มาเฟีย(หัวใจ)พิการ

ชีวิตของผู้หญิงคนหนึ่งกัดปากตีนถีบ หนีเจ้าหนี้หัวซุกหัวซุน แต่สุดท้ายก็ไม่รอด ระหว่างที่กำลังจะถูกเจ้าหนี้จับตัว เธอได้รับความช่วยเหลือจากชายแปลกหน้าที่เห็นกันเพียงครั้งเดียวในสถานบันเทิง แต่อีกฝ่ายกลับยอมช่วยเหลือและเอาเธอไปอยู่ด้วย ทว่าอีกฝ่ายดูเป็นคนลึกลับ มีบางอย่างชวนให้สงสัยว่าเขาคือกันแน่ ครั้นทุกอย่างรอบตัวมีแต่อันตราย

“ถ้าฉันจะเอา เธอจะห้ามอะไรฉันได้ ไม่ดีใจรึไงที่ได้ทั้งพ่อฉันแล้วก็ฉันเป็นผัวในเวลาเดียวกัน” “มันน่าตื่นเต้นดีออกเธอว่ามั้ย” “คะ คุณเป็นใคร เข้ามาได้ยังไง” เธอหมุนตัวกลับมาหาผม ท่าทางดูจะตกใจเอามากๆที่เห็นผม เธอไม่รู้สินะว่าผมเป็นลูกชายของคนที่เธอจะแต่งงานด้วย เธอคงจะสนใจแค่เงิน “ฉันว่าเธอไม่ต้องใส่มันหรอก เดี๋ยวอีกไม่กี่นาทีข้างหน้าเธอก็ต้องได้ถอดชุดออกอยู่ดี” ผมพูดผมกลับยิ้มร้ายๆออกมา “ช่วยด้วยค่ะ ช่วยด้วย ใครอยู่ด้านนอกช่วยด้วย!!” เธอพยายามร้องขอความช่วยเหลือ คงเล่นตัวอยากเรียกเงินเพิ่ม ได้กับพ่อผมไปตั้งเท่าไร “หุบปาก !!!” “ถอดชุดเธอออกซะ อย่าให้ฉันต้องฉีกมัน”

เมื่อต้องตกอยู่ในสถานการณ์ตกกระไดพลอยโจรบะหมี่สาวน้อยวัยยี่สิบสี่ปี ที่อยู่ๆ ถูกพ่อแม่บังเกิดเกล้าบังคับให้แต่งงานกับคนแปลกหน้าเพียงเพราะสัญญาใจของคนรุ่นพ่อที่ให้ไว้กับเพื่อนรักก่อนลาจากกันชั่วนิรันดร์

หลังจากหลายปีก่อนที่เขาปฏิเสธคำว่า "รัก" จากเธอในวันนั้น กลับต้องมาพบเจอกันอีกครั้งในวันที่หญิงสาวพยายามตัดใจ ทำให้เธอต้องขีดเส้นใต้คำว่า "เพื่อน" เอาไว้ให้กับทายาทมาเฟียผู้ที่เคยไร้หัวใจในวันนี้

"ถ้าคุณไม่อยากประลองงั้นเรามาจัดนัดกระชับมิตรกันดูไหม""สมองของคุณคงคิดได้แค่เรื่องเดียวนี่สินะ ถ้างั้นวันนี้เราคงคุยกันไม่รู้เรื่องแล้วล่ะ""แต่ผมคิดว่าสมองของเราก็ไม่ต่างกันหรอก ดูแค่สายตาคุณที่มอง.." ดวงตาคมคู่นั้นมองต่ำลงไปดูอวัยวะส่วนที่เขาภูมิใจมากที่สุดในร่างกาย และเธอก็ดันเผลอมองตามสายตาเขาไปอีกจนได้"มันก็แค่ดักแด้ที่เพิ่งออกจากฝักดูคุณจะภูมิใจจังเลยนะ"หมดกันความภูมิใจของกูดักแด้ที่เพิ่งออกจากฝักงั้นเหรอ! ปากเก่งแบบนี้จัดให้สักดอกดีไหมขี้คร้านจะมาขอร้องกูให้จัดอีกน่ะสิ"ถอยออกไปนะ!" เห็นว่าอีกฝ่ายเดินตรงเข้ามาเธอก็รีบหันไปเคาะประตูห้องเสียงดังเพื่อให้คนด้านนอกเปิด "กรี๊ดดด" ทรงอัปสรสัมผัสได้ถึงอะไรบางอย่างที่สัมผัสกับสะโพกของเธอหญิงสาวหลับตาลงแล้วกลั้นหายใจหันกลับมาก่อนจะยกเข่าขึ้นสูงเพื่อที่จะกำจัดจุดอ่อนของอีกฝ่าย"กรี๊ดด ปล่อยนะ!" แต่ขาของเธอถูกมือหนาจับล็อกไว้ในท่ายก "ไอ้เลวปล่อยฉัน!" เธอสวมใส่กระโปรงเลยทำอะไรไม่สะดวก แถมตอนนี้ขาที่ยกขึ้นมาเมื่อครู่ก็ถูกอีกฝ่ายจับล็อกไว้ในท่าเดิม

