Novelas y relatos de พ่ายรักนางบำเรอ

แค่คำเดียวที่วนเวียนอยู่ในหัว “มันต่างจากนางบำเรอตรงไหนเนี่ยยยยย" เธอกลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่ เมื่อยอมรับว่าเธอรักคนเลวคนนั้นอย่างเต็มหัวใจ จนยอมเอาหัวใจและชีวิตมาแลกกับระยะเวลาเพียงน้อยนิด..ก่อนเขาแต่งงาน!!!

พันศึกเป็นอีกคนที่มักทำให้เธอช้ำใจอยู่ร่ำไป เวลาเขาต้องการก็ยัดเยียดตัวเองให้เธอ ตีค่าเธอเป็นนางบำเรอ ต้องบำรุงบำเรอเขาอย่างไร้ค่า ตอบสนองความต้องการของเขายามที่เขาเรียกหา เธอได้แต่กล้ำกลืนฝืนทน เมื่อเห็นเขาสวีตหวานกับคู่รักของเขา เธอเป็นได้แค่นางบำเรอ มีค่าอยู่แ ค่บนเตียง พอเขาสุขสมก็จากไป ไม่เคยโอบกอด ปลอบโยนหรือแม้แต่เหลือบมองคนช้ำที่นอนแม๊บอยู่กับเตียงเมื่อเขาลุกหนีเหมือนรังเกียจทุกครั้งที่เชยชมเธอเสร็จเรียบร้อยแล้ว

ซึ่งความจริงแล้วเขาแอบชอบหญิงสาวตั้งแต่ได้ยินชื่อพลอยชมพูด้วยซ้ำ ที่สำคัญในตอนนี้เขากลับได้เธอมาเป็นคู่ชีวิต ซึ่งหนุ่มใหญ่ได้กำราบรักมัดใจนางบำเรออย่างเธอ จนหญิงสาวไม่สามารถที่จะรับรักผู้ชายคนไหน เข้ามาภายในใจได้อีกแล้ว เมื่อทั้งสี่ห้องหัวใจดวงน้อยของพลอย ชมพู มันเต็มไปด้วยเอเดนเพียงคนเดียวเท่านั้น The End ฝากซีรีส์ You are worthy love. /////กำราบรักมัดใจนางบำเรอ/เทพบุตรในคราบซานตาน/รักวุ่นๆ ของนายวายร้าย(ออสติน)/ (Doctor) Love me love my dog.

คนเหล่านั้นเดินออกไป แต่นักฆ่าที่อีกฝ่ายพามาก็ตวัดดาบซ้ำเข้าที่ช่วงท้องของหลินเซียนอีกหลายแผลก่อนจะจากไป หญิงสาวนอนรอความตายด้วยความทรมาน ร่างกายของนางไร้ซึ่งความเจ็บปวด แต่กลับเจ็บลึกที่ใจ นางทั้งเจ็บทั้งแค้นที่ถูกทรยศหักหลังจากคนรัก ผิดแล้ว...หญิงสาวคิดใ นวาระสุดท้ายของชีวิต

ตั้งแต่จะเชี่ยวเป็นเกลียวไป ที่ไหนเลยจะไหลคืนมา สตรีใดในพิภพจบแดน ไม่มีใครได้แค้นเหมือนอกข้า ด้วยใฝ่รักให้เกินพักตรา จะมีแต่เวทนาเป็นเนืองนิตย์ โอ้ว่าน่าเสียดายตัวนัก เพราะเชื่อลิ้นหลงรักจึงช้ำจิต จะออกชื่อลือชั่วไปทั่วทิศ เมื่อพลั้งคิดผิดแล้วจะโทษใคร

ลัลนาคราง “เธอพร้อมรออยู่แล้วนี่” ลัลนาอับอาย แต่ความรู้สึกนั้นเพียงครู่เดียวก็ปลิดปลิวหายไปกลายเป็นความเสียวซ่านเข้ามาแทน เมื่อถูกเขาขยี้ปุ่มเนื้อที่ไวต่อสัมผัส ทั้งปากร้อนชื้นของเขาก็เลื่อนลงมาดูดดึงยอดถันของเธออย่างเอาอกเอาใจ จนเธอครางกระเส่าไม่เป็นส่ำ กล้ามเนื้อ ในช่องท้องหดรัด ก่อนจะรู้สึกว่าดวงดาวแตกพร่ากลายเป็นสายรุ้ง

"หึ! คอยดูต่อไปละกัน ทำเล่นตัวไปเถอะ มาขอให้ไปเป็นคุณนายดี ๆ ไม่ชอบ วันหน้าอย่ามาคุกเข่าอ้อนวอนละกัน เพราะถ้าถึงวันนั้นพี่คงให้ได้แค่...นางบำเรอ" บรรพตจงใจพูดจาร้ายกาจใส่หญิงสาวเพราะเจ็บใจที่ถูกปฏิเสธแบบไม่ไว้หน้า ตั้งแต่เกิดมาเขาไม่เคยต้องวิ่งตามใครอย่างนี้มาก่อน เขา อยากได้อะไรก็ต้องได้ ไม่เคยมีคำว่าไม่ได้ในพจนานุกรมของเขา

หล่อนหน้าแดงก่ำ รู้สึกอับอายไม่ต่างจากถูกลากไปตบกลางสี่แยกไฟแดง “ชมพูจะกลับค่ะ” น้ำตาซึมไหลขอบตา ความอับอายพลุ่งพล่านอัดแน่นจนล้นอก “คุณเล็ก... ได้โปรด ปล่อยชมพูเถอะค่ะ”

"ใช่..ห้าล้าน แต่เธอต้องมาเป็นนางบำเรอให้ฉัน จนกว่าเธอจะมีเงินมาคืนให้ฉันห้าล้าน ตกลงมั้ยพลอยลดา" เธอกระพริบตาปริบๆ กัดริมฝีปากตัวเองจนเจ็บ ครุ่นคิดในใจอย่างหนัก ห้าล้านแลกกับการเป็นนางบำเรอให้พัชระ ก็ยังดีกว่าต้องนอนกับผู้ชายแปลกหน้าไม่รู้กี่คนต่อกี่คน

เดียน่าเรียกไว้เสียก่อน “ครับ...” ปีเตอร์หยุด แล้วหันกลับมาหาเดียน่าคืน “ที่หลังอย่าเที่ยวไปคุกเข่าต่อหน้าผู้หญิงคนไหนแบบนี้นะค่ะ ถ้าคนคนนั้นไม่ใช่คนที่พี่รัก” เดียน่าพุดขึ้นกับปีเตอร์ พร้อมกับพูดเป็นนัยๆออกมา