มนตร์น่านหนาว Novels & Stories

หลินอ้ายไม่กล้าขัดคำสั่ง เลยจำใจเดินกลับไปทำขนมที่ครัว แม้จะอยู่ในฤดูคิมหันต์ แต่ลมกลางคืนก็เย็นพอให้สตรีที่เปลือยเปล่าทั้งตัวรู้สึกหนาวเย็น หลินเสี่ยวหรานพาร่างขาวผ่องผุดผาดเข้าไปหาความอบอุ่นที่ริมบ่อน้ำร้อน ก่อนจะหย่อนกายลงไปภายในบ่อน้ำร้อนเล็กๆ ที่ระดับลึกเพียงแค่อ ก ม่านไอน้ำลอยฟุ้งทาบทับเรือนกายงดงามราวเทพธิดา

หัวใจของฉันรู้สึกหนาวเย็นอย่างอดไม่ได้ ที่แท้มีแค่ฉันที่ถูกปิดบัง ความสัมพันธ์ที่น่ารังเกียจของลู่หลีกับลู่โยวมีเพียงฉันที่ไม่รู้ ส่วนพวกเขากลับยังจะปิดบังฉัน ฉันมองดูคนคุ้นเคยแต่ละคนที่ทำให้ฉันรู้สึกแปลกหน้า ก็รู้สึกว่าน่ารังเกียจเป็นอย่างมาก ถ้าหากฉันไม่ได้เป็นอะไ รไป ก็คงจะถูกหลอกแบบนี้ตลอดชีวิตใช่ไหม

ฉันถอนหายใจอย่างเงียบ ๆ ถึงอย่างไรก็ไม่มีใครรู้ มีเพียงลมพัดเบา ๆ ผ่านม่านหน้าต่างเท่านั้น เฉินจืออี้ไม่ได้นอนทั้งคืน โทรศัพท์หาฉันก็ไม่รับสาย สุดท้ายนึกขึ้นได้จึงไปที่ห้องทำงานของฉัน

ต้นหนาวถูกแต่งตัวด้วยเสื้อเชิ้ตสีขาว กางเกงเอี๊ยมสีกรมท่า น่ารักจนปลายต้องใช้ความพยายามอย่างยิ่งที่จะไม่ฟัดแก้มเขาแบบคนเพิ่งค้นพบสิ่งมีชีวิตนุ่มนิ่มในบ้านน้ำแข็ง เด็กชายยืนหน้ากระจกในห้องเล่น กอดคุณคำรามไว้แนบอก “คุณหนาวไม่ต้องเอาคุณคำรามไปก็ได้ลูก” ป้าจันทร์พูดอ ย่างอ่อนโยน “เดี๋ยวแขกเยอะ จะหายเอานะคะ” ต้นหนาวก้มหน้า จนปลายเดินเข้าไปย่อตัวข้างเขา

เขายืนนิ่ง ๆ อยู่ที่เดิมมองผ้าม่านที่กำลังพริ้วไหว มองลอดผ่านช่องว่างของผ้าม่าน แสงไฟอันอบอุ่นกลายเป็นของผู้ชายคนอื่น คนที่เขาโหยหาสุดหัวใจ แต่ไม่ได้เป็นของเขาอีกต่อไปแล้ว ลมหนาวปลายฤดูสารทที่ชายแดนหนาวเย็นจับขั้วหัวใจ ความหนาวเย็นทะลุชุดขุนนางบาง ๆ ของเขา ควา มหนาวเย็นแล่นผ่านกระดูก ในที่สุดเขาก็ตระหนักได้ว่า—

ลมหนาวด้านนอกพัดต้องหน้าผากที่ชื้นเหงื่อ ความเย็นยะเยือกบาดลึกถึงกระดูก แสงโคมส่องนำทางเบื้องหน้าเริ่มพร่าเลือนเป็นภาพซ้อน และความพร่าเลือนนั้นก็ทำให้จี้หานอีหวนนึกถึงภาพในวัยเด็ก ขณะบิดากลับจากงานเลี้ยงสังสรรค์ ก็มักจะแบกนางขึ้นหลังเดินฝ่าความมืดมิดยามราต รีเสมอ ขอบตาของนางร้อนผ่าวขึ้นมาชั่ววูบ แต่ก็ต้องฝืนกลั้นน้ำตาไม่ให้ไหลออกมา นางเงยหน้าขึ้นรับเกล็ดหิมะเย็นเฉียบที่โปรยปรายลงจากฟากฟ้า ความเย็นเยียบเหล่านั้นช่วยเรียกสติของนางให้กลับคืนมาทีละนิด นางทิ้งน้ำหนักพิงร่างหรงชุนระหว่างเดินกลับเรือน

การเกลียดใครสักคนก็เป็นเรื่องที่ดูดพลังเป็นอย่างมาก ผู้ชายคนนี้ไม่คุ้มให้ฉันเสียแรงแม้แต่นิดเดียวแล้ว เสิ่นเหยียนหนานมองฉันนิ่ง ๆ เงียบไป แล้วหยิบสำลีชุบน้ำมาแตะริมฝีปากที่แห้งของฉัน ดวงตาเริ่มแดงขึ้น

ต้นหนาวใช่มือหนาลูบไล้ตามกรอบหน้าของคนตัวเล็กเพื่อปลุกให้เธอตื่นจากห้วงนิทรา เขาขับรถมาหลายกิโลเพื่อตั้งใจพาเธอมาหมู่ดาวที่ส่องสวางอยู่บนท้องฟ้า "อืออออออ" น้ำพั้นช์ค่อยๆ ลืมตาตื่นขณะที่ศรีษะของเธอยังพิงอยู่กับบ่าแกร่งของต้นหนาว "พั้นช์หลับไปนานไหมคะ"

Ep 13 ไม่ชิน ตกดึกคืนนั้นไอด้านอนหนาวจนปวดไปถึงไขกระดูก ผ้าห่มผืนบางไม่สามารถต้านทานความเย็นจากแอร์ได้อีกทั้งพื้นที่นอนอยู่เย็นเฉียบราวกับนอนอยู่บนแผ่นน้ำแข็ง จนกระทั่งหญิงสาวไม่อาจทนความหนาวได้ ร่างบางจึงลุกขึ้นนั่งท่ามกลางความมืด ลมหายใจเข้าออกเป็นจังหวะบ่งบอกใ

ชายหนุ่มแกล้งหยอก คนตัวเล็กระบายลมหายใจ “ห้องนี้สวยค่ะ แต่ฉันไม่เข้าใจ ทำไมคุณถึงเปลี่ยนไป”