Romans & histoires รอยแค้นข้ามภพ

ย่างแน่นหนา “ฮ่า ๆ ฉันจะบอกอะไรให้เอาบุญนะ แม่สาวน้อย ก่อนที่เธอจะตายเพราะฝีมือลูกน้องฉันน่ะ แต่ก่อนตายเชื่อแน่ว่าสมุนของฉัน ที่ตอนนี้เหมือนช้างป่าตกมัน คงส่งเธอขึ้นสวรรค์อย่างมีความสุขหลายครั้งหลายคราแน่นอน” โทรุยังคงพูดด้วยน้ำเสียงดุดัน เคียดแค้น แสยะยิ้มด้ว ยความสะใจที่สามารถทำให้หญิงสาวร่างเล็กหวาดกลัวได้ น้องสาวของเขาก็คงโดนแบบนี้สินะ

สุดแค้นแสนพิศวาส ผู้เขียน : กาสะลอง นิยายเรื่องนี้เป็นเพียงเรื่องที่สมมติขึ้น ไม่เกี่ยวข้องกับเรื่องจริงแต่อย่างใด ชื่อบุคคล และสถานที่ที่ปรากฏในเนื้อเรื่อง ไม่มีเจตนา อ้างอิงหรือก่อให้เกิดความเสียหายใดๆ ………. นิยายเรื่องนี้… ไม่มีแก่นสารสารัตถะอะไรนักหนา

อาคิราตอบตามตรง “หนังควายที่ถูกเสกเข้าท้องนั้นเป็นวิชาอาคมที่เก่าแก่และทรงพลัง มันไม่ใช่แค่สิ่งของธรรมดา แต่มันเป็นสัญลักษณ์ของความแค้นและความอาฆาต การดึงมันออกมาจำเป็นต้องใช้พลังจิตและคาถาที่แข็งแกร่งมาก และถ้าพลาดเพียงนิดเดียว มันอาจย้อนกลับมาทำร้ายกฤติน หรือแม้แต่ ณัฐรินีย์เอง” ธีรเทพฟังคำพูดนั้นด้วยความรู้สึกหนักอึ้งในหัวใจ เขาไม่เคยคาดคิดว่าทุกอย่างจะมาถึงจุดนี้ จุดที่เขาต้องพึ่งพาพลังเหนือธรรมชาติในการช่วยชีวิตคนที่เขารัก

แม้จะรู้ตัวว่าตนเองได้ตายจากโลกเดิมไปแล้ว แต่หญิงสาวก็ไม่คิดว่าตนจะสิ้นชีพซ้ำซ้อนเช่นนี้อีก นางไม่รู้อันใดหลังความตายเกิดขึ้น หรือนี่นางอาจตกลงสู่ยมโลกก็เป็นได้ หากเป็นเช่นดั่งที่ตนเองคาดไว้ การแก้แค้นคงหาเกิดขึ้นไม่ นางคงต้องลงไปชำระโทษ และกลายเป็นธิดา สวรรค์ไปอย่างแน่แท้ นางจะไม่ยอมให้เรื่องนั้นเกิดขึ้นเป็นอันขาด หากไม่ได้กลับไปชำระความยังโลกที่ได้จากมา การแก้แค้นราชวงศ์ฉางอันให้ล่มจม และช่วยเหลือวงตระกูล เป็นสิ่งที่หญิงสาวผู้นี้ต้องการที่สุด

‘เธอก็เป็นนางมารร้ายไม่ต่างจากรัชนีกร เดือน รับรู้ไว้ซะ ลูกสาวของเธอกำลังชดใช้หนี้ให้ฉัน’ ความคั่งแค้นยิ่งทำให้อารัญบดเบียดความเร่าร้อนเพิ่มความหนักหน่วงมากขึ้น ฝ่ามือตะปบไปบนเต้าอวบอิ่มออกแรงบีบเค้นรุนแรง จนพรบุหลันผวา เผยอปากให้เขาแทรกปลายลิ้นลงไปได้ และความร้อน รุ่มก็ทำให้เขาบุกตะลุยอย่างไม่มีความปรานี ไม่มีความอ่อนโยน เพราะต่อแต่นี้ไปจะมีเพียงสิ่งที่เขาต้องการปลดเปลื้องเท่านั้น หนี้แค้นครั้งแรกที่จะเก็บและตักตวงจะต้องทำให้พรบุหลันเจ็บปวดอย่างแสนสาหัส เธอจะได้หลาบจำว่าอย่าทำไร้เดียงสาทั้งที่ร่านร้อนมากมายขนาดนี้

