มาเฟีย นิยาย & เรื่องราว

ไทเกอร์ตกหลุมพรางของพ่อต้องแต่งงานกับน้องหนูหญิงสาวอวบอ้วน แล้วเขายังต้องขึ้นแท่นดูแลทุกอย่างแทนพ่อ ลูกเมียน้อยอย่างเขาได้รับตำแหน่งใหญ่โตมีลูกน้องนับร้อยไหนจะบรรดาลูกเมียหลวงและลูกเมียเก็บพ่อ ไหนจะต้องปกป้องน้องหนูด้วยการส่งเธอไปอยู่ต่างประเทศ ทว่าไม่แคล้วโดนจับกลับมาจนได้ ไทเกอร์ตามตัวกลับมาและก็ได้เห็นว่าภรรยาอวบอ้วนตอนนี้เหลือตัวแค่นิดเดียว “ขอคืน คนอย่างเธอไม่คู่ควร” มันคือสร้อยที่ไทเกอร์เคยสวมมันให้เธอในวันที่เธอจะไปอยู่ต่างแดนเป็นครั้งแรก สร้อยของแม่เขา ของสำคัญที่วันนี้เขาเอาคืน “ค่ะ” น้องหนูยิ้มรับทำเหมือนไม่รู้สึกอะไร แต่ข้างในร้าวรานไปหมดแล้ว สร้อยเส้นนี้เป็นสิ่งที่เธอยึดเหนี่ยว ยามที่ใส่ไม่ได้เพราะต้องรักษาตัว แต่ก็ยังพกไว้ข้างกายเสมอ มันคือกำลังใจทำให้เธอผ่านเรื่องร้าย ๆ มาได้ แต่ในเมื่อวันนี้เจ้าของเอาคืน เธอจะว่าอะไรได้

ไอรินผู้หญิงที่ถูกสิงขรจับมาผิดตัว แต่ถึงแม้จะรู้ว่าตัวเองจับมาผิดคนเขาก็ไม่ยอมปล่อยเธอไป นั่นเพราะอะไร.. _______________ "ฉันจะท้องได้ยังไงในเมื่อคุณเป็นหมัน?" "เรื่องนี้เราค่อยคุยกันสองคนได้ไหม" สิงขรกระซิบพูดกับเธอแต่คนอื่นที่อยู่ในห้องก็พอได้ยิน "ฉันไม่ได้ท้องใช่ไหม?" "ผมว่าจะพาคุณไปตรวจวันนี้แหละ แต่ก็เกิดเรื่องก่อน" "แล้วเรื่องที่คุณบอกว่าเป็นหมันล่ะ" จบคำถามของไอรินสายตาสิงขรปรายมองดูคนที่อยู่ในห้องทีละคน ถ้าไม่บอกความจริงเธอก็คงจะถามอยู่แบบนี้ "ผมโกหก" "โกหกว่าตัวเองเป็นหมันเนี่ยนะ?" "มันใช่เรื่องต้องมาพูดตอนนี้ไหมครับ" สิงขรกระซิบพูดกับเธออีกครั้ง เพราะผู้ชายด้วยกันเดาออกว่าคำนี้จะพูดกันตอนไหน เดี๋ยวไอ้ขุนรามมันก็จะเอามาล้ออีก "แล้วทำไมต้องโกหกด้วย" "ถ้าไม่โกหกคุณก็สกัดดาวรุ่งน่ะสิ"

เพราะความที่เธอเผลอไปได้ยิน ได้เห็นอะไรที่มันเป็นตัวตนอีกด้านของเขา ทำให้เขาต้องตามมาปิดปากเธอ แต่เขากลับยัดเยียดตำแหน่ง 'ของเล่น' ให้เธออย่างไม่เต็มใจและยังขืนใจเธออย่างโหดร้าย

ผู้หญิงบอบบางมีเป็นร้อยกลับไม่สนใจ แต่พอโดนคนตัวเล็กซัดปากแตกเข้าไปที ถึงกลับปักใจว่าคนนี้แหละครับว่าที่ภรรยาในอนาคต

เธอที่ชีวิตยากลำบากมาตั้งแต่เด็กก็ไม่รู้ว่าโชคชะตาอยากช่วยหรือเกลียดเธอกันแน่ที่ให้เธอมาเจอกับเขา ฟอลคอร์รองหัวหน้าแก๊งมาเฟียที่เห็นผู้หญิงเป็นแค่ของสะสม "เก็บปากดีๆ ของเธอไว้ร้องชื่อฉันดีกว่าลลิตา"

เขาชื่อ คราม เป็นทั้งคู่หมั้นของฉันและเป็นคนที่ฉันพลาดมีอะไรด้วยเมื่อสองปีก่อน ใครจะไปคิดล่ะว่าจะได้กลับมาเจอกันอีกครั้ง #คราม เจ้าพ่อมาเฟียอันดับต้นๆของเมืองไทย ไม่เกรงกลัวใคร และเอาแต่ใจตัวเอง โหดร้ายและดุดัน อยากได้ต้องได้ และไม่มีใครขัดเขาได้ #พิงค์ สาวสวยดีกรีนักเรียนนอก ภายนอกจัดจ้านร้อนแรง แต่จิตใจของเธออ่อนโยนมาก