ในวันแต่งงานของฉัน ไรเดอร์ คอนติ คู่หมั้นหนุ่มมาเฟีย สั่งให้ลูกน้องขวางทางไม่ให้ฉันเข้าไปในโบสถ์ แต่เขากลับเดินควงแขนผู้หญิงคนอื่นเข้าสู่แท่นพิธีแทนที่ฉัน เขายักไหล่ให้ฉันผ่านรั้วเหล็ก ราวกับเรื่องทั้งหมดไม่ใช่เรื่องใหญ่โตอะไร “เอมิเลีย ตระกูลคอนติต้องการทายาท และคาร์เมล่ากำลังตั้งครรภ์ลูกของตระกูลรอสซี่” "พอผมใช้อิทธิพลของพวกรอสซี่เสริมอำนาจในตระกูลจนมั่นคงแล้ว ผมจะหย่ากับเธอ ถึงตอนนั้นคุณก็ยังเป็นผู้หญิงของผมเหมือนเดิม" ทุกคนคิดว่าฉันจะพยักหน้าอย่างเชื่อฟัง และรอวันที่เขากลับมา ตลอดสิบปีที่ผ่านมา ฉันรักเขายิ่งกว่าชีวิตของตัวเอง ถึงขั้นตัดขาดจากครอบครัวเพื่อเขา แต่ในคืนนั้นเอง ฉันขึ้นเครื่องบินเจ็ตส่วนตัวมุ่งหน้าสู่เกาะซิซิลี เพื่อยอมรับการแต่งงานที่ถูกจัดไว้กับเซย์น เจ้าพ่อมาเฟียแห่งตระกูลเวตโตริ นับจากวันนั้น ฉันก็หายไปจากโลกของไรเดอร์ คอนติ โดยไม่ทิ้งร่องรอยใด ๆ สามปีต่อมา ฉันกลับมาที่นิวยอร์กพร้อมกับสามีและลูก เพื่อจัดการกับคนทรยศในตระกูล แต่เซย์นมีธุระด่วนในนาทีสุดท้าย เขาจึงส่งลูกน้องมารับฉัน และฉันไม่เคยคิดเลยว่าจะได้เจอใบหน้าจากอดีตอีกครั้ง ไรเดอร์มองมาที่ฉันด้วยรอยยิ้มเยาะเย้ย “ไปใช้ชีวิตสนุกมาพอหรือยังล่ะ? ไหน ๆ ก็คลานกลับมาแล้ว ก็ดีเลย ลูกชายของคาร์เมล่าต้องการแม่ครัว คุณเหมาะกับงานนี้พอดีเลย” เดี๋ยวนะ นี่เขากล้าเรียกฉันที่เป็นนายหญิง ผู้ทรงอิทธิพลและน่าเกรงขามที่สุดในโลกใต้ดิน ว่าเป็นแม่ครัวงั้นเหรอ

