ม่านรักพนาร้าย Novelas e Histórias

ขอบตาของทัพพ์แดงก่ำ น้ำใสๆ ไหลออกจากตาเมื่อสิ่งที่เขาต้องการหนีมากที่สุดในชีวิตถึงหูผู้หญิงที่เขารักเป็นที่เรียบร้อยแล้ว แค่ก้าวเดียวเท่านั้น แต่ทุกอย่างมันพังหมดแล้ว “คนที่พี่รักคือม่าน....” “แต่คนที่พี่ควรรักและรับผิดชอบคือหมอกไม่ใช่ม่าน” น้ำเสียงของม่านเด็ดขาดจนทัพพ์เองก็ไม่กล ้าค้าน ไม่กล้าพูดคำว่าเขารักเธอ คนที่เขาอยากแต่งงานด้วยคือเธอแค่คนเดียว

เสี่ยวหมี่เดินมาทิ้งตัวลงนอนบนเตียงหลังจากที่ช่วยผู้เป็นแม่ขนของเข้าบ้านหมดแล้ว น้ำสีใสพลันไหลออกจากหางตาอีกครั้งเพียงแค่คิดถึงผู้ชายใจร้ายคนนั้น "แบบนี้หรือเปล่าที่เขาเรียกว่าอาการอกหัก เจ็บดีเนาะ" เธอเค้นหัวเราะออกมาทั้งน้ำตารู้สึกสมเพชตัวเองสิ้นดีที่ตกหลุมรักคนที่ตั ้งท่าเกลียดมาตลอด ศึกครั้งนี้มาเฟียหนุ่มเป็นผู้ชนะ ส่วนเธอต้องพ่ายแพ้อย่างราบคาบ

ความร้ายกาจฉายชัดผ่านม่านตาสีดำนิลของคนทั้งสอง ครานี้เป็นหลี่ลี่เหมยบ้างที่แค่นเสียงในลำคอแล้วเย้ยหยันไม่ต่าง “เช่นนั้น ท่านก็คงอยากสูงศักดิ์ อยากมีลาภยศโดยไม่สนใจสิ่งใด หากท่านคิดเช่นนั้น ท่านก็คงไม่ต่างกัน” คนที่ถูกปรามาสถึงกับถลึงตาจ้องมองมากกว่าเดิม สายตาสวยร้ายกับ สายตาคมกล้าจึงจ้องหน้ากันนิ่ง

ท่อนเอ็นร้อนถูกสอดใส่เข้าไปในช่องรักอีกครั้งพร้อมกับตอกอัดมุดเข้ามุดออกจากช่องรักด้วยไฟพิศวาสอันเร้าร้อน เสียงเนื้อกระทบกันกับเสียงครวญครางของทั้งคู่ดังก้องไปทั่วห้อง จนร่างหนาเปล่งเสียงคำรามออกมาปลดปล่อยน้ำรักสีขาวขุ่นพุ่งแตกกระจายเต็มช่องรักด้วยความสุขสมโดยพร้อมเพรีย งกัน ร่างหนาไม่ยอมหยุดแค่นั้นยังคงกวนคนตัวเล็กให้ร่วมรักกับเขาต่ออิีก จนร่างบางหลับคาอกกว้าง ทั้งที่ยังมีท่อนเอ็นร้อนคาอยู่ในช่องรัก ร่างหนาจึงจำใจถอดถอนท่อนเอ็นร้อนออก แล้วล้มตัวลงนอนหลับตามร่างบางไป วันต่อมา

----------------------------------- อิม มธุรส : ทั้งชีวิตนี้ฉันก็เป็นคนที่ถูกทิ้งมาตลอดจะเพิ่มเขาเข้ามาอีกคนจะเป็นไรไปในเมื่อการมาที่นี่ของฉันมันก็แค่กระดานเกมแก้เบื่อของเขา จะบอกอะไรให้เขามั้ยที่ผ่านมาจนจะครบยี่ห้าปีความรู้สึกของฉันมันตายไปพร้อมกับพ่อและแม่ตั้งนานแล้ว เด็กเก็บพร้าที่ไม่มีตัวเลือกในชีวิตแ บบฉันจะเอาอะไรไปเทียบกับคนที่อยู่ในใจเขาได้ สุดท้ายฉันมันก็แค่ของเดิมพันที่ป้าเอามาแลกไว้ก็เท่านั้น "อย่างน้อยคุณก็ทำให้ฉันรู้ว่าความรักเป็นแบบไหน และความเจ็บหน้าตาเป็นยังไง" ---------------------------------------------------------- : : : "กลับมาหาพี่ได้มั้ย อย่าจากกันไปแบบนี้เลยนะ"

