ภรรยาที่ถูกทิ้ง? ทำเอาพวกเจ้าตาแทบบอด Novels & Stories

นัยน์ตาสีนิลคู่คมจ้องมองมารดาด้วยความจริงจัง “ลูกจะทิ้งพ่อกับแม่ เพื่อผู้หญิงคนนั้นจริงๆ เหรอ”ความผิดหวังฉายชัดผ่านแววตาของคนเป็นแม่พร้อมริมฝีปากที่เม้มเข้าหากันแน่น

คุณากรมองหน้าภรรยาที่นอนอยู่เคียงข้าง “เรื่องตาคุณกับหนูพัดเหรอคะ ระวีรู้ว่ากรรักแก้วมาก คุณไม่สมหวังก็อยากให้ตาคุณกับหนูพัดลงเอยกัน แต่เรื่องแบบนี้เราจะบังคับพวกเค้าไม่ได้นะคะ”

กุลยาที่ตักอาหารให้สามีเอ่ยขึ้นอย่างห่วงใย เธอคันไม้คันมือยากจะโกนหนวดโกนเคราให้เขาเสียตอนนี้เลย “ก็คนโดนเมียทิ้ง กับข้าวกับปลาใครทำก็ไม่อร่อยเท่าเมียทำ หนวดเคราก็ไม่มีใครโกนให้ สภาพคนโดนเมียทิ้งก็เป็นแบบนี้ละครับ” คนได้ทีตัดพ้อน้อยใจเมียตาละห้อย กุลยายิ้มกลับไปอย่าง เอ็นดูระคนรักใคร่

ฝูอี้เทาถูกภรรยาไล่ออกจากเรือนเหตุ เพราะทำงานหนักจนลืมวันครบรอบจึงถูกภรรยาไล่จนตอนนี้ก็ไม่รู้ว่าภรรยานั้นหายงอนหรือยัง "เจ้ามันหูตาไวเสียจริง…ภรรยาข้านางแค่งอนเดี๋ยวข้ากลับไปง้อนางก็เหมือนเดิมแถมข้าจะทำลูกเพิ่มอีกด้วย เพราะไม่ได้เจ้ามีลูกข้าก็จะมีเพิ่มเช่นกัน" "เจ ้าราคะ นี่!!"

ชายหนุ่มเหลือบตาขึ้นมองภรรยาสาวด้วยแววตาระยิบระยับสื่อความหมาย ซึ่งเธอก็เบ้หน้าค้อนกลับ "ไม่เอาอะ ตัวไม่เข้าใจหรอกว่าเกิดมาเตี้ยแล้วโดนอะไรบ้าง ตอนก่อนคลอดสองแฝดก็แทบแย่"

เปลี่ยวจัดแน่ๆ แต่ก็นะ คนระดับนี้ หาซื้อกินได้สบายนี่ “ถ้าเมียมาเห็นว่าผัวทำตาเจ้าชู้ใส่สาวอื่นแบบนี้ คุณนายคงปรี๊ดแตก” เธอยิ้มเหยียดนิดๆ เมื่อนึกถึงฝ่ามือร้ายของแววตาที่ฟาดบนใบหน้าเธอสุดแรง พร้อมคำพูดหยามเหยียดดูถูกสารพัด “ถึงว่า หวงผัวอย่างกับไข่ในหิน เพราะผัวหล่อล ่ำขนาดนี้นะเอง”

หลี่จิ้งหานได้ยินสหายของภรรยาพูดเหมือนกับว่าภรรยาตัวน้อยของเขาได้กลับไปโลกเดิมและทอดทิ้งเขาไปแล้วน้ำตาที่พยายามกักเก็บไว้ได้ไหลลงอาบแก้มสากสิ่งที่ตั้งใจกลับมาอธิบายได้ถูกกลืนลงท้องจนมิอาจจะเอ่ยคำใดออกมาได้ หลิวลี่ฮวาทรุดตัวลงนั่งกุมมือสหายรักพร่ำรำพันเพียงแต่อ ย่าทิ้งนางไปแบบนี้จนเป็นลมหมดสติไปด้วยความหวั่นวิตกและเสียใจกับสิ่งที่เกิดตรงหน่า

“ใช่ เอาไว้ข้าจะคิดหาวิธีติดต่อกับพวกเจ้าใหม่ ช่วงนี้ข้ามิสามารถแอบออกมาจากจวนได้อย่างง่ายดายเช่นเดิมแล้ว” “เพราะเหตุอันใดจึงเป็นเช่นนั้น ข้ายังจำหัวข้อข่าวอันแสนโด่งดังเมื่อสามปีที่แล้วได้อยู่เลย สามีทิ้งภรรยาตั้งแต่คืนเข้าหอไปทำสงคราม ไฉนครานี้เขาจึงหวงตัวภรรย าผู้ถูกทอดทิ้งมิให้ออกจากจวนได้เล่า แถมยังตามติดท่านมาถึงที่นี่....มิแน่ว่าหัวข้อข่าวพรุ่งนี้คงเป็นเรื่องท่านแม่ทัพตามมาเฝ้าภรรยาตนเองกระมัง ฮ่าฮ่า”

วีตอบด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา ตอนนี้ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยคราบน้ำตา เขาจำยังได้ดีภาพของหญิงสาวที่บอกว่าตัวเองคือครอบครัวนอนจมกองเลือดตรงหัวใจข้างซ้ายมีแผลขนาดใหญ่ที่เกิดจากของมีคม ถ้ารู้ว่ามันจะเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นเขาจะไม่ปล่อยให้เธออยู่คนเดียวตามลำพังเด็ดขาด “นา...” เพียงแค่ได้ยินคำตอบจากลูกน้องคนสนิทภรรยา ขาทั้งสองข้างของเขาก็ทรุดลงกับพื้น ดวงตาเอ่อล้นไปน้ำตา “ทำไมคุณถึงทิ้งผมไปแบบนี้นา”

"ลูกชายของมึงมันระยำ มันคิดจะมอมยาเมียกูตั้งแต่ครั้งนั้นแล้ว" "เมียของแก ใคร" "หึ โง่ทั้งแม่ทั้งลูก ทำเลวกับคนอื่นเอาไว้เยอะสินะถึงได้ลืมว่าเคยทำอะไรกับใครเอาไว้บ้าง"แววตาคมเรียบนิ่งคล้ายกับต้องการสังหารคนจ้องหน้าคุณหญิงดุจเดือนอย่างไม่วางตา ทำเอาหญิงวัยกลางคนชะงักเมื่ อสบตาเข้ากับดวงตาคมกริบคู่นั้น