พ่ายรักนางบำเรอ Novelas e Histórias

บทจะอ้อนก็อ้อนเป็นลูกแมวเลย นี่น่ะเหรอนายหัวหิรัญผู้เย่อหยิ่งผยอง คนที่ไม่เคยเป็นสองรองใคร ทำไมมาแพ้ให้ผู้หญิงตัวเล็กๆ อย่างเธอได้ "ให้อภัยพี่นะครับ พี่สาบานว่าต่อไปจะดีกับหนูยิ้มให้มากๆ ให้โอกาสพี่แก้ตัวสักครั้งนะครับคนสวย"

เสี่ยวหมี่เดินมาทิ้งตัวลงนอนบนเตียงหลังจากที่ช่วยผู้เป็นแม่ขนของเข้าบ้านหมดแล้ว น้ำสีใสพลันไหลออกจากหางตาอีกครั้งเพียงแค่คิดถึงผู้ชายใจร้ายคนนั้น "แบบนี้หรือเปล่าที่เขาเรียกว่าอาการอกหัก เจ็บดีเนาะ" เธอเค้นหัวเราะออกมาทั้งน้ำตารู้สึกสมเพชตัวเองสิ้นดีที่ตกหลุมรักคนที่ตั ้งท่าเกลียดมาตลอด ศึกครั้งนี้มาเฟียหนุ่มเป็นผู้ชนะ ส่วนเธอต้องพ่ายแพ้อย่างราบคาบ

คำพูดของเขาทำให้ชนัญชิดาใจหาย ดวงตาของเธอสั่นไหวด้วยความเจ็บปวด เธอนึกถึงสถานะนางบำเรอที่เขาตอกย้ำอยู่เสมอ เธอไม่ชอบคำนี้เลยแม้แต่น้อย มันทำให้เธอรู้สึกไร้ค่าและเหมือนสิ่งของที่ไม่มีชีวิตจิตใจ “ทำไมคุณชอบตอกย้ำจังคะว่าหนูเป็นนางบำเรอของคุณ” หญิงสาวพูดด ้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ แววตาของเธอฉายแววตัดพ้อ เธอเจ็บปวดทุกครั้งที่ได้ยินคำนี้

จากน้องสาวที่ถูกรังเกียจ สู่ ‘นางบำเรอ’ ​เขาจะทำลายเธอ หรือจะพ่ายแพ้ต่อไฟรักที่ซ่อนอยู่ในใจ? ติดตามบทสรุปของความแค้นและปรารถนา จากนิยายเรื่อง เผลอรัก(น้อง)บำเรอ

และความไร้เดียงสาของหญิงสาวนั้นเองที่ทำให้แก่นกายของเขาร้อนรุ่มอยากกระโจนใส่เธอเสียจริง ๆ ในเวลานี้ “ก็ข้อเสนอที่ฉันพูดก็คือ ‘นางบำเรอขัดดอก!’ ของฉันไงอลิน” พร้อมกับก้มลงใช้มือหยาบกร้านของเขาลูบไล้ใบหน้าของเธออย่างหลงใหล

หยาดน้ำหยดน้อย คล้อยคลออยู่ที่หางตา ยอมรับในความจริงอย่างกล้าหาญ ว่าเรื่อง ‘นางบำเรอ’ ได้กลายมาเป็นส่วนหนึ่งของชีวิตเธอ ที่ต้องถูกพูดถึงและจดจำไปจนตาย “ขอโทษค่ะแม่…ถ้าย้อนเวลากลับไปได้ หนูจะไม่พูดประโยคเมื่อครู่เด็ดขาด”

ภาธรอ้อนวอนเมียรัก “ถ้าฉันกลับไป ก็คงอยู่ในตำแหน่งนางบำเรอของคุณ เพราะฉะนั้น ฉันไม่กลับจะดีกว่า ฉันไม่อยากเจ็บอีกแล้ว”

ช่วงบ่าย ลินินนั่งกอดเข่าบนโซฟาหรูในห้องนอนหน้าสวยหม่นเศร้ากับชีวิตไร้ค่าต้องทนให้เขาย่ำยีอย่างรุนแรงและต้องเป็นแบบนี้ไปอีกหลายเดือน หากชายคนรักของเธอกลับมาจากต่างประเทศก็ต้องเลิกรากันเพราะเธอไม่คู่ควรกับเขาอีกแล้ว แต่ที่ยังทุกข์ใจอยู่ตอนนี้คือไม่อยากให้คนรักรู้เรื่อง ที่เธอยอมเป็นนางบำเรอกลัวว่าจะยิ่งทำให้เขาเจ็บปวดที่เคยคบผู้หญิงสกปรกอย่างเธอ

เธอนิ่งไปอึดใจหนึ่ง ก่อนจะตัดสินใจ ด้วยหัวใจร้าวราน “ก็ได้ค่ะ ฉันจะเป็นนางบำเรอของคุณ เพื่อชดใช้กับความผิดทุกอย่างที่พี่สาวของฉันทำไว้ ขอให้คุณเอาความโกรธความเกลียดความแค้นมาลงที่ฉันคนเดียว โดยไม่ไปยุ่งกับพี่สาวและหลานสาวของฉันอีก” เขายิ้มหยัน แต่ในใจระอุ “เป็นนา งบำเรอให้ฉันจนวันตายก็ยังชดใช้ไม่หมดหรอกนะ แต่ในเมื่อมันเป็นหนทางเดียวที่ฉันพอจะระบายความเกลียดได้บ้าง งั้นเธอก็จงเป็นนางบำเรอให้ฉันไปจนวันตาย ไม่มีสิทธิ์ออกไปจากที่นี่ จนกว่าจะได้รับอนุญาตจากฉัน”

ึ พ่อก็เก่งแต่โกหก มีนมีความสุขงั้นเหรอ แม่เลี้ยงของไร่ชา หึ คนที่เป็นได้แค่ตัวขัดหนี้ นางบำเรอ สมควรมีความสุขเหรอ แล้วตอนนี้หลงรักเขาแล้วเขาไม่รักตอบ เขาอยากจะทิ้งเมื่อไหร่เขาก็ทิ้ง มีนมันไร้ค่า” มาถึงตรงนี้น้ำตาฉันไหลเพราะความเจ็บปวด ฉันรีบปาดเช็ดมันอ อก