ความหนาวยะเยือกคืบคลานเข้ามาในใจ คนผู้นี้มีรังสีอำมหิตร้อนแรงแผ่ออกกระจายมาทั่วร่าง "อย่ามาพูดจาเหลวไหล! มนุษย์กับแวมไพร์เนี่ยนะ รักกันไม่ได้หรอก!" เขายิ้มมุมปาก "ความรักมันไม่มีขอบเขตหรอกนะ อย่างเช่นเธอกับเคียร์ ไปถึงไหนกันแล้วล่ะ" ฉันตะลึงลาน เขารู้จักเคียร์ อวัยวะภ ายในของฉันรู้สึกปั่นป่วน

ม่านฟ้าทำหน้างอแงใส่เพื่อน “ทำไมล่ะ แกดูแปลก ๆ กับพี่เขานะ” เตยหอมแกล้งขมวดคิ้วถามกลับมา “ก็ฉันไม่ชอบคนแบบนั้นนิ” ม่านฟ้าตอบออกไปตามความรู้สึก เธอไม่ชอบจนไม่อยากเข้าใกล้ ไม่ว่าเพื่อนจะพยายามช่วยอีกฝั่งยังไง เธอก็ไม่เอาด้วยหรอก เขาดูอันตรายเกินไป อันตรายต่อใจเธอนี่แหละ

และเมื่อผืนป่าเดินมาถึง นิลตราก็ลุกขึ้นไปหาก่อนจะถูกเขาอุ้มไว้ในวงแขนเพื่อพาเธอกลับเรือนอย่างไม่ยอมปล่อยให้เมียเดิน จนสีฝุ่นและน้ำอบที่มองตามอดจะอิจฉาในความรักของทั้งคู่ไม่ได้ “เลิกมองมันแล้วตามข้าเข้าไปในเรือน ดูท่าเอ็งจะยังไม่ได้อาบน้ำ” “อาบที่ไหนล่ะ ตั้งแต่เช้าจนถ ึงค่ำรู้ไหมว่าฉันต้องวิ่งหนีเอาตัวรอดจนเหน็ดเหนื่อยแค่ไหน”

สาวเสน่ห์แรงสอดกุญแจรถลงไป “อย่าไปเชื่ออะไรคนพวกนี้เลย ผู้หญิงอย่างเราเป็นได้แค่ของเล่น” “แล้วคุณธารเทพล่ะ ฉันค่อนข้างมั่นใจว่าเขารักเธอจริงๆ นะ” มารตีได้ทีหยอกเย้า “สุดที่รักของเธออีกคน เขาก็ทั้งห่วงและหวงเธอไม่น้อย”

งามก็มีความหม่นหมองวาบผ่านแม้เพียงครู่เดียว แต่คนที่จับจ้องนางอยู่ก็ทันเห็นแววตาหม่นเศร้านั้น เข้าใจว่าชายาตนกำลังกังวลเรื่องใด "ลี่เอ๋อ พี่ไม่มีวันเบื่อเจ้าเข้าใจหรือไม่ ความรักกับความใคร่มันให้ความรู้สึกต่างกันมากนัก สำหรับพี่ เจ้าคือความรักที่พี่นั้นมีแค่คนเดียวเท่านั้น และหากพ ี่เจอรักแท้อย่างเจ้าแล้วความใคร่นับเป็นตัวอะไร ที่สำคัญชายาพี่งดงามถึงเพียงนี้พี่คงไปไหนไม่รอดคงยอมตายอยู่แทบเท้าเจ้าแล้ว"