างไร้สาระสิ้นดี... ท่านอ๋องจะมาเป็นรักเดียวข องข้าได้อย่างไรกัน ข้ามองไม่เห็นหนทางใดเลย