กำลังมาเสียงขันทีร้องเสียงดังมาแต่ไกล “ผู้ใดที่อยู่ด้านหน้าให้หลีกทาง พระสนมเซี่ยวกำลังเสด็จ” สาวใช้สามคนที่อยู่ด้านหน้า เมื่อได้ยินเช่นนั้นก็นั่งชิดกำแพงหมอบลงกับพื้น เพื่อให้ขบวนพระสนมเซี่ยวผ่านไป ซึ่งหนึ่งในนั้นก็คือเจียงหนิง! ที่แฝงตัวเข้ามาเป็นสาวใช้เพราะนางต้องการห าทางใกล้ชิดพระสนมเซี่ยว เพื่อต้องการแก้แค้นให้กับมารดาของนาง หลังจากนั้นสาวใช้สองคนต่างซุบซิบกันเบา ๆ

อะไรกันเนี่ย เพ่ยเพ่ยรู้สึกหวาดหวั่นขึ้นมา เธอเพิ่งจะได้ข้ามภพมาอาศัยอยู่ในร่างใหม่ ได้รับโอกาสให้มีชีวิตอีกครั้ง แต่ดูเหมือนว่าเธออาจจะต้องมาตายอีกรอบในเร็วๆ นี้ ไม่เชื่อก็ดูสายตาของอ๋องหมิงผู้นี้สิ ช่างเต็มเปี่ยมไปด้วยโทสะและความเคียดแค้นในใจ และดูเหมือน ว่ามันพร้อมจะระเบิดออกมาได้ทุกเมื่อ มือทั้งสองของเขากำแน่น แถมเธอยังถูกเขามัดแขนมัดขาเอาไว้ ไม่รู้ว่ามัดแน่นและนานเพียงใดจนแผลเหวอะหวะและยังเจ็บแสบได้ถึงเพียงนี้

บทที่ 13 กระอักกระอ่วน หยางชิวเหยากำสองมือแน่นจนเล็บจิกลงบนฝ่ามือให้ความเจ็บแต่กลับมิเท่ากับหัวใจของนางในเวลานี้ สายตาจ้องมองตอบกลับจางลู่เหวินอย่างนึกเจ็บปวดและขุ่นเคือง “ข้ามีสิ่งใดต้องเสียดายกันเล่า ในเมื่อท่านกับข้ามิได้ข้องเกี่ยวกันอีกแล้ว”

เธอตอบ เขาพยักหน้า แล้วล้วงมือเข้าในสาบเสื้อ หยิบของสิ่งหนึ่งออกมา “ข้าตระเวณเดินทางหาซื้อพันธุ์ม้าที่นอกด่าน เคยไปไกลถึงดินแดนทะเลทราย ได้เจอกับหมอดูของชนเผ่าเร่ร่อนของเบดูอินคนหนึ่ง นางมอบสิ่งนี้ไว้ให้กับข้า นางบอกว่าเก็บไว้มอบให้กับคนที่ข้ารักจากหัวใจจริงๆ” เขา มองของในมือ แล้วยื่นส่งให้อินทุภา

ค่อย ๆ แทรกเข้ามาในหัวของเยว่ชิงชิงที่นอนอยู่ราวกับพยายามถ่ายทอดเรื่องราวทั้งหมด ไม่นานร่างสตรีที่บอบบางและรอยยิ้มเศร้า ๆ ก็ค่อย ๆ หายไปพร้อมกับชายแก่ที่มารับนาง แม้ว่าจะเรียกสุดเสียงก็ราวกับว่านางจะไม่ได้ยินอีกต่อไปแล้ว “ช่วยตามหาฆาตกรที่ฆ่าข้า แก้แค้นและอยู่ในร่างของข้า ให้ดี ข้าของฝากเจ้าด้วย….เยว่ชิงชิง" “เดี๋ยว!! ไม่นะ ข้าก็มีความแค้นของข้า เดี๋ยวก่อน!!”