พ่ายรักนางบำเรอ Novels & Stories

ดวงตาคมกล้าของชีคฮาเซมทอดมองผ่านหน้าต่างบานวิจิตรออกไป มองไปไกลแสนไกลราวกับจะมองให้เห็นถึงอดีตที่เคยผ่านมา “ก็เลยให้หม่อมฉันชดเชยความผิดงี่เง่านั่นให้หรือพ่ะย่ะค่ะ” ฮิมรานแทบอยากจะสะกดกลั้นความขัดเคืองใจเอาไว้ไม่ได้เมื่อได้รับฟังเหตุผลที่สุดแสนจะงี่เง่าที่สุดในคว ามคิดของเขา

หญิงสาวผู้ที่มีความฝันในชีวิตอยากมีความเป็นอยู่ที่ดี ได้ผลักดันตัวเองมาเรียนในกรุงเทพฯ แต่โชคชะตากับเล่นตลกกับเธอ เมื่อแม่ของเธอป่วยเป็นโรคมะเร็ง จนต้องยอมรับข้อเสนอเป็นนางบำเรอให้กับมาเฟียผู้มั่งคั่ง

' 'ถ้าเธออยาก มันก็ไม่ยาก'แต่แล้วก็มีคำพูดของใครบางคนไหนย้อนกลับเข้ามาในหัวของเธอ คำพูดของชายหนุ่มรูปหล่อดั่งเทพบุตรแต่แววตาคู่นั้นดุดันราวกับซาตานร้าย 'มาเป็นนางบำเรอของฉันสิ แล้วชีวิตของเธอจะสุขสบาย' "นางบำเรออย่างนั้นเหรอ"ถ้าหากยอมรับข้อเสนอของเขามันก็เท่ากับว่า เธอได้ตัดสินใจก้าวขาเข้าไปยืนอยู่ท่ามกลางกองไฟ ไฟร้อนที่พร้อมจะเผาไหม้ร่างกายของเธอให้มอดไหม้ไม่เหลืออะไร

แค่คำเดียวที่วนเวียนอยู่ในหัว “มันต่างจากนางบำเรอตรงไหนเนี่ยยยยย" เธอกลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่ เมื่อยอมรับว่าเธอรักคนเลวคนนั้นอย่างเต็มหัวใจ จนยอมเอาหัวใจและชีวิตมาแลกกับระยะเวลาเพียงน้อยนิด..ก่อนเขาแต่งงาน!!!

"แต่นายอย่าลืมว่าเราไม่ได้มีอะไรกับนายแค่คนเดียว เรามั่วจะตายนายจำไม่ได้เหรอ" "เรื่องนั้น...ฉันขอโทษฉันรู้ความจริงแล้วว่าไอ้พีทกับไอ้วิชมันเป็น..เอ่อเป็น เป็นคนรักกันมันคิดกับเธอแค่น้องสาวมันไม่ได้มีอะไรกับเธอ"

จากน้องสาวที่ถูกรังเกียจ สู่ ‘นางบำเรอ’ ​เขาจะทำลายเธอ หรือจะพ่ายแพ้ต่อไฟรักที่ซ่อนอยู่ในใจ? ติดตามบทสรุปของความแค้นและปรารถนา จากนิยายเรื่อง เผลอรัก(น้อง)บำเรอ

ยิ้มสะใจ "เรื่องของหัวใจไม่มีใครบังคับกันได้หรอก พี่คินไม่มีทางกลับไปหาพี่หรอก"

ธัญหันมามองใบหน้าเรียวเล็กของคนด้านข้างในตอนที่รถติดไฟแดงอยู่ แล้วเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงนิ่งเรียบ “บอกว่าเธอเป็นเมียฉัน?” “...” “หรือบอกว่าเป็นนางบำเรอพี่ชายฉันดี” “ทำไมเงียบล่ะ” “อ้อ คงจะผิดหมดสินะ เพราะเธอเป็นนางบำเรอของพวกเราต่างหาก” มือหนาหยาบกร้านเลื่อนเข้ามาลูบไล้ที่ต้นข าอ่อนของหญิงสาวแล้วแสยะยิ้มอย่างเย้ยหยันซึ่งน้ำหวานก็ได้แต่กัดฟันแน่นในคำพูดดูถูกพวกนั้น ก่อนที่เขาจะเหยียบคันเร่งเพื่อไปส่งเธอที่บ้าน

ชายหนุ่มพยักหน้าเบาๆ “นี่นาย เล่นพิเรนทร์อะไรอยู่ตัวนายมีแผลเป็นใหญ่ขนาดนี้ฉันยังพอรับได้ แต่นี่เป็นแผลเป็นที่เกิดจากเมียเก่าฉันรับไม่ได้จริงๆ ถ้าฉันจะเป็นเมียนายฉันต้องเป็นที่หนึ่งแต่เสียใจด้วยนะนายไม่ผ่านเป็นลูกเขยของเสี่ยบอม” ลูกสาวเสี่ยบอมหัวเสียอย่างมากพร้อมกับหยิบ กระเป๋าใบหรูเดินออกไป

​"หนูทราบค่ะ" ​ฟาร์เค้นคำตอบรับออกมาอย่างยากลำบาก คำว่านางบำเรอขัดดอกที่เขาตอกย้ำมันดังสะท้อนอยู่ในหัวใจดวงน้อยจนเจ็บแปลบ เธอรู้สถานะตัวเองดี รู้ว่าเธอไม่มีสิทธิ์เรียกร้องอะไรทั้งนั้น นอกจากยอมทอดกายให้เขาตักตวงผลประโยชน์จนกว่าหนี้สินสิบล้านจะหมดลง