ในวันครบรอบงานวิวาห์ปีที่เจ็ดของเรา ฉันกำลังนั่งตักลูเซียนสามีมาเฟียของฉัน และจูบเขาอย่างดูดดื่ม นิ้วมือควานหาผลตรวจการตั้งครรภ์ที่ซ่อนอยู่ในกระเป๋าชุดราตรีผ้าไหมแสนแพง ฉันอยากจะเก็บข่าวเรื่องการตั้งครรภ์ที่มาอย่างไม่คาดฝันนี้ไว้จนกว่าจะถึงช่วงท้ายของค่ำคืนนี้ มาร์โกลูกน้องมือขวาของลูเซียนเอ่ยถามเป็นภาษาอิตาลีพร้อมรอยยิ้มแฝงเลศนัย “นายท่าน โซเฟีย นกน้อยตัวใหม่ของท่าน เด็ดไหมครับ?” เสียงหัวเราะแกมเย้ยหยันของลูเซียนแล่นผ่านทรวงอก ทำให้ฉันรู้สึกเย็นยะเยือกถึงกระดูกดำ เขาตอบกลับเป็นภาษาอิตาลี “เหมือนลูกพีชดิบที่เพิ่งเด็ดจากต้น ทั้งสดทั้งนุ่มนวลดีนะ” มือคู่นั้นลูบไล้ไปตามเอวของฉัน แต่สายตาของลูเซียนกลับไร้ซึ่งอารมณ์ “ปิดปากเอาไว้ให้สนิท ถ้านายหญิงของฉันรู้เข้า ฉันตายแน่” บรรดาลูกน้องหัวเราะคิกคักอย่างรู้ทัน พร้อมยกแก้วขึ้นสาบานว่าจะเงียบปากเอาไว้ เลือดอุ่นในกายของฉันค่อย ๆ กลายเป็นน้ำแข็งทีละนิด สิ่งหนึ่งที่คนเหล่านี้ไม่รู้เลยคือ คุณย่าของฉันมาจากเกาะซิซิลี ดังนั้นฉันจึงเข้าใจทุกคำที่พวกเขาพูดกัน ฉันพยายามคุมสติตนเองให้สงบ พร้อมกับปั้นรอยยิ้มไร้ที่ติในฐานะนายหญิงไม่ให้คลาย แต่มือข้างที่ถือแก้วแชมเปญกลับสั่นเทาไม่หยุด แทนที่จะสร้างเรื่องราวอะไร แต่ฉันกลับกดเปิดโทรศัพท์มือถือและเลื่อนหาจดหมายเชิญเรื่องโครงการวิจัยทางการแพทย์ระหว่างประเทศแบบรายบุคคลที่ได้รับมาเมื่อสองสามวันก่อน และกด “ยอมรับ” ภายในสามวัน ฉันจะหายไปจากโลกของลูเซียนแบบไม่ให้เขาตามหาได้อีก

"สัญญามาก่อนสิว่าจะไม่ทำอะไร" "อะไรที่คุณหมายถึงคืออะไรล่ะ" "แบบว่า..เรื่องอย่างว่าไง" "อะไรคือเรื่องอย่างว่า" "ก็เรื่องบนเตียงไง" "เรื่องบนเตียง?" "แบบที่คุณเคยทำกับฉัน" "เข้าใจอะไรผิดหรือเปล่า เท่าที่ผมจำได้คุณทำผมก่อนนะ ขึ้นขย่มนับครั้งไม่ได้เลย" "ไอ้บ้า! แล้วแกจะพูดทำไม" "จุ๊ๆ อย่าเสียงดังสิเดี๋ยวแม่ก็ได้ยินหรอก" "จะได้ยินได้ยังไงอยู่คนละห้องกัน" "บ้านผมไม่ได้เก็บเสียงนะ เวลาครางก็อย่าใช้เสียงดัง" "คราง?" เวทมนต์กลั้นยิ้มไม่ได้จนเผลอยิ้มออกมา "คนบ้าใครจะคราง" ____________ "ทำไมต้องซื้อยาคุมด้วย" "ฉันไม่อยากท้อง" "แต่ผมอยากมีหลานให้ย่าอุ้มแล้ว" "คุณจะบ้าเหรอ เราไม่ได้เป็นอะไรกันสักหน่อย" "แทงต่ำกันทุกคืนขนาดนี้ยังจะไม่เป็นอะไรกันอยู่อีกเหรอ" "คุณพูดอะไร!"

"เอามันไปขัง ฉันจะเป็นคนทรมานมันเอง ไม่พูด ก็เตรียมตัวเป็นศพได้เลย" "ต่อให้แกทรมานฉันจนตาย ฉันก็ไม่รู้เรื่อง"

รักครั้งนี้เขาเสนอข้อแลกเปลี่ยนเพื่อให้ได้เธอมา และรักครั้งนี้เขาก็เจ็บปวดไปมากเหมือนกันเมื่อต้องเสียเธอไป