ก่อนที่พิธีแต่งงานเพื่อผลประโยชน์ วินเซนต์ คู่หมั้นของฉันได้ประกาศบนดาดฟ้าเรือขนส่งสินค้าของท่าเรือแห่งใหม่ ว่าโซเฟีย น้องสาวต่างแม่ของฉันที่ป่วยเป็นโรคหัวใจและเป็นรักแรกของเขาคือภรรยาที่ถูกต้องตามกฎหมายเพียงหนึ่งเดียวของเขา เขาโอบกอดเธอท่ามกลางไฟสปอร์ตไลท์ พร้อมพูดด้วยรอยยิ้มอ่อนโยน "ตามกฎของมาเฟีย คนที่ถูกยอมรับจากผู้อาวุโสหลักเท่านั้น ถึงจะถือเป็นนายหญิงของตระกูล ส่วนคนอื่น... ก็เป็นได้แค่คู่นอนเท่านั้นแหละ" ท่ามกลางคำอวยพรของเหล่าผู้อาวุโสในตระกูล พวกเขาแลกเปลี่ยนสร้อยคอพลอยสีดำ กล่าวคำสัตย์สาบานและให้คำมั่นสัญญาต่อกัน ฉันเฝ้ามองภาพนั้นเงียบ ๆ ก่อนจะนัดหมายเพื่อผ่าตัดทำแท้ง ตั้งแต่อายุสิบหกจนยี่สิบแปดปี ฉันรักวินเซนต์แค่คนเดียวมาตลอดยี่สิบปี แต่ในใจของเขากลับมีเพียงโซเฟียเสมอมา ในเมื่อเป็นแบบนี้ ฉันเลือกเดินออกมาดีกว่า ฉันออกเดินทางไปฐานที่มั่นลับในอเมริกาใต้ โดยทิ้งไว้แค่หนังสือแจ้งขอยกเลิกการหมั้น กับของขวัญอำลาอีกหนึ่งชิ้นให้เขา แต่เขาที่มักเมินเฉยฉันมาตลอด กลับกลายเป็นคนจิตใจแตกสลาย จนไม่มีกะจิตกะใจจะบริหารงานของตระกูล...

"หัวใจของฉันมันอาจจะหมดรักนายไปตั้งนานแล้วก็ได้กระทิง ที่ผ่านมามันอาจจะเป็นความรู้สึกผูกพันธ์ ฉันถึงยังอยู่กับนาย" "เลิกรักผู้ชายคนนั้นได้ไหม กลับมารักฉันเหมือนเดิมเถอะนะ ผู้ชายคนนั้นรักเธอได้ไม่ถึงครึ่งที่ฉันรักเธอหรอกนะ" "แต่เขาไม่เคยทำให้ฉันต้องเสียใจหรือร้องไห้เพราะผู้หญิงเหมือนกับที่นายเคยทำกับฉันนะกระทิง" เธอเจ็บเพราะเขามามาก ไม่อยากกลับไปเจ็บซ้ำ ๆ เหมือนเดิมอีกแล้ว

“เอากันไปตั้งหลายครั้ง จะให้พี่เรียกเธอว่าอะไร...” คำโปรย “พี่วินท์คะ ชะ-ช่วยน้ำตาลหน่อย ได้มั้ยคะ” อลินดาตัดสินใจเอ่ยขอร้องเขาอีกครั้ง สภาพของเธอในตอนนี้ มันเกินกว่าที่ทุกอย่างจะบรรเทาได้แล้ว เมื่อครู่ ตอนที่เขาสัมผัสร่างกายของเธอนั้น มันทำให้อลินดารู้สึกดี คลายความร้อนจากร่างกายของเธอได้มากทีเดียว ‘ถ้าหนทางนี้’ มันจะทำให้เธอผ่านพ้นจากขุมนรกนี้โดยเร็ว อลินดาก็พร้อมที่จะทำ เก็บความเขินอายเอาไว้เบื้องหลัง ตอนนี้เธอต้องเอาชีวิตรอดก่อน... “ให้พี่ช่วยอะไร...” “ชะ-ช่วย...ช่วยทำกับน้ำตาลค่ะ” ริมฝีปากบางสั่นระริก ในขณะที่เอ่ยร้องขอเขา “ช่วยอะไร! พูดมาสิ!” “น้ำตาลขอให้พี่วินท์...เอ่อ...มีอะไรกับน้ำตาลค่ะ” “เธอรู้ใช่มั้ย ว่าถ้าพี่ทำ แล้วมันจะส่งผลกับเธอแบบไหน” “ได้โปรดเถอะค่ะพี่วินท์ นะ-น้ำตาลไม่ไหวแล้ว ทำกับน้ำตาล...เหมือนกับวันนั้น...นะ...นะคะพี่วินท์...ช่วยน้ำตาลด้วย...”

เธอ...ผู้เปรียบเสมือนดอกไม้ริมทาง เขา...ผู้หลงใหลดอกไม้ ดอกไม้ที่ถูกเด็ดมาแล้ว เท่ากับว่ามันได้ตายไปแล้ว ไม่มีทางเติบโต แม้จะนำมาใส่แจกันดูแลอย่างดี สุดท้ายมันก็ต้องเหี่ยวเฉา และตายลง...